Stjórnarandstaða landsins vekur sjaldnast aðdáun. Einu verulegu tilþrifin sem hún sýnir eru í málþófi en þar býr hún bæði yfir úthaldi og þrjósku. Annan hæfileika hefur hún og hann felst í því að tala niður til þjóðarinnar. Þá verður tónninn í tali stjórnarandstöðunnar þóttafullur og pirringslegur, eins og gerist hjá þeim sem messar yfir öðrum en veit innst inni að fæstir eru að hlusta af athygli.
Þessi geðvonska hefur ítrekað sýnt sig, ekki síst í umræðum um fyrirhugaða þjóðaratkvæðagreiðslu um það hvort halda eigi áfram viðræðum við Evrópusambandið. Þar eru þingmenn stjórnarandstöðunnar, aðallega Sjálfstæðisflokksins og Miðflokksins, eins og helteknir af martraðarkenndri tilhugsun um að þjóðin segi já.
Hvað eftir annað hvæsir hin geðilla stjórnarandstaða milli samanbitinna tannanna að ekki sé um neitt að semja, engar undanþágur séu í boði og það þýði ekkert að ætla sér að skoða málið því niðurstaðan sé algjörlega ljós. Auðlindir landsins verði hrifsaðar af okkur og sömuleiðis sjálfstæði okkar. Auk þess sé allt í kaldakoli í ríkjum sem hafa gengið inn í þetta skelfilega samband.
Þetta segist stjórnarandstaðan vita fyrir víst og það fer ósegjanlega í taugarnar á henni að þjóðin skuli ekki samþykkja þessi rök heldur vilja sjálf kynna sér hvað sé í boði. Sjálfs sín vegna væri best fyrir stjórnarandstöðuna að átta sig á því að það hversu mjög hún talar niður til þjóðarinnar er ekki að vinna með henni.
Afar líklegt er að þjóðin segi já í komandi þjóðaratkvæðagreiðslu, eins og skynsamlegt og sjálfsagt er að gera. Samvinna Evópuþjóða er einungis af hinu góða og getur ekki orðið of mikil. Þær raddir heyrast hér á landi að nú sé tíminn til að halla sér að Bandaríkjum Trumps. Þessar raddir koma ekki bara úr Miðflokknum. Þær koma einnig frá sjálfstæðismönnum, sérstaklega þeim sem í huganum hafa yfirgefið Sjálfstæðisflokkinn en samt ekki enn tekið stökkið í fangið á hinum hægri öfgasinnaða Miðflokki.
Samvinna Evrópuríkja er brýn og nauðsynleg. Þar eiga Íslendingar ekki að sitja hjá. Það er sannarlega vel þessi virði að kanna kostina við að ganga í Evrópusambandið og skoða um leið gallana. Enginn segir að vist í Evrópusambandinu jafngildi vist í Paradís, en hún gæti samt falið í sér ótal kosti.
Ekkert bendir til að þjóðin sé haldin þeirri ofsahræðslu við Evrópusambandið sem þjakar Sjálfstæðisflokk og Miðflokk svo ógurlega. Sjálfstæðisflokkurinn væri örugglega stærri ef hann leyfði flokksmönnum að líta af hlýju til Evrópusambandsins en bannaði þeim það ekki. Formaður Sjálfstæðisflokksins, Guðrún Hafsteinsdóttir, virðist vera búin að gefast upp á því að breikka og stækka flokk sinn og er farin að elta Miðflokkinn í þeim hugmyndafræðilega vitleysisgangi sem einkennir þann flokk svo mjög.
Enginn býst við að Miðflokkurinn sjá Evrópuljósið enda er flokkurinn orðinn svo illa blindaður af trumpisma að ekki yrði vandræðalaust fyrir stjórnmálaflokka með sómakennd að vinna með honum.
Svo er Framsóknarflokkurinn. Nýr formaður, Lilja Alfreðsdóttir, reynir að telja kjósendum trú um að Framsóknarflokkurinn sé miðjuflokkur þegar flestum er ljóst að flokkurinn er komin á hægri væng stjórnmála og reynir þar af örvæntingu að þefa uppi fylgi. Lilja myndi ná meiri árangri ef hún reyndi að skapa flokki sínum sérstöðu í stjórnarandstöðu, en það gerir hún ekki. Flokkur hennar er orðinn að daufu endurómi af Sjálfstæðisflokknum um leið og enginn afsláttur er gefinn af afturhaldsemi. Það að Framsóknarflokknum hrylli við Evrópusambandinu kemur ekki á óvart, er bara eins og við er að búast.
Umræða um fyrirhugaða þjóðaratkvæðagreiðslu virðist ætla að einkennast af miklu tilfinningafári stjórnarandstöðunnar fremur en skynsamlegum málflutningi. Þannig hefur einn þingmaður Sjálfstæðisflokks nýlega ýjað að því að ríkisstjórnin sé meðvitað að stuðla að verra efnahagsástandi til að auka lýkur á að þjóðin samþykki að halda áfram viðræðum við Evrópusambandið. Sá málflutningur er Sjálfstæðisflokknum ekki til sóma.
Óttinn við já-ið má ekki ræna þingmenn stjórnarandstöðunnar allri skynsemi, en virðist samt á góðri leið með að gera það.
