Breski Nóbelsverðlaunahafinn Doris Lessing var flugbeittur höfundur sem gat fangað sálarlíf og samfélag í fáum og skýrum dráttum. Hið metnaðarfulla forlag Ugla, sem sendir frá sér hverja úrvalsþýðinguna af annarri, gaf fyrr á árinu út skáldsöguna Fimmta barnið eftir Lessing, en hún kom út árið 1988.

Í verkinu er rakin fjölskyldusögu Lovatt-hjónanna frá sjöunda áratugnum og fram á útgáfutíma sögunnar. Þau Harriett og David Lovatt eignast fjögur yndisleg börn og kjarnafjölskyldan er umvafin stórfjölskyldunni. Dimmur skuggi fellur á hamingju fjölskyldulífsins við fæðingu fimmta barnsins, drengsins Ben, sem er ofbeldisfullt, illa innrætt og hömlulaust barn. Heimilislífið fer á annan endann, öll orka móðurinnar fer í að annast þetta litla skrímsli og hún neyðist til að vanrækja hin börnin sín.

Er fram líða stundir stendur móðirin frammi fyrir því að velja á milli þessa meingallaða afkvæmis síns og fjölskyldunnar. En Ben er hluti af fjölskyldunni og fátt er sterkara en móðurástin. Ástandið er þannig að svarti sauðurinn heldur allri fjölskyldunni í heljargreipum en hinn möguleikinn, sem prófaður er einu sinni, er að loka hann inni á hæli, þar sem honum er illa sinnt og hann veslast upp.

Móðirin er því í ómögulegri stöðu og kostirnir sem hún stendur frammi fyrir virðast jafnslæmir. En allt breytist og tíminn reynist móðurinni liðsauki í þessari sjálfheldu.

Fimmta barnið er snilldarlega skrifuð, af miklu sálrænu innsæi, grípandi og hrollvekjandi lesning, sem ég mæli eindregið með.