Það vakti athygli í gær að Heiðrún Lind Marteinsdóttir, framkvæmdastjóri Samtaka fyrirtækja í sjávarútvegi, virðist aftur komin á kreik og mætti í sjónvarpssal til að tjá sig um þau ummæli sjávarútvegsstjóra Evrópusambandsins að aðildarviðræður við ESB væru sannarlega samningaviðræður og í samningum væri tekið tillit til sérstöðu hvers umsóknarríkis.
Lítið hefur sést til Heiðrúnar opinberlega frá því að málþófi stjórnmálaarms SFS gegn leiðréttingu veiðigjalda lauk á háðulegan hátt síðasta sumar. SFS tók virkan þátt í stríðinu gegn eðlilegri gjaldtöku fyrir afnot af dýrmætri þjóðarauðlind, m.a. með Exit-auglýsingunum og auglýsingaherferð sem náði hápunkti í langri auglýsingu með dæmalausu eintali Heiðrúnar, þar sem hún talaði af einlægu oflæti gegn þjóðarhagsmunum og þjóðarviljanum. Síðan hefur henni lítt verið tranað fram.
Þar til núna. Raunar vafðist henni nokkuð tunga um tönn vegna þess að orð sjávarútvegsstjórans voru afdráttarlaus. Samið hefur verið um sérlausnir til handa öllum umsóknarríkjum ESB. Hún fullyrti að Ísland þyrfti varanlega undanþágu frá sameiginlegri sjávarútvegsstefnu ESB og fyrir því væru engin fordæmi. Ekki færði hún frekari rök fyrir því. Ekki gerði hún heldur neina grein fyrir því að ekkert umsóknarland hefur nokkru sinni haft sömu sérstöðu hvað sjávarútveg varðar og Ísland og er Noregur þar ekki undanskilinn.
Heiðrún Lind sagði að eitt ófrávíkjanlegt skilyrði í samningaviðræðum yrði að vera að Ísland fái áfram að takmarka aðkomu erlendra fjárfesta að íslenskum sjávarútvegi. Fordæmi eru um slíkt. Danir fengu t.d. varanlega sérlausn sem heimilar þeim að takmarka kaup annarra en Dana á sumarhúsum í Danmörku.
Rök Heiðrúnar Lindar fyrir því að áfram verði að takmarka aðkomu erlendra fjárfesta að íslenskum sjávarútvegi voru þau að fiskur á Íslandsmiðum eigi að vera veiddur af íslenskum fyrirtækjum og unninn hér á landi en ekki erlendum fyrirtækjum.
Svo bætti hún við: „Þarna liggur hættan og þarna verðum við Íslendingar að tala alveg skýrt.“
Orðið á götunni er að þarna sé aldeilis um stefnubreytingu að ræða hjá SFS. Mikið magn af fiski sem íslensk fyrirtæki veiða er nefnilega flutt út óunnið og unnið erlendis, gjarnan af dótturfyrirtækjum íslensku stórútgerðarinnar. Sjálfstæðir fiskframleiðendur á Íslandi, sem þurfa að kaupa allan sinn fisk á fiskmörkuðum, hafa löngum bent á þetta og kallað eftir að allur fiskur verði settur á markað. Slíkt myndi efla samkeppni í íslenskum sjávarútvegi og auka samkeppnishæfni Íslands á alþjóðamarkaði. SFS hefur beitt sér af afli gegn þessu til að viðhalda forskoti stórútgerðarinnar á önnur fyrirtæki í sjávarútvegi og tryggja rétt hennar til að flytja út óunninn fisk til vinnslu erlendis.
Orðið á götunni er að það sé líka einkennilegt að gera kröfu um að útlendingar megi ekki eiga hlutabréf í íslenskum sjávarútvegsfyrirtækjum á sama tíma og Íslendingar mega eiga hlutabréf í erlendum sjávarútvegsfyrirtækjum. Og ekki bara mega og ekki bara hlutabréf. Íslendingar eiga heilu sjávarútvegsfyrirtækin í útlöndum. Samherji á t.d. einhverja stærstu útgerð í Þýskalandi. Samherji á líka fyrirtæki á Spáni, í Færeyjum og Grænlandi. Svo ekki sé minnst á Namibíu, sem frægt er orðið.
Orðið á götunni er að einnig hafi verið athyglisvert að heyra Einar Sigurðsson, stjórnarformann Ísfélagsins í Vestmannaeyjum, ræða um það í vikunni að líkast til fælust tækifæri í því að ganga í ESB fyrir stóru sjávarútvegsfyrirtækin, sem hafi getuna, þekkinguna og reynsluna af því að fjárfesta innan ESB. Fyrir almenning fælust hins vegar ekkert nema hættur og ógnir í því að Ísland gangi í ESB.
Orðið á götunni er að sennilega stafi helsta ógnin við íslenskan almenning af inngöngu í ESB af því að þá yrði tekin hér upp evra og vextir á húsnæðislánum myndu lækka úr 10% niður í 4-4,5%. Það yrði heldur betur högg fyrir heimilin. Litlu og meðalstóru fyrirtækin, sem nú þurfa að fjármagna sig á 10-12% krónuvöxtum gætu eftir upptöku evru fjármagnað sig á svipuðum kjörum og stórútgerðirnar, þ.m.t. Ísfélagið, gera nú þegar. Þar hyrfi ákveðið forskot sægreifa eins og dögg fyrir sólu. Nóg er nú eftir samt.
Orðið á götunni er að stórútgerðin dæli nú milljónum og milljónatugum í sjóði Heimsýnar bæði beint og óbeint. Peningana skal nota í hræðsluáróður gegn ESB. Því verður haldið fram að aðild þýði afsal auðlinda til ESB, fullveldið glatist. Ekki sé um neitt að semja. Örvæntingin er alger. Þegar sjávarútvegsstjóri ESB sópar þessum blekkingum einangrunarsinna út af borðinu er rykið jafnvel dustað af Heiðrúnu Lind og treyst á að gullfiskaminni þjóðarinnar sé algert. Kvótasonur frá Vestmannaeyjum er fenginn til að fabúlera um að líklega myndi bara stórútgerðin græða á aðild en þjóðin tapa. Þvílíkur þvættingur. Sægreifunum hrýs hugur við því að jafnt verði gefið í íslensku atvinnulífi og íslensku samfélagi. Þeir vilja halda í forskot sitt með öllum tiltækum ráðum. Þeir eru ekki enn búnir að eignast allt Ísland en eru vel á veg komnir. Aðild að ESB myndi trufla það.
Orðið á götunni er að umfjöllun Berlingske Tidende í gær um spilltan íslenskan sjávarútveg og þjónkun ákveðinna stjórnmálaflokka við spillinguna og ofríki útgerðarinnar varpi nokkuð góðu ljósi á ástandið hér á landi. Auðvitað vill spillingin ekki láta stoppa sig. Hún vill fá að athafna sig áfram að vild og á kostnað okkar hinna. Hinir raunverulegu valdhafar á Íslandi vilja ekki láta stoppa sig. Einangrunin nærir kúgunina. Þetta vita kúgararnir.
Orðið á götunni er að slagurinn milli framtíðar Íslands og fortíðar sé hafinn og að sá slagur verði harður. Sérhagsmunirnir sem vilja halda Íslandi í fortíðinni eru sterkir og svífast einskis.
