Guðni Ágústsson, fyrrverandi þingmaður og ráðherra, er ekki sáttur við þau heildsölufyrirtæki hér á landi sem flytja inn lambakjöt frá öðrum löndum. Hann segir að um sé að ræða virðingarleysi gagnvart íslenska lambinu og íslenskum sauðfjárbændum.

Guðni lýsir þessari skoðun sinni í aðsendri grein í Morgunblaðinu í dag.

„Virðing og siðferði eru systur sem gróa við hjartarætur manna. Græðgi og virðingarleysi eru einnig systur með kalda lund og brotavilja og siðferði sem virðir engin landamæri,“ segir Guðni í upphafi greinar sinnar og bætir við að ýmislegt sé heilagt í lífi þjóða og meðal manna, sem engum dettur í hug að níðast á eða fara gegn.

Rakst á þetta á dögunum

Í þessu samhengi nefnir hann til dæmis íslenska hestinn sem er varðaður samkomulagi um að vernda kynið í hvaða landi sem hann er ræktaður sem reiðhestur. Þá nefnir hann að íslenska lambakjötið sé eina afurð landsins sem hlotið hefur evrópska upprunavernd af hæsta stigi. Ekki einu sinni skyrið hafi hlotið sambærilega viðurkenningu.

„Íslendingar vita að á heimilum landsmanna ríkir einstök virðing gagnvart lambakjötinu. Í matarboðum og á hátíðarstundum er lambahryggur, lambalæri eða kjötsúpa rétturinn sem sem við bjóðum gestum okkar og ekki síst þeim sem koma að utan,“ segir Guðni og heldur áfram:

„Aftur og aftur ber svo við að heildsölufyrirtæki kjósa að flytja inn lambakjöt og nýlega rakst ég á frosin læri og lambahryggi í smásöluverslun komin alla leið frá Nýja-Sjálandi, flutt tæplega átján þúsund kílómetra leið til Íslands. Lamb sem á ekkert skylt við okkar lambakjöt; bragðlaust, ekkert villibragð, ekkert lyngbragð. Tengslalaust við góðu vana bragðlaukana í íslenskum munni.“

„Misbjóða þjóð sinni og eigin heiðri“

Guðni segist hafa fylgst með þessu áður.

„Kjötið selst alls ekki neitt og endar gjarnan á á því að vera þítt upp, brytjað niður, sett í sósur og selt inn á veitingastaði, í skólamáltíðir barnanna og víðar undir fölsku, eða a.m.k. engu, flaggi. Vörufals og ósvífni af verstu gráðu, engin skilgreining um uppruna eða hvaðan það er komið. Kannski gefur Landspítalinn það sjúklingunum (ekki starfsfólkinu). Svona eins og viðbitið umdeilda sem flutt er inn og gefið sjúklingunum í stað smjörs.“

Guðni spyr hvað fái gróin innflutningsfyrirtæki til að „misbjóða bæði þjóð sinni og sínum eigin heiðri“ með þessari áráttu aftur og aftur.

„Hvað fær smásöluverslun sem m.a. þjónustar fólkið í dreifbýlinu og sauðfjárbyggðunum til að fylla frystikistur sínar af þessu lambakjöti? Upp til hópa hafa viðskiptavinir ykkar skömm á virðingarleysinu sem þið sýnið bæði íslenska lambinu og íslenskum sauðfjárbændum. Fólkið virðir bóndann sem tryggir matvælaöryggi þjóðarinnar en fyrirlítur þá taumlausa heimsku og græðgi sem einkennir framferði ykkar,“ segir Guðni og er ómyrkur í máli. Hann endar grein sína á þessum orðum:

„Hvað rekur ykkur, gamalgróin og góð fyrirtæki, í þessa aðför að íslenska bóndanum og því lambi sem talið er best í víðri veröld? Ég skrifa þessar línur á páskum, hátíðinni sem íslenska lambið hefur lagt sitt af mörkum til á hverju heimili í gegnum aldirnar. Um leið vil ég þakka þeim fjölmörgu fyrirtækjum og kaupmönnum sem ekki hafa tekið þátt í þessu stríði eða vörusvikum.“