Hroki og stærilæti eru vondir eðlisþættir. Sýnu verri eru þeir afburðir manneskjunnar að telja sig hafna yfir annað fólk. Rækilegasta birtingarmynd illskunnar er nefnilega að telja sig vera útvalinn og æðstan.
Síonistar fyrir botni Miðjarðarhafs hafa nú bitið höfuðið af skömminni í aðskilnaðarhyggju sinni og eindreginni fyrirlitningu á nágrönnum sínum. Gyðingdómur þeirra hefur ekki lengur að geyma nokkra manngæsku eða trú á að miskunna megi sig yfir annað fólk. Og nýjasta myndin er af ráðherra í skjóli þjóðarmorðingjans Benjamíns Netanýahús sem skálar í kampavíni þegar ísraelska þingið, Knesset, samþykkir lög sem kveða á um að hengja skuli þá Palestínumenn sem herdómstólar dæma fyrir hryðjuverk – og þá eina, akkúrat, enda klárlega af óæðri kynstofni. Lögin beinast nefnilega aðeins og einvörðungu að Palestínumönnum. Ísraelar skuli hafnir yfir þau einu og sömu lög. En ekki hvað?
Viðbrögð umheimsins við þessu nýjasta útspili Síonista eru fyrirsjáanleg. Sameinuðu þjóðirnar gagnrýna harðlega samþykki Knesset á „grimmilegum og mismunandi“ lögum um dauðarefsingu og vara við því að beiting þeirra á hernumdu palestínsku landsvæði „myndi teljast stríðsglæpur,“ enda séu samtökin „á móti dauðarefsingu í öllum sínum myndum, hvar og hvenær sem er,“ að því er haft er eftir talsmanni aðalritarans, sem mun væntanlega ekki gera annað en orðunum nemur.
„Og svo ganga ísraelskir þingmenn með nælu í jakkaboðungi sínum sem sýnir strekkta hengingaról. Því þeirra eru lögin, nýsamþykkt, og marka þáttaskil í fjandskap og mannfyrirlitningu.“
Samkvæmt nýju lögunum, sem samþykkt voru á Knesset fyrr í vikunni, munu Palestínumenn á hernumda Vesturbakkanum, sem dæmdir eru af herdómstólum fyrir að fremja mannskæðar árásir sem flokkast sem „hryðjuverk“, eiga yfir höfði sér dauðadóm sem sjálfgefna refsingu. En vel að merkja; þjóðernishreinsanir ísraelska hersins á hendur aröbum eru fyrr og síðar jafn nauðsynlegar og þær mega heita réttlætanlegar! Því Guðs útvalda þjóð á þann einkarétt, sjálfri sér til varnar!
Og svo ganga ísraelskir þingmenn með nælu í jakkaboðungi sínum sem sýnir strekkta hengingaról. En þeirra eru lögin, nýsamþykkt, þótt þau marki vitaskuld þáttaskil í fjandskap og mannfyrirlitningu.
Hafi Íslendingar enn þá áhuga á gildum sínum, þar á meðal réttlæti og mannúð, hljóta þeir að bregðast við þessum tíðindum af trúmennsku við lýðréttindi. Og segja skilið við ráðamenn sem hafa slegið harðari tón í aðskilnaðarstefnu og ofstopa en lengi hefur þekkst. En þó er hik á hægrinu. Og kannski kunnugleg værð. Það er ekki sama Suður Afríka og Ísrael. Formenn systurflokkanna í stjórnarandstöðunni við Austurvöll vilja miklu fremur beina sjónum sínum að íslenskum hjálparsamtökum sem reyndu að bjarga Palestínumönnum frá þjóðarmorði Ísraela á Gasa en að kveða upp herör gegn miskunnarlausu gerræði Síonista í heimshlutanum, og segja hingað og ekki lengra. En samtökin Solaris séu vandamálið. Þau hafi greitt „mútur“ til að flytja hryðjuverkamenn til Íslands! Og sú lygi skal endurtekin jafn oft og örvæntingunni nemur í ofboðslegri atkvæðaleit, einmitt þegar hitt liggur fyrir að verið var að bjarga konum börnum og fárveiku fólki sem voru þegar með samþykkta fjölskyldusameiningu á Íslandi.
En Miðflokkurinn og Sjálfstæðisflokkurinn eru svona. Þeir kyssa Knesset.
Og þeirra Hamas er á Höfðatorgi.
„Hvað getum við gert,“ spyr sá orðvari maður sem Halldór Reynisson er, fyrrverandi forsetaritari og farsæll prestur, í pistli sem hann birti í vikunni. „Í mínum huga er það ljóst að við eigum að setja stjórnmálasamband við Ísrael á ís, ef ekki slíta því, líkt og gert hefur verið við Rússland. Og við eigum að skera á öll efnahagsleg tengsl við þetta ríki, meðal annars að losna við lyfjarisann Tevia og Rapyd-fyrirtækið, en eigandi þess virðist styðja landtökufólk á Vesturbakkanum.“
Hér verður tekið heilshugar undir orðin að ofan. Annar valkostur er sá að yppta öxlum og þegja. En hann er ekki lengur í boði. Jafngildi hans er að kyssa Knesset.
Miklu heldur ber nú að slíta tengslin við Ísrael.
