Sjá einnig: Guðni ómyrkur í máli: „Vörufals og ósvífni af verstu gráðu“
Í grein sinni gagnrýndi Guðni það að íslenskum neytendum standi til boða innflutt lambakjöt.
„Í grein, sem myndi sóma sér prýðilega sem prédikun í söfnuði þar sem íslenzka lambið væri tilbeðið sem heilög vera, sparar ráðherrann ekki stóru orðin þegar hann talar um þá sem gera sig seka um innflutning á lambakjöti, eða „aðför að íslenska lambinu“ eins og það heitir í fyrirsögn. Guðni bendir á að ýmislegt sé „heilagt í lífi þjóða og meðal manna, sem engum dettur í hug að níðast á eða fara gegn“. Prédikarinn talar um græðgi og virðingarleysi með „kalda lund og brotavilja og siðferði sem virðir engin landamæri“ og að virðingarleysið sé bæði sýnt sauðfjárbændum og lambinu sjálfu, „sem talið er best í víðri veröld“.“
Ólafur tekur undir það að íslenskt lambakjöt þyki í fremstu röð en spyr hvort það sé eina lambakjötið sem ekki er beinlínis trúvilla að borða.
„Ef litið er á innflutningstölur síðustu missera, má sjá að flutt er inn lambakjöt t.d. frá Nýja-Sjálandi, Írlandi, Bretlandi, Chile og Spáni. Nýsjálendingar og Írar, svo dæmi séu tekin, eru alveg jafnsannfærðir og Íslendingar um að þeir sjálfir framleiði bezta lambakjöt í heimi. Getur verið að íslenzkir neytendur megi bara alveg prófa lambakjöt frá útlöndum og bera saman við íslenzka lambið og að það sé hluti af eðlilegum rekstri innflutningsfyrirtækja og verzlana að gefa þeim slíkt val – svona ef við gefum okkur að matvörur séu almennt ekki heilagar?“
Ólafur bendir á að í umfjöllun Guðna Ágústssonar sé dregin upp mynd af tengslum milli innflutnings nýsjálensks lambakjöts og mögulegra vörufalsana, án þess að skýrt sé rökstutt hvers vegna innflytjendur ættu að hafa hag af því að selja slíkt kjöt sem íslenskt.
Hann segir jafnframt að nýsjálenskt lambakjöt njóti góðs orðspors á alþjóðamörkuðum og sé almennt talið meðal þess besta sem völ er á. Nýsjálendingar hafi byggt upp öfluga og arðbæra útflutningsgrein á grundvelli sauðfjárræktar, ólíkt því sem gerst hefur hér á landi á undanförnum áratugum.
„Í sínum gamlatestamentislega trúarhita spyr Guðni Ágústsson: „Hvað fær gróin innflutningsfyrirtæki til að misbjóða bæði þjóð sinni og sínum eigin heiðri með þessari áráttu aftur og aftur?“ Já hverjir eru það sem vaða uppi með slíka trúvillu?“
Ólafur segir að ekki sé hægt að sjá út úr tölum Hagstofunnar hverji það eru sem flytja inn mest af lambakjöti, en auðvelt sé að skoða á vef Stjórnarráðsins hvaða fyrirtæki hafa keypt mest af tollkvóta til að flytja inn lambakjöt.
„Þegar niðurstöður tollkvótaútboða áranna 2022-2025 eru skoðaðar, kemur í ljós að seldur var tollkvóti til að flytja inn 1.070 tonn af kinda- eða geitakjöti. Þar af fengu innflutningsfyrirtæki, heildverzlanir og smásölukeðjur, rétt tæp 380 tonn eða 35,5% af tollkvótanum. Nærri tveir þriðju hlutar tollkvótans, eða rúmlega 690 tonn, komu hins vegar í hlut innlendra kjötafurðastöðva – muniði, þessara sem fengu undanþágu frá samkeppnislögum sem var meðal annars rökstudd með því að þær stæðu höllum fæti í samkeppni við innflutt kjöt.“
Ólafur bendir á að í síðasta tollkvótaútboði hafi fyrirtækið Háihólmi verið eitt þeirra fyrirtækja sem fengu mestan kvóta til að flytja inn lambakjöt, eða tæplega 93 tonn. Grein sína endar Ólafur á þessum orðum:
„Það er á almanna vitorði að Háihólmi er leppur fyrir Kaupfélag Skagfirðinga. Fyrirtækið skaut upp kollinum í tollkvótauppboðum eftir að aðalfundur KS ályktaði að kaupfélagið og dótturfélög þess ættu ekki að stunda innflutning landbúnaðarafurða. Fyrirtækið er sagt í eigu innkaupastjóra Esju Gæðafæðis, dótturfélags KS. Það ættu nú að vera hæg heimatökin hjá Guðna að hringja í Þórólf fóstra sinn kaupfélagsstjóra og spyrja hvort hann, af öllum mönnum, sé genginn af trúnni á íslenzka lambið.“
