Úrskurðarnefnd velferðarmála hefur staðfest ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands um að greiða konu nokkurri engar bætur úr sjúklingatryggingu. Konan hafði glímt við afar mikla verki og vegna þeirra átt mjög erfitt með daglegt líf og gat ekki unnið. Það tók hins vegar um eitt og hálft ár að greina hvað orsakaði þessa miklu verki.
Það kemur ekki fram hvaða heilbrigðisstofnunar konan leitaði upphaflega til.
Í kæru konunnar kom fram að hún hefði farið á viðkomandi stofnun haustið 2020 vegna mikilla bakverkja. Hún hafi fundið fyrir sárum verk sem leitt hafi fram í nára og niður í hægri ganglim og jafnframt hafi hún fundið fyrir doða. Þá hafi hún verið orðin ófær um að klæða sig án aðstoðar eða nota salernið. Hún hafi síðan reglulega eftir þetta leitað á heilsugæslu vegna þessara einkenna og hafi henni verið vísað áfram til sjúkraþjálfara. Þá hafi sjúkraþjálfarinn haft samband við heilbrigðisstofnunina í nóvember 2020 þar sem hann hafi sagt verki konunnar svo mikla að hún gæti varla stigið í fótinn. Honum hafi verði ráðlagt af heimilislækni hennar að nota bylgjur og mýkri meðferð og sjá svo til.
Konan sagðist í kærunni hafa leitað margsinnis á heilsugæslu vegna þessara einkenna og verið loks flutt með sjúkrabíl á sjúkrahús í janúar 2021 vegna bakverkja. Þar hafi hún verið send í segulómskoðun til að athuga hvort um brjósklos hafi verið að ræða en engar breytingar hafi greinst og hún hafi því verið útskrifuð tveimur dögum síðar. Hún hafi leitað reglulega aftur á áðurnefnda heilbrigðisstofnun vegna áframhaldandi einkenna og hún hafi verið meðhöndluð eins og um brjósklos væri að ræða.
Í nóvember 2021 hafi hún síðan verið send á bráðamóttöku vegna kviðverkja og slappleika. Tekin hafi verið tölvusneiðmynd sem hafi sýnt stóra nýrnasteina í hægra nýra og þvagleiðara og töluverða steina í safnkerfi nýrans. Hún hafi í kjölfarið verið send með sjúkrabíl á Landspítalann þar sem hún hafi verið tekin til bráðaaðgerðar í tvígang og sýktir nýrnasteinar fjarlægðir.
Konan sagði að vegna þessarar tafar á greiningu og vangreiningar á nýrnasteinum hafi hún þjáðst af verkjum í langan tíma og orðið óvinnufær í um það bil eitt og hálft ár. Þá sé hún enn að glíma við andlegar afleiðingar vegna vangreiningarinnar.
Lýsti konan sig algerlega ósammála þeirri niðurstöðu Sjúkratrygginga að hún ætti ekki rétt á bótum þar sem meðferð hennar hafi verið hagað eins og best hafi verið á kosið. Hún hafi þvert á móti orðið fyrir varanlegu tjóni og ætti rétt á bótum vegna vangreiningar og ófullnægjandi meðferðar.
Rakti konan þróun einkenna sinna og sagði að í ljósi þeirra hafi átt að vera orðið ljóst mun fyrr að vandi hennar tengdist nýrnasteinum en ekki stoðkerfinu eins og talið hafi verið í fyrstu.
Sagðist konan glíma við varanlegar líkamlegar og andlegar afleiðingar vegna vangreiningarinnar og hafi hún þurft að byrja á þunglyndis- og kvíðalyfjum ásamt því að sækja starfsendurhæfingu hjá VIRK.
Sjúkratryggingar vildu hins vegar meina að sjúkraskrárgögn bentu til þess að þau einkenni sem konan lýsti og þær læknisskoðanir sem hún gekkst undir hafi lengi vel fremur bent til stoðkerfisvandamála en nýrnasteina. Ekkert hafi verið óeðlilegt við þá meðhöndlun sem konan hlaut.
Úrskurðarnefnd velferðarmála segir í sinni niðurstöðu að gögn málsins sýni fram á að konan hafi verið skoðuð af heimilislæknum, taugalæknum, send í myndrannsóknir og einnig í blóðrannsókn í samræmi við einkenni, sem bent hafi lengst af til stoðkerfisvanda. Af gögnunum verði ráðið að rannsóknir og skoðanir hafi beinst að líklegustu meinum í hvert skipti. Ekkert bendi því til þess að ferlið hafi verið óeðlilegt.
Allri meðferð sem konan fékk hafi verið hagað eins vel og unnt var og í samræmi við þekkingu og reynslu á viðkomandi sviði. Þar af leiðandi eigi hún ekki rétt á bótum úr sjúklingatryggingu.
