Sindri Daði Rafnsson er 48 ára faðir 11 ára stúlku, númer eitt, tvö og þrjú í dag. Hann sá þetta fallega líf ekki fyrir sér þegar hann var yngri en hann var mjög ungur farinn að reykja og drekka auk þess að sýna aðra áhættuhegðun.
Sindri er nýjasti viðmælandi hlaðvarpsins Sterk saman.
„Ég man eftir því þegar við vinirnir áttum að passa heima hjá einum. Mér fannst þetta fullkomið tækifæri til að detta í það, 10 eða 11 ára. Ég blandaði fullt af tegundum saman í flösku og þambaði þetta á meðan vinir mínir drukku gos og borðuðu popp.“
Sindri endaði á að æla út um allt og eftir þetta vildu foreldrar helst ekki að börn sín væru með honum.
Móðir hans sá strax þegar Sindri var barn þessa alkóhólísku hegðun hjá honum og vissi það um leið, svo það var engin afneitun enda var faðir hans alkóhólisti.
„Ég varð snemma ofbeldisfullur undir áhrifum og barði mann og annan fyrir utan böll á Dalvík sem unglingur.“
Móðir hans og stjúpfaðir ákváðu að flytja til Danmerkur, ekki síst til að koma Sindra úr aðstæðum, en þar var hann allt öðruvísi en hinir krakkarnir og drykkja mun samþykktari en á Íslandi auk þess að kannabisefni voru þar á boðstólnum.
„Þegar ég prófaði að reykja kannabis var eins og hausinn minn hljóðnaði allt í einu svo ég reykti daglega í nítján ár.“
Sindri hætti í skóla í kjölfarið og gaf skít í allt, meira og minna.
„Það var bakari í bænum sem var umtalaður fyrir að vera klikkaður, fyrrverandi hermaður. Hann nappaði mig við að stela tyggjói í búðinni hjá honum og ég hélt hann ætlaði að drepa mig. Í staðinn kenndi hann mér að vinna og gerði mig að manni og bakara.“
Stundum gerði hann þetta með vafasömum aðferðum en hann gerði þetta og ýmislegt fleira fyrir Sindra.
Ungur flæktist hann inn í hópa í Danmörku sem slógust innbyrðist og alltaf fann hann sig fremstan í flokki í slagsmálum.
Aðeins átján ára gamall var hann kominn inn í stóra og hættulega mótorhjólaklíku þar sem menn þurfa oft á tíðum að sanna virði sitt og traust innan klíkunnar á einn eða annan hátt.
„Ég var spurður hvort ég vildi sanna mig og ég sagði já án þess að hika.“
Sindri þurfti að ræna banka með byssu og peningarnir þurfti að komast í hendur réttra aðila svo þeir myndu nýtast klíkunni og hann þurfti að þegja yfir því hvar peningarnir væru.
„Ég var handtekinn, sagði bara að peningarnir hefðu verið fyrir dópskuld og ég væri hræddur um líf mitt.“
Sindri fékk sex ára dóm en vegna góðrar hegðunar fékk hann að byrja að vinna í bakaríi einu ári áður en hann var látinn laus.
„Þegar sellunum í fangelsinu var lokað á kvöldin var mér hleypt út, ég fór í vinnuna og vann nóttina. Þegar menn voru að vakna næsta morgun var ég að koma heim og fór að sofa. Þetta kallast betrun.“
Þeir sem tengdust sama mótorhjólaklúbbi og voru inni vernduðu Sindra vegna þess að glæpurinn sem hann framdi var fyrir klúbbinn.
Í dag lifir Sindri einföldu og eðlilegu lífi en hann hefur verið edrú og í bata í mörg ár.
Hann talar um fordómana sem fylgja því að vera með húðflúr á höfðinu og í andlitinu en á sama tíma leiti fólk til hans eftir skjóli sem það fái kannski ekki annars staðar.
„Það leita margar mæður og konur til mín vegna nauðgana af hálfu útlendinga hér á landi. Ég spyr hvað þær vilji að ég geri. Ef þær stíga fram kemur her þessara manna og hótar þeim. Lögreglan vill ekkert gera í þessum málum og ef ég fer með málin í fjölmiðla er ég rasisti.“
