Þekktasta og vinsælasta skáld 19du aldar var Sigurður Breiðfjörð. Hann var margfaldur metsöluhöfundur og flestir kunnu eftir hann vísur eða kvæði. Þjóðskáld aldarinnar Bjarni Thorarensen og Jónas Hallgrímsson komust ekki í hálfkvisti við Breiðfjörð hvað vinsældir varðaði. Sigurður var kærulaus og drykkfelldur og lenti í miklum hremmingum vegna tvíkvænismáls. Helstu gáfumenn samtímans snerust gegn honum af miklu offorsi eins og fýlugjarnir og afbrýðisamir listamenn gera oft. Hann var dæmdur til hýðingar en danskur kóngur forðaði Íslendingum frá þeirri reginsmán að hýða sitt vinsælasta skáld. Veraldleg yfirvöld gengu mjög hart fram gegn Sigurði og hættu ekki fyrr en innheimtulögfræðingar höfðu hirt allar hans jarðnesku eigur. Almenningur, embættismenn og þjóðskáld samtímans voru sammála um að Breiðfjörð ætti skilið að deyja úr hungri sem hann gerði.

Ástsælasta tónskáld liðinnar aldar var læknirinn Sigvaldi Kaldalóns. Hann veiktist alvarlega og varð að segja starfi sínu lausu. Þegar hann sótti um nýja stöðu lenti hann í útistöðum við læknafélögin. Þau voru í stríði við Hriflu Jónas og lenti Sigvaldi í skotlínu milli stríðandi fylkinga. Hann var rekinn úr læknafélaginu og bannað setjast að í Keflavík þar sem hann hafði fengið héraðslæknisembætti. Fjöldi málsmetandi manna í samfélaginu og samtök lækna voru sammála um að tónskáldið ætti að drepast úr sulti fyrir óljósan málstað. Enginn danskur kóngur skar Kaldalóns úr snörunni en Grindvíkingar skutu yfir hann skjólshúsi og björguðu þannig miklum menningarverðmætum.

Öfund of afbrýðisemi eru sterkar tilfinningar sem oft taka alla stjórn í umræðunni. Snjallir listamenn eins og Sigurður og Sigvaldi fengu að sannreyna að frægð og vinsældir eru afstæð hugtök þegar harðnar á dalnum. Skyndilega er aðdáendaskarinn sammála um réttmæti hýðingar eða hungurdauða. Á slíkum ögurstundum getur verið gott að eiga sér danskan kóng að bakhjarli eða hina drenglunduðu Grindvíkinga sem tóku Kaldalóns í fang sér þegar heimurinn sneri við honum baki.