Fyrr í vikunni var birtur úrskurður Úrskurðarnefndar velferðarmála sem féll 10. maí síðastliðinn. Kona nokkur kærði þá ákvörðun Vinnumálastofnunar til nefndarinnar að svipta hana atvinnuleysisbótum á þeim grundvelli að hún hefði ekki tilkynnt að hún væri veik og gæti þess vegna ekki mætt til fundar sem hún var boðuð á hjá stofnuninni. Sagðist konan hafa verið svo illa haldin að hún hafi haldið að dauðinn væri framundan og því ekki haft rænu á að fylgjast með skilaboðum og tölvupóstum. Þrátt fyrir það var hún svipt atvinnuleysisbótunum og staðfesti nefndin ákvörðun Vinnumálastofnunar.
Í úrskurðinum segir að konan hafi sótt um atvinnuleysisbætur í lok desember 2021 og umsóknin verið samþykkt í janúar 2022. Konan var á atvinnuleysisbótum þar til henni var tilkynnt í janúar 2024 að bótagreiðslurnar hefðu verið stöðvaðar þar sem hún hefði ekki tilkynnt um veikindi sín. Konan kærði ákvörðunina í febrúar 2024.
Í úrskurðinum eru reifuð sjónarmið konunnar sem fram komu í kæru hennar. Konan sagðist hafa verið veik með Covid-19 þann 15. janúar 2024 þegar hún hafi átt að vera á lögboðnum fundi hjá Vinnumálastofnun. Læknar hafi heimsótt hana nokkrum sinnum á meðan á veikindunum hafi staðið, henni hafi liðið mjög illa og ekki getað farið fram úr rúminu. Hún hafi verið of veik til að skoða síma sinn og svara tölvupóstum og haldið að hún væri að deyja.
Hún hafi þess vegna ekki vitað af fundinum en strax þegar henni hafi liðið betur hafi hún skoðað tölvupóst sinn og sent læknisvottorð til að staðfesta veikindin. Vinnumálastofnun hafi sagt henni að hún hefði átt að láta vita fyrir fram, áður en hún hafi veikst, að hún væri að verða veik. Vildi konan hins vegar meina að það hefði hún engan veginn getað. Alvarlegum tilfelli af Covid-19 eins og hennar megi líkja við bílslys en ekki sé hægt að búast við því að slasaður einstaklingur tilkynni slys eða veikindi fyrir fram. Sagðist konan glíma enn við afleiðingar veikindanna.
Sagði hún ákvörðun Vinnumálastofnunar mjög ósanngjarna og vægðarlausa. Vildi hún meina að Vinnumálastofnun hafi tjáð henni að reglum hafi verið breytt, nú þurfi að tilkynna veikindi og þar með fjarvistir með fyrirvara. Sagði konan að hún hafi ekki verið upplýst um þessar breyttu reglur og óskaði eftir skilningi á hennar aðstæðum.
Í rökstuðningi Vinnumálastofnunar segir meðal annars að þegar konan var svipt atvinnuleysisbótunum hafi hún átt fimm mánuði í að fullnýta 30 mánaða bótarétt sinn.
Hún hafi verið boðuð með þriggja daga fyrirvara á umræddan fund með tölvupósti og skilaboðum í síma.
Tveimur dögum eftir að hún mætti ekki á fundinn hafi verið óskað eftir skýringum sem hafi borist viku síðar. Daginn eftir hafi borist læknisvottorð, gefið út daginn áður, um að konan hafi verið óvinnufær með öllu síðustu tvær vikur á undan vegna ótilgreinds sjúkdóms. Hafi konan í kjölfarið verið svipt bótunum og sent þá annað læknisvottorð þar sem tekið hafi verið fram að hún hafi verið smituð af Covid-19 og verið mjög veik.
Vinnumálastofnun breytti hins vegar ekki ákvörðun sinni. Stofnunin sagði konuna ekki hafa skýrt fjarveru sína frá fundinum sem henni hafi borið skylda til að mæta á fyrr en allnokkru síðar en samkvæmt lögum um atvinnuleysistryggingar hafi hún átt að tilkynna tafarlaust um forföll sín og ástæðu þeirra.
Úrskurðarnefnd velferðarmála féllst á það með Vinnumálastofnun að konan hefði brotið gegn upplýsingaskyldu sinni, samkvæmt lögum um atvinnuleysistryggingar, með því að tilkynna ekki án tafar um veikindi sín. Vísaði nefndin til þess að hún hefði ekki tilkynnt stofnuninni um veikindin fyrr en þau voru yfirstaðin og leitað hafði verið skýringa vegna fjarveru hennar á fundinum.
Þar sem fimm mánuðir voru eftir af 30 mánaða bótarétti konunnar var hún alfarið svipt frekari greiðslum atvinnuleysisbóta og mun ekki öðlast frekari rétt til þeirra fyrr en hún hefur starfað í 24 mánuði á vinnumarkaði frá því að hún fékk síðast greiddar atvinnuleysisbætur.
