Sjálfstæðisflokkur og Framsókn engjast öllum stundum og eru ekki enn þá búnir að læra að horfast í augu við valdamissinn sem tók gildi fyrir einu ári á Alþingi og í ríkisstjórn. Augljóst er að talsmenn þessara flokka kunna ekki að vera valdalausir. Þeir hafa setið svo lengi að völdum að þeir kunna ekki að vera í stjórnarandstöðu. Þeir halda enn að ráðherrastólarnir séu þinglýst eign þeirra og öðrum leyfist ekki að hrifsa þá af þeim. Þeir fyrrverandi ráðherrar sem verst er ástatt um þyrftu að fá hjálp því veruleikinn, valdaleysið er staðreynd og er rétt að byrja hjá þessum gömlu helmingaskiptaflokkum.
Orðið á götunni er að verst sé ástandið hjá tveimur fyrrverandi ráðherrum sem sátu lengi í ríkisstjórn, þeim Guðlaugi Þór Þórðarsyni og Sigurði Inga Jóhannssyni. Þeir þjást báðir af þungu valdafráhvarfi sem birtist í því að þeir geta ekki sagt eitt einasta jákvætt orð um ríkisstjórnina sem virðist hafa verið mynduð gagngert til að klekkja á þjóðinni, fólkinu í landinu og fyrirtækjunum, ef marka má orðfæri þeirra. Ástand Guðrúnar Hafsteinsdóttur er ekki eins slæmt því hún sat einungis í ríkisstjórn í rúmlega eitt ár.
Þótt fyrri ríkisstjórn hafi verið skipuð 12 ráðherrum varð snöggt um suma þeirra í kosningunum fyrir einu ári þegar vinstri stjórn Katrínar Jakobsdóttur var algerlega hafnað. Vinstri grænir féllu af þingi og þar með þrír ráðherrar þeirra. Af fjórum ráðherrum Framsóknar féllu þrír í kosningunum og formaðurinn, Sigurður Ingi, komst einn inn á Alþingi við illan leik eftir síðustu talningu atkvæða. Bjarni Benediktsson og Áslaug Arna Sigurbjörnsdóttir höfðu vit á því að hverfa alveg af vettvangi stjórnmálanna. Þórdís Kolbrún Reykfjörð Gylfadóttir virðist vera sú eina af fyrrverandi ráðherrum sem ræður við breytinguna og situr áfram á Alþingi og vinnur störf sín af yfirvegun.
Svo virðist sem formaður og varaformaður Sjálfstæðisflokksins hafi engin tök á flokknum. Fingraför Skrímsladeildarinnar eru á flestum athöfnum þingmanna flokksins og það virðist vera látið óátalið. Oft er það þannig að þegar fólk tekur sér ekki það vald sem því er falið vegna getuleysis eða vanþekkingar þá stíga aðrir fram og taka í taumana. Þetta virðist vera að gerast á vettvangi flokksins. Morgunblaðið gefur línuna þar sem dagskipunin er í stuttu máli sú að allt sé ómögulegt sem kemur frá ríkisstjórninni, allar ákvarðanir hennar séu rangar og ráðherrarnir séu beinlínis illviljaðir þjóðinni. Allt hugsandi fólk hlýtur að sjá að þetta er fjarstæða enda virka þessi vinnubrögð ekki á kjósendur eins og ítrekaðar niðurstöður skoðanakannana sýna.
Orðið á götunni er að þeir Andrés Magnússon og Stefán Einar Stefánsson, „siðfræðingur“ (gjarnan nefndur siðlausi siðfræðingurinn), séu nú fremstir í starfi Skrímsladeildarinnar en njóti reynslu og velvilja önugra gamlingja í flokknum sem hafa áralanga reynslu af slíkum vinnubrögðum. Talið er að málþóf vegna bifreiðagjalda, sem fyrri ríkisstjórn studdi en vannst ekki tími til að afgreiða í þinginu í fyrra, sé komin úr smiðju þeirra. Þingmenn munu ekki hafa annað upp úr því málþófi en að verða sér til skammar eins í sumar og þurfa að sinna störfum í þinginu fram undir jól. Mikilvæg mál verða afgreidd áður en þingið fer heim þó að stjórnarandstaðan velji að eyða tugum klukkustunda í kjánalegt málþóf vegna þessarar afgreiðslu.
Eftir því er tekið hvernig stjórnarandstaðan og málgagn hennar hafa lagt Flokk fólksins í einelti allt þetta ár. Í vissum tilvikum kölluðu ráðherrar flokksins það yfir sig með klaufaskap en ofsóknirnar í garð flokksins eru komnar út fyrir öll mörk. Málflutningur Flokks fólksins á víða hljómgrunn enda eru stórir hópar kjósenda sem eiga í vök að verjast vegna lágra tekna eða heilsufarslegra vandamála. Flokkur fólksins er málsvari þessara stóru hópa og rödd hans þarf einnig að heyrast. Stjórnarandstaðan virðist ekki gera sér það ljóst þegar hún fer offari í árásum sínum á Flokk fólksins. Athyglisvert er að minni gagnrýni er beint að átta ráðherrum Samfylkingar og Viðreisnar. Skýringin á því er sennilega sú að stjórnarandstaðan veit að hún hefur ekki roð við þeim ráðherrum þegar kemur að rökræðum og skoðanaskiptum. Orðið á götunni er að stjórnarandstaðan fari einatt höllum fæti frá viðureignum sínum við Ingu Sæland en virðist aldrei læra.
Gömlu valdaflokkarnir, Framsókn og Sjálfstæðisflokkur, sem hreiðruðu um sig í vinstri stjórn formanns Sósíalista í sjö ár en var hafnað í síðustu kosningum eru svo máttlausir og heillum horfnir, alla vega eins og staðan er núna, að tækifæri hefur opnast fyrir aðra til að taka forystu í stjórnarandstöðunni. Orðið á götunni er að Miðflokkurinn með sína öfgahægristefnu hafi áttað sig vel á því og hafi því tekið forystu í stjórnarandstöðunni sem stærsti stjórnarandstöðuflokkurinn eins og hann mælist núna. Ekkert bendir til þess að það breytist á næstu vikum og mánuðum enda er Sjálfstæðisflokkurinn að festast í 15 prósent fylgi – flokkurinn sem naut lengi stuðnings 35 til 40 prósent kjósenda. Það er liðin tíð. Og Framsókn er svo veikburða að flokkurinn rambar nærri því að falla út af þingi.
Orðið á götunni er að Miðflokkurinn verði því enn um sinn næststærsti flokkur landsins.
