Dagbjört Ósk Steindórsdóttir, sjúkraliði, segir að mál sonar Kjartans Guðmundssonar, sem lést í byrjun apríl eftir alvarlegt bílslys í Suður-Afríku, sé áfellisdómur á kerfi og samfélag sem hafi brugðist. Sonur Kjartans, sem glímir við fíknisjúkdóm, hafi ekki staðið annað til boða hér á landi en biðlistar og skortur á sérhæfðri þjónustu. Eina leiðin til að bjarga honum var að senda hann í meðferð í Suður-Afríku. Þegar faðir drengsins, amma og systir ætluðu að heimsækja hann þangað um jólin lentu þau í bílslysi. Amman og systirin létu lífið úti en Kjartani var komið alvarlega slösuðum til Íslands þar sem hann lést svo á gjörgæsludeild þann 1. apríl. Dagbjört segir í grein sem hún ritar um málið hjá Vísi:

„Ferð sem átti að vera gleði og samvera í aðdraganda jóla breyttist í harmleik. Þetta er ekki bara sorgleg saga sem hverfur úr umræðunni eftir nokkra daga heldur er þetta afleiðing og niðurstaða kerfis sem brást og horfði þegjandi á.

Á Íslandi býr drengur, sem þurfti að fara þúsundir kílómetra frá heimili sínu og ástvinum til að fá meðferð við vímuefnavanda, sjúkdóm sem dregur til dauða ef ekkert er að gert og hér á landi er það orðið æ tíðara að við missum börnin okkar vegna fíknisjúkdómsins. Drengurinn var sendur til Afríku ekki vegna þess að fjölskyldan vildi það, heldur vegna biðlista og skorts á sérhæfðri þjónustu og eina leiðin sem þau sáu færa var að senda drenginn úr landi.

Þegar dró að jólum, hátíð ljóss og friðar vildi fjölskylda hans fara og færa honum gjafir og eiga með honum fallegar stundir, sú ferð breyttist í martröð. Þau komu aldrei heim og þrjú líf slokknuðu og eftir situr drengur, einn í útlöndum, sem þarf nú að lifa með missi sem enginn ætti að þurfa að bera og á sama tíma að berjast við að halda sér á lífi.

Blessuð sé minning þeirra og votta ég aðstandendum samúð mína.“

Dagbjört spyr hvað ef kerfið hér heima hefði virkað. Þá hefði drengurinn ekki verið í Suður-Afríku og fjölskyldumeðlimir hans líklega enn á lífi.

„Þetta er sú staðreynd sem enginn vill segja upphátt.“

Harmleikurinn hófst áður en slysið átti sér stað. Það hófst þegar drengurinn fékk ekki nauðsynlega aðstoð hér heima, á Íslandi. Stjórnvöld beri beina ábyrgð, en það geri samfélagið líka. Samfélagið þurfi að þrýsta á stjórnvöld þegar þau eru ekki að standa sig. Þegar svona harmleikir eiga sér stað dugi ekki að senda samúðarkveðjur og það dugi ekki að lofa breytingum eftir að skaðinn sé skeður. Dagbjört spyr hversu mörg börn þurfi að lenda í þessari stöðu svo eitthvað gerist? Hversu mörg líf þurfi að tapast.

„Við verðum að takast á við það að æska landsins þarf að eiga greiða leið að hjálp við banvænum sjúkdómi, fíknisjúkdómnum, aukning á dauðsföllum ungmenna/barna hér á landi er ólíðandi og má líkja því við hamfarir og hvað gerum við í hamförum?

Ef ekkert breytist, þá mun þetta gerast aftur!“

Sjá einnig: Dagbjört sendir neyðarkall: Þetta er svarið sem hún og sonur hennar fá alltaf