Sem ungur maður daðraði Pétur Marteinsson, oddviti Samfylkingarinnar í Reykjavík, við frjálshyggju og var utan í Sjálfstæðisflokknum. Síðan flutti Hann til Svíþjóðar og kynntist jafnaðarmennskunni, drakk í sig sósíaldemókratíu Tage Erlanders og Olofs Palme. Pétur er gestur Ólafs Arnarsonar í hlaðvarpi Eyjunnar.
„Ég var þegar ég var krakki aðeins viðloðinn Sjálfstæðisflokkinn. Við vorum þarna félagarnir í Breiðholtinu og alltaf að tala um þetta frelsishugtak. Þegar ég er ungur, þú manst eftir þessu, það er ekkert sjónvarp á sumrin. Það er aldrei sjónvarp á fimmtudögum og þá er bara hlustað á útvarpsleikritið sem var reyndar geggjað. En það er ekki bjór …“
Það var Kaninn.
„Ég er of ungur fyrir Kanann.“
Já, er það? Mín kynslóð náði Kananum.
Það var enginn Kani, það var bara Rás 1 og okkur fannst við svo aftarlega á merinni að það vantaði allt frelsi, það var enginn bjór í ríkinu. Þetta var grátt og miðbærinn var ömurlegur í the eighties. Það bara var ekkert þarna.“
Það var bara rúnturinn og Hallærisplanið.
„Og rúnturinn, hugsaðu þér, það var aðalmálið. Við töluðum okkur upp í það að það þyrfti meira frelsi og vorum eitthvað svona að daðra við frjálshyggju og Davíð Oddsson, einhver krullubursti sem var menningarlegur húmoristi. Okkur fannst hann voða fyndinn og skemmtilegur. Við verðum svona Sjálfstæðismenn, aðallega vinir mínir. Sigurður Kári Kristjánsson sem varð alþingismaður og Gísli Marteinn sem bauð sig fram og varð borgarfulltrúi fyrir Sjálfstæðisflokkinn. Þannig að ég var nú ekki svona flokkspólitískur eins og þeir. En í Svíþjóð, þá sér maður bara sósíaldemókratíuna, bara jafnaðarmennskuna einhvern veginn í action. Og þetta er svo ríkt alls staðar í samfélaginu. Fólk talar um þetta hvað jöfnuður skiptir miklu máli. Ég hafði ekkert pælt mikið í því sem krakki, sem er svolítið skrítið komandi úr Breiðholtinu vegna þess að það var ekki jöfnuður.
Jöfnuður er eitthvað sem fólk talar um bara á kaffihúsum, að það sé slæmt að sjá einhvern sem er heimilislaus eða við verðum að passa upp á fólk sem er með fötlun. Þannig að þá fór maður að hugsa þetta aðeins öðruvísi og jafnaðarmennskan kemur í gegnum sænska sósíaldemókratíu. Og maður fer að kynna sér málið með Olof Palme og Tage Erlander og þessa helstu spaða í sósíaldemókratíunni. og finnur bara að þetta er, sér í lagi fyrir borgir, það eina rétta. Ég held að við séum í Reykjavík, ég held við viljum öll passa upp á hvort annað. Ég held að við viljum jafnt samfélag. Við vitum að okkur líður ekki vel ef einhverjum líður illa. Þannig að það má alveg gera kröfur og við verðum að vera dugleg og allt það en við verðum að passa upp á hvort annað. Þetta er svona grunnurinn að því og ég held að Stokkhólmur og Svíþjóð hafi gert mig að þeim jafnaðarmanni sem maður er í dag.“
Nú bara sláum við botninn í þetta. Eitthvað sem þú vilt segja að lokum?
„Já, það eru kosningar bara eftir hvað nú er, níu daga. Þannig að nú er þetta allt að fara á fleygiferð og mjög spennandi. En kosningarnar munu snúast um margt en sér í lagi hvernig borg við viljum og hvernig svona hugmyndafræði við viljum. Ég sé alveg að það er að teiknast upp lína þarna að það gæti orðið meirihluti sem er að fara að taka einhverja kröftuga U-beygju til hægri. Hægri þannig að það eigi að selja eignir okkar, það eigi að treysta stórfyrirtækjum fyrir leikskólanum okkar. Meðan við viljum passa upp á okkar börn sjálf, við viljum ekki treysta stórfyrirtækjum. Það á að setja samgöngusáttmálann í ruslið. Við viljum passa upp á það. Það er líka jöfnunartæki að fólk hafi aðgengi að góðum almenningssamgöngum. og fleira má telja til sem ég hef áhyggjur af ef þetta verður svona kröftugur hægri meirihluti. Ég held að við eigum að halda áfram. Við viljum og ég vil leiða breytingar. Ég er breytingarafl innan Samfylkingarinnar. Ég er hluti af þessari nýju Samfylkingu sem kemur með Kristrúnu.“
Já, þetta er nefnilega það. Það hefur orðið nefnilega breyting í Samfylkingunni. Heilmikil breyting.
„Það er engin spurning og við vitum það öll að þegar Kristrún kemur inn, hún náttúrlega er algjör negla en hún kemur inn með þessar breytingar. Ný manneskja og er núna forsætisráðherra landsins og er geysilega vinsæl. Ég er að fara að leiða breytingar í borginni á grunni jafnaðarmennsku en með svona sömu sýn á hvernig framtíð Reykjavíkur er. Ég trúi því að Reykvíkingar yfir höfuð sé jafnaðarfólk. Ég held að við áttum okkur á því að jöfnuður er styrkur borga.“
