Ýmsar sögur eru til á Íslandi af örnum sem klófestu börn. Á myndinni má sjá ástralskan örn sem læsti beittum klóm sínum í dreng í síðustu viku. Á vef BBC segir að drengurinn og fjölskylda hans hafi orðið skelfingu lostinn. Til eru dæmi um svipuð atvik hér á landi en saga Ragnheiðar Eyjólfsdóttur sem fædd var árið 1877 varð fyrir því að vera tekin af erni, þá tveggja ára gömul.

Hópur fólks varð vitni að því þegar örninn steypti sér í átt að drengnum og læsti klónum í drenginn sem öskraði upp yfir sig af skelfingu. Klær á erni eru voldugar og hann nær yfirleitt góðu taki á bráð sinni. Eitt vitni lét hafa eftir sér að örninn hefði reynt að grípa drenginn eins og litla bráð og fljúga með hann á brott.

Drengurinn slapp með smávægileg meiðsli í andliti. Christine O’Connell sem varð vitni að atvikinu segir í samtali við BBC að örninn hefði steypt sér að drengnum, reynt að ná honum upp en svo gefist upp og skilið drenginn eftir blóðugan og í losti. Þá segir að örninn hafi verið hluti af sýningu sem fór fram á griðasvæði og fær hann ekki að taka þátt í henni á meðan rannsókn stendur yfir.

Til eru dæmi um svipuð atvik hér á landi. Ragnheiður Eyjólfsdóttir sem fædd var árið 1877 varð fyrir því að vera tekin af erni, þá tveggja ára gömul. Flaug örninn með hana nokkurn spöl eða þar til hestamaður náði að slá til fuglsins og missti hann þá takið af Ragnheiði. Henni varð ekki beint af, bjó lengi í Ólafsvík og lést sem öldruð kona.

Um það sagði Ragnheiður í lesbók Morgunblaðsins:

Móðir mín hafði farið niður að á til að þvo þvott. Var brekkuhall niður að ánni þar sem þvottastaðurinn var. En skammt fyrir ofan var hvammur og uxu blóm þar innan um hvannir. Þetta var í túninu á Skarði. Móðir mín skildi mig eftir í hvannstóðinu, er hún fór að fást við þvottinn, taldi mig óhultari þar, fjarri vatninu.

Allt í einu heyrir hún að ég rek upp hræðsluóp, en örn er kominn yfir mig, þar sem ég sat við að tína blóm. Skipti það engum togum, að örninn hefur sig upp og flýgur með mig í klónum hátt í loft upp, en ekki heyrðist til mín nema rétt sem snöggvast. Hefir strax liðið yfir mig.

Í fyrstu flaug örninn afar hátt þarna yfir. Er sem hann hafi viljað komast sem hæst strax, til þess að hann kæmist á ákvörðunarstað, þó honum dapraðist flugið er frá liði. En vitanlega var ætlun hans að koma mér upp í arnarhreiður sem var í fjallinu fyrir ofan Kross.

Í Krossfjalli höfðu arnarhjón átt sér hreiður í mörg ár og alið þar upp unga sína. Gerðu ernir þessir oft óskunda meðal alifugla á Skarði man ég, þegar ég var þar seinna um tíma, á tíu ára aldri.

Nú víkur sögunni til fólksins á Skarðstúninu, er þar var við heyskap. Þaut hver af stað sem betur gat, til þess að reyna að komast í tæri við örninn. En sá leikur sýndist ójafn og útséð hver endirinn yrði. Enda sagði móðir mín, að þegar hún leit upp frá þvottinum við ána, og horfði á eftir erninum með mig í klónum, gat hún ekki ímyndað sér að hún sæi mig nokkurn tíma lifandi, og kannski ekki einu sinni liðna. En hvatastur maður og snarráðastur þar var Bogi Kristjánsson kammerráðs, er á þeim árum mun hafa verið fyrirvinna móður sinnar. Hann var skotmaður góður, og flaug honum fyrst í hug að freista að skjóta örninn. En sá samstundis, að það væri Lokaráð. Fyrst og fremst óvíst hvort skotið kæmi í mig eða fuglinn, í öðru lagi ekki annað við það unnið, ef hann ynni örninn, þá félli ég til jarðar úr háa lofti. Hann greip langa stöng og náði í röskan hest og reið áleiðis að Krossfjalli, þar sem hreiðrið var.

Of þung fyrir örninn

Og brátt kom í ljós, að örninn hafði hér færst of mikið í fang. Ég var stór eftir aldri og reyndist fuglinum svo þung, að áður en hann var kominn að fjallinu, dapraðist honum flugið, svo hann flaug það lágt, að Bogi komst á reiðskjóta sínum svo nálægt okkur, að hann gat slengt stönginni í væng arnarins, svo hann varð að setjast. Og þar sleppti hann byrðinni, en Bogi þá svo nálægt, að ránfuglinn, með sinn bilaða væng, gerði mér ekki mein, þar sem ég var komin, en lagði á flótta undan manninum.

Móðir mín sagði mér, að þar sem Boga tókst að slá stönginni í væng arnarins, hafi hann verið kominn yfir Krossá, svo vegalengdin, sem hann hefir flogið með mig, hefir eftir því verið um 3 kílómetrar.

Þegar Bogi kom að þar sem ég lá, var ég í yfirliði. Örninn hafði læst klónum gegnum föt mín á brjóstinu, og voru förin eftir klærnar í hörundinu, en sárin ekki djúp. Því fuglinn hafði fengið nægilegt hald í fötunum. Mig minnir að mér hafi verið sagt að örninn hafi læst nefinu í hár mitt, á fluginu. En af því fékk ég engan áverka.

Móðir mín sagði mér síðar, að ég hefði verið dauf og utan við mig nokkra daga á eftir. En varanlegt mein fékk ég ekkert af þessari einkennilegu loftferð.

Foreldrar mínir fluttu nokkru síðar út í Bjarneyjar. Þar átti ég oft að gæta yngri systkina minna úti við. Móðir mín varaði mig jafnan við því, meðan þau voru lítil, að gæta þeirra vandlega, þegar erni bæri þar yfir, en þeir sáust oft á flugi yfir eyjunum, eða sátu þar á klöppum og skerjum.