Kosningabarátta er algjörlega stórmerkilegt fyrirbæri. Það að taka þátt í góðri kosningabaráttu er eitt það skemmtilegasta sem ég geri. Þar skapast liðsandi, áræðni og kraftur sem gæti dugað til að virkja heilu vatnasvæðin. Það sem er skemmtilegast við að heyja kosningabaráttu er að tala við fólk, hitta fólk og heyra hvað liggur því á hjarta. Það er oft sömu hlutirnir sem fólk bendir á að megi bæta og upplifun fólks er gjarnan sú að það í raun skipti ekki máli hver stjórni, alltaf gerist hlutirnir of hægt.
Það sem mér finnst leiðinlegt við kosningabaráttu er loforðaflaumurinn. Það ætla allir að bæta þetta, tryggja hitt og byggja upp hraðar. Í kosningabaráttu eru engin takmörk fyrir því hvaða nauðsynlegu framkvæmdir sé hægt að ráðast í strax. Skítt með reksturinn og raunveruleikann. Það er kosningabarátta og þá er best að búa í skýjaborgum en ekki í raunheimi.
Stjórnmál eru ekki Sims
Ég finn að fólk er orðið þreytt á þessu. Fólk er almennt þefvíst á kjaftæði og sér í gegnum þennan leik. Ég held að það sé almennt betra að lofa minna og gera meira, að standa í lappir og átta sig á raunstöðunni. Það að reka ríkissjóð eða sveitarfélag er ekki eins og að spila Sims (vinsæll leikur þegar ég var lítil þar sem maður stjórnaði daglegu lífi fólks). Í Sims þurfti maður að reka heimili, fara út með þvottinn, fara í vinnuna og þéna peninga og njóta félagslegra samskipta við annað fólk. En í Sims var hægt að svindla og eignast endalausan pening með því að skrifa skipun með leyniorði. Stjórnmál eru sem sagt ekki eins og Sims. Maður getur ekki bara skrifað leyniorð og búmm þá hefur ríkið/sveitarfélagið efni á öllu á einu bretti. Í raunveruleikanum birtast peningar ekki með leyniorði hvað þá með loforði. Hver króna þarf að koma einhvers staðar frá. Það er staðreyndin.
Ég held að það sé bara allt í lagi að segja það upphátt í kosningabaráttu að það er ekki hægt að gera allt – hraðar og meira. Ég held að fólk hafi alveg smekk fyrir sannleikanum. Hann er yfirleitt frekar huggulegur líka. Það er sannarlega hægt að gera ansi margt á næsta kjörtímabili en til þess þurfum við að forgangsraða fjármunum, fara vel með reksturinn og búa til raunhæft framkvæmdaplan yfir lengri tíma. Freistnivandi stjórnmálanna er því miður sá að á fjögurra ára fresti stendur stjórnmálamaðurinn frammi fyrir því að þurfa að standa skil á sínu. Þannig að kannski er hér um samspilsvanda að etja milli kjósenda og frambjóðenda.
Að lofa ekki upp í ermina á sér
Mér finnst almennt hversdagsleikinn það fallegasta sem til er í heiminum. Mér finnst líka betra að standast væntingar fólks. Og þá er betra að lofa ekki upp í ermina á sér. Sannleikurinn er ekki hættulegur. Hann er í raun nauðsynlegur til að byggja upp traust og tiltrú á stjórnmálin og ákvarðanatöku þeirra sem fara með völd í umboði almennings.
Á laugardaginn er kosið til sveitarstjórna um allt land. Nú er baráttugleðin í hámarki og kvikugangur lýðræðisins kraumandi. Það er uppáhalds kraumið mitt.
Stærsta verkefni okkar allra er að ná tökum á verðbólgunni sem hrjáir okkur Íslendinga alltof oft og alltof lengi. En ég legg einnig til að við reynum að ná tökum á loforðaverbólgunni líka. Hún bæði drepur móralinn og dregur úr trú fólks á stjórnmálin og þar af leiðandi lýðræðinu. Það er ekki góður eða skynsamlegur vegur að feta.
Áfram raunheimur, áfram ábyrg og raunhæf loforð og áfram lýðræðið.
