„Fyrrum forseti Íslands skoðar sjö raundæmi með því að hafa asklok fyrir himin. Þegar asklokinu er lyft og raundæmin skoðuð í heild virka þau sem sterkur rökstuðningur fyrir fullri Evrópusambandsaðild.
Enn fremur hefur ekkert það gerst sem réttlætir að kippa þeim megin stoðum undan utanríkisstefnunni sem felast í hugmyndafræði vestrænna gilda, sem snýst um lýðræði og frjáls viðskipti.
Hér eftir sem hingað til verðum við að byggja utanríkisstefnuna á skýrri hugmyndafræði og köldu mati á heildarhagsmunum þjóðarbúsins. Fölsk raundæmi þjóna ekki íslenskum hagsmunum.“
Þessi orð eru niðurlag pistils Þorsteins Pálssonar, af kögunarhóli, á Eyjunni í morgun. Í pistlinum hrekur hann lið fyrir lið sjö raundæmi sem Ólafur Ragnar Grímsson, fyrrverandi forseti Íslands, sló fram í hlaðvarpinu Chess After Dark fyrir tveimur vikum.
Ólafur Ragnar hélt því fram að ekkert grannríki Íslands eigi aðild að Evrópusambandinu og tiltekur: Grænland, Færeyja, Noreg og Bretland. Þess vegna eigi Ísland ekki heldur heima þar.
Þorsteinn bendir á að athyglisvert sé að forsetinn fyrrverandi nefni ekki til sögunnar Írland, sem er í ESB, og Dublin er mun nær Reykjavík en bæði Osló og London. Auk þess séu Grænland og Færeyjar með gjaldmiðil sem sé fast tengdur evru í gegnum dönsku krónuna. Í Færeyjum hefur verið meiri hagvöxtur og stöðugleiki en hér á landi. Þorsteinn nefnir að efnahagslegur árangur Íslands og Noregs hafi í meira en þrjá áratugi byggst á aðildinni að EES og aðlögun að regluverki ESB. Þá kalli atvinnulífið í Noregi og Bretlandi stíft eftir því að löndin fái aðild að tollabandalagi ESB.
Ólafur Ragnar fullyrti að ekkert Norðurlandanna, nema Finnland, sé með evru og að evrutenging dönsku krónunnar sé aukaatriði.
Þorsteinn bendir á að mestur hagvöxtur í grannríkjum okkar hafi verið á Írlandi, sem notar evru. Eftir hrunið hafi útflutningshagvöxtur komið fyrr fram á Írlandi með evru en á Íslandi með krónu. Þá bendir hann einnig á að tenging dönsku krónunnar sé ekki meira aukaatriði en svo að áhlaup alþjóðlegra gjaldmiðlabraskara árið 2015 leiddi til þess að jafnvel svissneski frankinn lét undan en danska krónan stóð það af sér vegna tengingarinnar við evruna og gjaldmiðils samstarfsins við Evrópusambandið.
Þá bendir Þorsteinn á að allar útflutningsgreinar, sjávarútvegsfyrirtæki, stóriðjufyrirtæki og stærstu fyrirtæki í ferðaþjónustu á Íslandi lúta vaxtaákvörðunum í Frankfurt og Washington. Útflutningsfyrirtækin eru þannig óháð vaxtaákvörðunum í Reykjavík.
Samkeppnishæfni þessara fyrirtækja með 40 til 50% þjóðarframleiðslunnar liggur einmitt í þessu. Með reykvískum vöxtum væru þau eftirbátar í samkeppninni.
Þannig hrekur Þorsteinn staðlausar staðhæfingar Ólafs Ragnars lið fyrir lið svo ekkert stendur eftir þegar upp er staðið. Pistill Þorsteins er langur og ítarlegur en vel þess virði að vera lesinn í heild. Mikilvægt innlegg í umræðu sem byggir á staðreyndum en ekki hræðsluáróðri og vísvitandi rangfærslum eins og fyrrverandi forseti lýðveldisins gerist sekur um.
Af kögunarhóli má lesa hér.
