Áföllin byrjuðu þegar Kara var á barnsaldri en hún ólst upp hjá ömmu sinni og afa. Móðir hennar vann tvö störf, á daginn og á kvöldin. Aðra hverja helgi fór hún til föður síns en þar hafði hún ekki myndað nægilega góð tengsl til að upplifa sig örugga.
„Ég var mjög ung þegar ég var greind með aðskilnaðarkvíða og þegar ég var þar fann ég ekki fyrir þeirri öryggistilfinningu sem barn þurfti en það hafði ekkert með pabba eða þau að gera, þau eru og hafa alltaf verið yndisleg.”
Í áttunda bekk lenti Kara í slæmu einelti. Eineltið var að stórum hluta á netinu en líka í skólanum. Á þessum tíma var Kara með bloggsíðu eins og svo margir á þessum tíma.
„Ég fékk skilaboð um að ég ætti að drepa mig, ég væri ógeðsleg, ef ég myndi ekki drepa mig myndu þau gera það, ég ætti ekki skilið að lifa og allskonar.“
Kara sagði engum frá en í níunda bekk byrjaði hún í neyslu, fór á Hlemm og eignaðist þar miklu eldri vini sem voru margir hverjir heimilislausir og langt leiddir í sinni neyslu.
„Í tíunda bekk byrjaði ég í mínu fyrsta ofbeldissambandi með manni sem var fullorðinn, í neyslu og beitti bæði mig og annað fólk miklu ofbeldi.”
Hún segir frá atviki sem situr enn fast í henni.
„Hann fór oft með mig á bar á Grensáveginum. Þetta kvöld tók hann mann bakvið hús og barði hann illa. Hann rauk svo að mér, reif í höndina á mér og starði með geðveikissvip í augun á mér. Hann dró mig inn í bíl, keyrði eins og vitleysingur, blindfullur og víraður, allur í blóði og ég var viss um að hann myndi drepa mig. Hann fór með mig heim til sín og nauðgaði mér hrottalega,” segir hún.
Kara prófaði á einum tímapunkti á meðan hann var að kyrkja hana að þykjast missa meðvitund og vonaði að hann myndi stoppa en svo var ekki, hann kippti sér ekkert upp við það.
Eftir að Kara náði að losna frá þessum ofbeldismanni leitaði hún á götuna en þar kynntist hún næsta níðingi sem hún flutti inn til og fór að vera með. Hann var miklu eldri en hún, lét hana drekka smjörsýru og byrjaði að sprauta hana. „Hann misnotaði mig ekki bara heldur var hann og er dæmdur barnaníðingur, sem ég vissi auðvitað ekki.”
Á einum tímapunkti kom hún fram og hann hafði reynt að svipta sig lífi.
„Mín viðbrögð voru að bjarga honum. Ég hringdi á sjúkrabíl og gerði allt það sem maður á að gera til að hjálpa fólki í þessari stöðu. Þetta hefur verið eitt það erfiðasta sem ég hef glímt við, að hafa bjargað lífi barnaníðings og þannig komið börnum í hættu.”
Kara var sautján ára á þessum tíma, í mikilli neyslu og sá mann sem var kærastinn hennar og sá sem útvegaði henni efni á þeim tíma.
Áföllin héldu áfram að hellast yfir Köru en það að búa á götunni fyrir unga stelpu í neyslu er hættulegt og lenti hún í mörgum mjög alvarlegum atvikum, sem hún segir frá.
Kara hefur verið edrú í ellefu ár en til að byrja með lagði hún öll áföll og annað sem hafði gengið á til hliðar. Fyrir fimm árum tóku veikindi yfir líf hennar þar sem hún var þvinguð í sjálfsvinnu.
„Ég var greind með bipolar og hef verið mánuðum saman á geðdeild. Í dag sé ég allan sársaukann sem fallegan þó ég vildi óska að þetta hefði ekki þurft að gerast,” segir hún og bætir við:
„Það er þroski og svo mikið sem maður lærir í öllum þessum sársauka sem maður þarf að fara í gegnum. Sumt af þessu er ennþá erfitt en sársaukinn getur komið með svo miklum gróða og það er svo fallegt.“
