

Ragnar Freyr Ingvarsson, sem er einn þekktasti læknir landsins, hefur óskað opinberlega eftir svörum frá heilbrigðisráðherra og forstjóra Landspítalans um þá ákvörðun spítalans að segja honum upp störfum. Vill Ragnar að í ljósi stöðu hans sem formanns Læknafélags Reykjavíkur og virks þátttakanda í opinberri umræðu um heilbrigðismál snúist uppsögn hans um meira en eingöngu hann sjálfan.
Töluvert hefur verið fjallað um starfslok Ragnars á Landspítalanum en þar var hann í hlutastarfi. Hann tjáir sig um málið í nýjum Facebook-pistli og merkir (taggar) bæði Ölmu Möller heilbrigðisráðherra og Runólf Pálsson forstjóra Landspítalans.
Ragnar hefur sagt að uppsögnin sé ólögleg. Hann segir í pistlinum að nú séu 11 dagar síðan að hringt var í hann síðla dags og honum sagt upp störfum á Landspítalanum:
„Framkvæmdastjóri lyflækninga bar við ríkri aðhaldskröfu og leggja niður ætti störf. Fyrsti maður sem var valin var til brottrekstrar var framlínustarfsmaður í hlutastarfi þá í launalausu leyfi. Ljóst er að sparnaður af þessari aðgerð er enginn og ekkert hefur bólað á frekari skipulagsbreytingum. Sá hinn sami var líka formaður stéttarfélags og stjórnarmaður í öðru. Virkur í umræðu um heilbrigðismál og í starfshópi heilbrigðisráðuneytis um löðun íslenskra lækna.“
Lýsing Ragnars á augljóslega við hann sjálfan.
Hann segir Runólf forstjóra þegja þunnu hljóði um málið og að allir sjái að Landspítalinn hafi engin málefnalög rök fyrir uppsögninni sem sé ólögmæt. Ragnar vill hins vegar meina að mál hans hafi víðari skírskotun en eingöngu til hans sjálfs:
„Er það stefna stjórnvalda að starfsfólk í framlínu sé fyrst út um dyrnar í aðhaldsaðgerðum? Að formenn og stjórnarmenn stéttarfélaga skulu fyrst reknir? Að þeir sem eru virkir í samfélagsumræðu eiga á hættu að gjalda fyrir þátttöku sína með því að missa starf sitt? Hvaða skilaboð er verið að senda til starfsmanna spítalans eða þeirra sem gætu haft hug á því að starfa á þessum vettvang? Ég er ekki einn um að hafa áhyggjur af þessari grafalvarlegu stöðu. Það hafa líka formenn 12 stéttarfélaga í heilbrigðisþjónustu!“
Vísar Ragnar í grein formanna ýmissa fag- og stéttarfélaga í heilbrigðisþjónustu þar sem lögð er áhersla á að fólk sem gegni forystuhlutverki í slíkum félögum geti talað opinskátt um stöðu heilbriðgismála án þess að eiga hættu á að vera refsað fyrir það.
Óskar Ragnar Freyr að lokum eftir svörum frá Ölmu Möller um málið:
„Hvað finnst ráðherra heilbrigðismála?“