Bjartur ólst upp hjá foreldrum sem voru í virkri neyslu. Faðir hans lést þegar Bjartur var aðeins sjö ára, úr alkóhólisma.
„Æskan var erfið og það var mikil neysla á heimilinu. Ég þurfti oft að skríða inn um glugga eftir skóla því það var enginn heima. Ég þurfti að læra að elda ofan í mig sjálfur frá því ég var mjög ungur.“
Í viðtalinu kemur fram að barnavernd hafi komið á heimili Bjarts og fjarlægt hann af heimilinu og var hann í kjölfarið sendur austur á sveitabæ skammt frá Hellu.
„Þetta var færibandavinna, ég var bara settur í fóstur og þá var búið að krossa við eitthvað í einhverju skjali.”
Það tók ekkert við nema auðvitað fósturforeldrar sem gerðu sitt besta.
„Ég var mjög heppinn með kennara á Hellu sem ég gat leitað til og það er mikilvægt að hafa góða og færa kennara fyrir krakka, ekki síður þá sem eru í viðkvæmri stöðu.“
Bjartur byrjaði fjórtán ára í neyslu og fann fyrir ákveðnum létti. „Mér finnst full dramatískt að tala um að himnarnir hafi opnast en auðvitað var maður að flýja einhverja líðan og ég byrjaði að drekka strax illa og gerði það alltaf,“ segir hann.
Fyrst kom áfengið og svo grasið en þegar Bjartur var sautján ára byrjaði hann að nota örvandi vímuefni. Aðspurður segir hann að það hafi ekki tekið langan tíma að ánetjast örvandi efnum og þá fyrst hafi hann orðið var við persónuleikabreytingar.
„Ég var orðinn allt annar en ég er og var í grunninn af þessari neyslu.“
Barnavernd og kerfið brást Bjarti því þegar hann fór í fóstur var ekkert utanumhald og engin aðstoð fyrir barn sem hafði orðið fyrir því áfalli að missa föður sinn og vera rifinn af heimili móður sinnar.
„Það var mikið áfall að vera tekinn frá mömmu þó það hafi verið rétt og hefði í raun verið gert allt of seint. Hún er samt mamma mín og við vorum mjög náin.”
Bjartur er náinn móður sinni í dag og hefur hún verið í bata frá fíkn í rúm tíu ár.
Nítján ára fór Bjartur í sína fyrstu meðferð.
„Áður en ég fór gat ég hringt í mömmu og það var og er ótrúlega dýrmætt að eiga hana að því hún skilur þessa baráttu. Ég var tilbúinn til að fara í meðferð en ekki til að vera edrú.“
Í dag hefur Bjartur verið í bata í tvö ár en hefur áður átt lengri tíma. Hann segir okkur frá sinni fallbraut fyrir það fall og hvað hann lærði af því. Hann talar einnig um málefni sem hann brennur fyrir enda vinnur hann í Neyðarskýli fyrir heimilislausa karlmenn í Reykjavík með fram námi í sálfræði auk þess að skipa 15. sæti á lista Viðreisnar í Reykjavík.
„Ég ákvað að ganga til liðs við Viðreisn því þar er fólk sem vill hlusta, læra og hefur sömu eða svipaðar hugmyndir og ég þegar kemur að jaðarsettum hópum samfélagsins.“
