Það er dapurlegt að hér á landi skuli vera starfandi stjórnmálaflokkur, Miðflokkurinn, sem er illa mengaður af trumpisma en nær samt umtalsverðu fylgi meðal þjóðarinnar. Í öðrum flokki, Sjálfstæðisflokki, ber einnig á trumpisma en hann grasserar þar ekki í alveg sama mæli og í Miðflokknum. Sjálfstæðis-trumpistarnir tóku nefnilega upp á því að yfirgefa Sjálfstæðisflokkinn og hreiðra um sig í Miðflokknum. Einhverjar eftirlegukindur eru þó enn eftir í Sjálfstæðisflokknum en munu væntanlega skila sér á endanum til Sigmundar Davíðs og félaga.
Kannanir sýna að fylgi Miðflokksins samanstendur að stórum hluta af karlmönnum. Af málflutningi margra þeirra má ráða að þeir telja sig hafa verið illa leikna í samfélagi þar sem konur ráða að þeirra mati alltof miklu. Þeir eru reiðir og bitrir og þeim finnst tími til kominn að á þá sé hlustað. Auðvitað leita þeir að fyrirmynd í sterkum foringja. Þeir hafa fundið hann. Ekki í Sigmundi Davíð Gunnlaugssyni formanni sínum, sem þeim finnst samt örugglega vera ansi flottur gæi, enda á hann vissulega sína góða spretti. Þeim finnst hann samt engan veginn standast samanburð við aðalmanninn, sjálfan Donald Trump.
Þingmenn Miðflokksins bera áberandi virðingu fyrir Donald Trump. Þeim finnst hann vera sannur töffari, jafnvel friðarhöfðingi sem Íslendingar eigi að heiðra. Þannig var þingmaður flokksins býsna hrifinn af þeirri hugmynd að Trump hlyti friðarverðlaun Nóbels og formaðurinn lagði til að Trump yrði boðið til landsins og honum veitt verðlaun. Svo virðist sem þessir þingmenn telji Trump vera að gera heiminn að betri stað með því til dæmis að hatast við innflytjendur, fjölmiðla og minnihlutahópa.
Forsetatíð Trumps hefur allt frá upphafi verið fáránlegt sjónarspil. Hann er duttlungafullur og vanstilltur orðhákur en um leið stórhættulegur stjórnmálamaður. Pólitískir leiðtogar á Vesturlöndum hafa margir hverjir ekki viljað styggja hann og því smjaðrað fyrir honum og flaðrað upp um hann í svo ríkum mæli að vandræðalegt er upp á að horfa. Stjórnmálamenn á Vesturlöndum ættu að hætta að gjaldfella sig svo illa og láta af kjassi við forseta sem ógnar heimsfriði.
Of margir, einnig hér á landi, afsaka Trump með því að margvíslegar hótanir hans séu bara eins konar stílbrögð manns sem ann sviðsljósinu og ekki beri að taka þær alvarlega. Hótanirnar séu líka hluti af sérstakri samningatækni hans og hana beri að skilja en ekki fordæma.
Þegar Bandaríkjaforseti hótar eyðingu siðmenningar, eins og Donald Trump gerði á dögunum, þá opinberaði hann sig líklega meir en hann hefur nokkru sinni áður gert. Svona tala einungis viti firrtir einræðisherrar. Flestir hafa fyrir löngu séð í gegnum Trump og stimplað hann sem hættulegan mann. En ekki allir. Hann á sér staðfasta aðdáendur sem vilja ekki taka sönsum. Undantekningar eru frá þessu en ýmsir sem áður litu af hrifningu til hans hafa gagnrýnt hann harðlega, þar á meðal flokksfélagar hans í Repúblikanaflokknum.
Snorri Másson er varaformaður í hinum trumpíska Miðflokki. Snorri er óhræddur við að láta í sér heyra og viðrar gjarnan skoðanir sem hann veit fyrir fram að muni kalla á reiðiraddir. Hann bakaði sér til dæmis miklar óvinsældir meðal ákveðins hóps fyrir að spyrja þeirrar forvitnilegu spurningar hversu mörg líffræðilegu kynin séu ef þau eru ekki tvö. Fram að þessu hafa stórmóðgaðir hópar fólks ekki gefið honum svar.
Snorri vissi örugglega mætavel að ekki væri til vinsælda fallið innan Miðflokksins að gagnrýna Donald Trump harkalega. Hann leyfði sér samt að harma hótanir Trumps við litlar vinsældir flokksfélaga sem sendu honum ansi kaldar kveðjur á samfélagsmiðlum. Snorri virðist vera að átta sig á innræti Bandaríkjaforseta en flokksfélögum hans virðist mörgum enn þykja Donald Trump vera langflottastur.
Á hættulegum tímum verða manneskjur að taka siðferðilega afstöðu. Kjósendur Miðflokksins verða að átta sig á því að þegar þeir greiða Miðflokknum atkvæði sitt þá eru þeir að kjósa trumpískan stjórnmálaflokk. Það er dapurlegt ef þeim finnst það vera í fínu lagi.
