Fjölmiðlakonan Þóra Tómasdóttir freistar þess nú að varpa ljósi á hvaða mann Margrét Löf hefur að geyma og hvernig mál þróuðust á versta veg hjá fjölskyldunni í Súlunesi, en Margrét hefur verið dæmd í 16 ára fangelsi fyrir að ráða föður sínum bana þann 11. apríl 2025 og fyrir stórfellda líkamsárás gegn móður sinni. Þættir Þóru heita „Vítahringur Margrétar Löf“ og er fyrsti þátturinn kominn í loftið.
Þóra ræðir við fjölmarga heimildarmenn en hún ræðir líka við Margréti sjálfa. Þóra greindi frá því í Kastljósi í kvöld að í samræmi við stefnu Ríkisútvarpsins þá ræði miðillinn ekki við fólk um þá glæpi sem það hefur verið dæmt fyrir. Þess í stað ræddi Þóra við Margréti um hana sjálfa og aðdraganda þess að faðir hennar lést. Margrét hefur ekki tjáð sig opinberlega hingað til og var þinghald í máli hennar lokað.
Þátturinn hefur verið birtur á vef RÚV en rætt er við Margréti í lok hans, þegar um 49 mínútur eru liðnar af þættinum. Margrét er fyrst beðin um að lýsa sjálfri sér.
„Ég myndi lýsa sjálfri mér bara fyrst og fremst sem mjög góðhjartaðri manneskju. Þannig að já, ég elska að gefa af mér og láta gott af mér leiða og vera til staðar fyrir fólk og svo er ég trú, trygg, traust og já, svo er ég mjög hérna metnaðargjörn og klár alltaf með flest sem ég tek mér fyrir hendur og vil skila því vel af mér. Og svo er ég rosalega mikil keppnismanneskja líka og hef ofboðslega gaman af því að keppa.“
Margrét bað Þóru um að bæta við þessa lýsingu að hún væri líka hreinskilin, einlæg, hress og góð í skóla og hafi fengið fjölmörg verðlaun fyrir námsárangur.
„Ég er svolítið svona eins og Spánverji eða Ítali í hjartanu. Ég elska að dansa og er rosalega opin og svona. Finnst gaman að spjalla og svolítið eins og menningin er þar, svona þessi suðræna menning, ég passa mjög vel inn í hana.“
Aðspurð um framtíðardrauma segist Margrét stefna á eitthvað heilbrigðistengt, mögulega dýralæknanám enda elskar hún dýr. Hún getur eins séð fyrir sér að læra læknisfræði eða taugavísindi og segist hafa mikinn áhuga á mannslíkamanum, taugafrumum og mænuskaða. Hana langar líka að stofna fjölskyldu.
Hún tekur svo fram að hana langi að klára alla innri vinnu, að ná tökum á neikvæðni og vinna úr áföllum svo hún finni innri ró og frið.
„Ég myndi lýsa sjálfri mér almennt sem lífsglaðri manneskju en ég hef lent í áföllum,“ segir Margrét sem segir að erfiðara sé að vinna úr sumum áföllum en öðrum. Markmiðið sé að vinna úr þeim öllum.
„Öll þessi áföll sem ég hef lent í hafa mótað mig en ég hef, þrátt fyrir að lenda í erfiðleikum, áföllum og svona, bara alltaf haldið áfram með lífið og alltaf unnið úr eða reynt að vinna úr áföllunum.“
Aðspurð um það hvers vegna fjölskyldan hafi reynt að leita aðstoðar vegna samskiptavanda segir Margrét að fjölskyldan hafi leitað aðstoðar sem heild út af ákveðnum erfiðleikum og brestum.
„Við vildum bara láta hlutina ganga upp og láta okkur líða vel saman. Við erum fjölskylda sem þykir rosalega vænt um hvort annað og áttum líka mjög oft góðar stundir, svo það sé alveg tekið fram, bara mjög góða tíma saman líka þrátt fyrir að við leituðum okkur aðstoðar. Og við vildum allt það besta fyrir hvort annað líka og hugsuðum mjög fallega hvort til annars.“
Margrét segir að þessar tilraunir til fjölskyldumeðferðar hafi borið árangur, en kannski ekki nægan. Hún talar um eyrnavandamál sem áður hefur verið fjallað um, en Margrét telur sig haldna því sem kallast hljóðóbeit. Margrét segist tengja þetta við áföll. Áföll geti lagst á líkamann og skilað sér í verkjum, hármissi og í hennar tilviki birtist þetta í eyrunum.
Hún segist hugsa fallega til foreldra sinna í dag og eigi erfitt með að sætta sig við að faðir hennar, Hans Roland Löf, sé látinn.
„Ég hugsa mjög fallega til þeirra beggja. Þetta er náttúrulega fjölskyldan mín og það mikilvægasta í mínu lífi, það eru mamma og pabbi. Þetta eru náttúrulega foreldrar mínir og mér þykir mjög vænt um þau og hef alltaf hugsað bara mjög fallega til þeirra og borið mikla ást til þeirra og eins og þetta bara, að pabbi sé dáinn að ég er enn þá bara í einhverri afneitun held ég sko.“
Að lokum spurði Þóra hvort Margrét sakni föður síns.
„Alveg svakalega. Alveg svakalega mikið. Ég bara alveg að fara að gráta. Já. Það er svoleiðis.“
Í þættinum er einnig rætt við verjanda Margrétar, hestamenn sem urðu vitni að ofbeldi Margrétar gegn foreldrum sínum og konu með mænuskaða sem Margrét vann hjá. Næsti þáttur er svo væntanlegur á næstu dögum.
