Síðustu árin hef ég verið í þrotlausum rannsóknum í flottustu og dýrustu tækjum landsins vegna óþæginda frá hjarta. Lengi vel fannst engin skýring en nú þetta allt að koma. Hjartaómun og sneiðmyndarannsóknir sýna að hjartað í mér sé of stórt. Ástæðan fyrir því fannst síðan með sýnatöku og smásjárskoðun. Ég var settur á rándýr lyf til að halda aftur af hjartanu svo að það stækkaði ekki enn meira.

Stórt hjarta hljómar ekki vel fyrir gamlan áhugamann um Íslendingasögur.

Mestu áhugamenn um leyndardóma og veikleika hjartans voru höfundar Fóstbræðrasögu. Hjartað kemur ítrekað við sögu. Um lítilsigldan mann er sagt að í hjarta hans mætist sínka (níska) og lítilmennska. Lífið sjálft býr í hjartanu stendur annars staðar. Merkilegust er þó umsögnin um hjarta Þorgeirs Hávarssonar. Eftir dauða kappans skoðuðu menn hjartað og sáu að það var harla lítið. Þetta var þó í fullu samræmi við hugprýði Þorgeirs. Höfundurinn segir að að miklu hjartablóði fylgi hræðsla og bleyðiskapur enda var hjartað heimkynni hugrekkis og hetjuskapar. Þeim mun minna hjarta, þeim mun betra.

Þessi hjartastækkun mín skýrir því bæði mæðina og auk þess almenna ákvarðanafælni og langdreginn hleðslukvíða þegar við áttum rafmagnsbílinn.

Sennilega var það hjartanu að kenna að ég komst aldrei í lið í Fram þegar ég var stráklingur. Öll mín geðrænu vandamál gegnum tíðina má rekja til þess að hjartað var alltaf of stórt. Þannig fæst á endanum skýring á öllu.

Hjartasjúkdómar koma víðar við sögu: Ómennið Þórólfur bægifótur í Eyrbyggja sögu fékk kransæðastíflu yfir kvöldmatnum. Hann sat í öndvegi en mataðist ekki öllum til furðu. Smám saman uppgötvuðu menn þó að hann var dauður svo að komin var skýring á lystarleysinu. Þórólfur átti lengra líf fyrir höndum því að hann gekk aftur og var allra drauga erfiðastur þrátt fyrir ónýtar kransæðar. Hjartveikin fylgir manni því ekki inn í eilífðina sem er huggun harmi gegn.