Egill Helgason sjónvarpsmaður og Reykvíkingur segir að borgin hafi breyst töluvert frá því að hann var ungur. Áður hafi verið mikið meira um boð og bönn en Reykjavík í dag sé mun skemmtilegri og frjálslegri en hún var á hans yngri árum.
Egill rifjar upp þróun borgarinnar í pistli á Facebook nú í morgun.
Hann segir að honum hafi ekki liðið illa í borginni á sínum yngri árum en hún hafi verið öðruvísi en nú. Mikið hafi verið um boð og bönn:
„Það var til dæmis ekki heimilt að setja stóla og borð fyrir utan veitingastaði – ef einhverjum veitingamanninum datt það í hug kom lögreglan undireins og stöðvaði athæfið. Ungmenni þessa tíma sátu semsé ekki á útiveitingahúsum, mig minnir að helsti staðurinn hafi verið stéttin framan við Útvegsbankann, þar var skjól í þeim vísi að göngugötu sem þar hafði verið tekin í gagnið. Engir stólar eða borð þó, við sátum bara á gangstéttinni og kannski vín í poka úr Ríkinu. Það voru heldur varla til kaffi- eða veitingahús sem höfðuðu til ungs fólks – ekki nema Mokka og Café Tröð. Öldurhúsin þar sem áfengisneyslan fór fram voru opin til 1 á föstudögum og 2 á laugardögum.“
Egill minnir á að reglur um skemmtistaði hafi verið stífar og bjórbannið hafi stuðlað að mikilli drykkju á sterku áfengi:
„Sá hængur var á að samkvæmt reglum urðu gestir að vera komnir inn í húsið einum og hálfum tíma fyrir lokun því þá var dyrum skellt. Sá sem ætlaði að dansa á föstudagskvöldi varð því að mæta í síðasta lagi 11.30. Bjór var ekki leyfður og allir drukku sterk vín og afleiðingin var sú að ölvun var mikil og almenn. Það tíðkaðist lítt að drekka létt vín á veitingahúsum – nema þá á fínum veitingastöðum eins og Holtinu, Naustinu og Grillinu. Almenningur fór ekki oft á slíka staði.“
Egill rifjar einnig upp að það hafi verið illa séð að spila á hljóðfæri á götum borgarinnar:
„Hljóðfærasláttur var illa séður á götum úti. Ef einhver tók upp gítar og spilaði greip lögregla einatt í taumana og fjarlægði viðkomandi. Listamaðurinn Stefán frá Möðrudal spilaði stundum á harmóníkku þegar vel viðraði, en það var heldur ekki vel séð.“
Segir Egill að lokum borgina að þessu leyti hafa breyst til hins betra:
„Tímarnir hafa breyst og margt þokast í frjálsræðisátt. Reykjavík eins og hún var í góða veðrinu í gær er mun skemmtilegri og frjálslegri en borgin sem ég ólst upp í.“
