Írsk kona á fertugsaldri hefur verið dæmd í lífstíðarfangelsi þar í landi fyrir að verða fjögurra ára stjúpsyni sínum að bana. Áður hafði faðir drengsins verið dæmdur fyrir að hylma yfir með henni og setja drenginn í hættu. Hafði móðir drengsins vegna geðrænna veikinda sinna sent drenginn til dvalar hjá föður hans og stjúpmóður.
Það er írska ríkissjónvarpið RTÉ sem fjallar um málið.
Stjúpmóðirin heitir Tegan McGhee og er 32 ára.
Drengurinn hét Mason O’Connell Conway en hann lést á heimili McGhee og föður síns, John Paul O’Connell, í mars 2021 en þau bjuggu í borginni Limerick en þar búa rétt yfir 100.000 manns. O’Connell hafði áður hlotið sjö ára fangelsisdóm fyrir aðstoð við brotamann og fyrir að setja son sinn í hættu.
McGhee hafði áður neitað sök en játaði þegar læknisfræðileg gögn voru kynnt í réttarhöldunum.
Þegar Mason litli var fluttur á spítala sagði faðir hans heilbrigðisstarfsfólki að sonur sinn hefði dottið úr kojunni sinni. Við skoðun kom hins vegar í ljós að litli drengurinn var með áverka út um allan líkamann sem voru misgamlir. Hann var rifbeinsbrotinn, með gat á lifrinni og mjög alvarlega höfuðáverka með tilheyrandi heilaskemmdum.
Við réttarhöldin kom fram að áverkarnir líktust helst því að drengurinn hefði lent í alvarlegu bílslysi eða fallið úr mikilli hæð. Áverkarnir á honum hefðu ekki verið eðlilegir og bersýnilega ekki eftir óhapp.
Barnalæknir sem bar vitni sagði að þegar drengurinn var sendur á skurðstofu hafi allt starfsfólkið sopið hveljur þegar það sá hversu miklir áverkar voru á honum.
Þremur dögum eftir að Mason kom á spítalann var ákveðið að slökkva á öndunarvélinni sem hann var í þar sem ljóst þótti að hann kæmist líklega ekki aftur til meðvitundar.
Elizabeth Conway er móðir Mason en vegna geðrænna veikinda sem hún glímdi hún við sendi hún drenginn til föður síns en ætlunin var að hann myndi aðeins dvelja þar tímabundið.
Hún sagði son sinn hafa verið afar lífsglatt barn og hún hafi treyst föður hans og stjúpmóður fullkomlega fyrir því að sjá um hann. Hún lofaði einnig góðvild sonar síns og lýsti því að þegar hún kom á spítalann hafi henni brugðið gríðarlega við að sjá drenginn en höfuð hans hafi verið afar bólgið og líkaminn þakinn áverkum og marblettum sem ýmist hafi verið svartir eða bláir að lit.
Conway sagðist hafa spurt barnsföður sinn hvað í ósköpunum hefði eiginlega gerst og svarið hafi verið að Mason hefði dottið úr kojunni sinni. Hann bætti við að drengurinn hefði einnig sífellt verið að klípa sjálfan sig en Conway sagðist aldrei hafa séð son sinn gera það.
Conway segist hafa sagt syni sínum að skrímsli væru ekki til en hún viti núna að það sé ekki satt. Heimur hennar hafi hrunið eftir lát Mason og líf hennar og fjölskyldunnar verði aldrei samt aftur. Sú hugsun um hvað sonur hennar hafi þjást mikið og hvað hann hljóti að hafa verið hræddur ásæki hana.
