Par sem byrjaði að búa árið 2013 aflaði sér töluverðra eigna á sambúðartímanum. Eftir að þau slitu sambúð árið 2021 voru þau ósammála um hvernig ætti að skipta eignunum og hvort samkomulag sem þau gerðu um skiptin væri enn í gildi, en konan vildi meina að það væri ógilt því einhver hefði strikað út ákvæði sem var hennar forsenda fyrir undirritun – ákvæði um að maðurinn myndi aðstoða konuna við að eignast annað barn þrátt fyrir sambandsslitin.
Ákvæðið var eftirfarandi, en maðurinn kallast þar A og konan B:
Þrátt fyrir að sambúðarslit séu skv. þessu yfirvofandi, munu aðilar reyna eftir fremsta megni að eignast annað barn saman, að lágmarki næstu 12 mánuði frá þessu samkomulagi. A skuldbindur sig til að reyna að frjóvga egg B þegar B er með egglos, 5 daga í mánuði x 12 mánuði. Ef ekki liggja fyrir öruggar sannanir um að B sé með barni eftir 12 mánuði, þá skuldbindur A sig til, ef B óskar eftir því, sæði úr sér til tæknifrjóvgunar. Samkomulag er um að hvor aðili geti ekki gert nokkrar fjárkröfur á hinn vegna tæknifrjóvgunarmeðferðarinnar, s.s. lækniskostnað og slík gjöld hverju sem þau nefnast.
B fellur frá meðlagsgreiðslum frá A, með nýbura.
Strikað hafði verið yfir þessi ákvæði samkomulagsins og hafði hæstaréttarlögmaður handritað að ákvæðið hefði verið fellt út við undirritun.
Þrátt fyrir að konan hafi fyrir dómi lýst því svo að maðurinn hafi við upphaf sambúðarinnar verið tekjulaus og drykkfelldur iðjuleysingi sem var við það að missa húsnæði sitt, tókst þeim að eignast töluvert á sambúðartímanum. Konan segist hafa haldið manninum uppi allan sambúðartímann, enda hafði hún góðar tekjur og lét allt aflafé sitt renna til heimilisins. Þau eignuðust saman eitt barn á sambúðartímanum.
Eignir parsins voru meðal annars fasteign sem þau höfðu keypt árið 2014 í Reykjavík. Þau keyptu eignina á 41 mkr en á sambúðartímanum réðust þau í miklar framkvæmdir. Þau breyttu eigninni í tvær íbúðir sem voru leigðar út frá árinu 2016 og breyttu bílskúrnum í tvær stúdíóíbúðir til ferðamannaútleigu frá árinu 2017. Eftir sambúðarslitin ákváðu þau að byggja ris við eignina til að auka verðgildi hennar og skiptu eigninni í tvo eignarhluta, íbúð á 1. hæð og í kjallara og svo risíbúð. Fyrri eignarhlutann seldu þau á 103 milljónir og rishæðina seldu þau fyrir 62,5 milljónir. Eignarmyndum var því töluverð og nam hrein eign vegna sölunnar, að söluþóknun og lánum frádregnum, tæplega 81 milljón.
Eins höfðu þau á sambúðartímanum keypt hlutafélag sem átti atvinnuhúsnæði. Því húsnæði breyttu þau í íbúð þar sem þau bjuggu svo sjálf frá árinu 2017.
Maðurinn vildi halda sig við samkomulagið þar sem fram kom að miðað ætti við jafna skiptingu á söluandvirði eigna, með þeirri undantekningu þó að konan ætti fyrst að fá 12 milljónir af hreinni eign, enda hafði hún greitt útborgun vegna fasteignakaupanna árið 2014. Konan vildi þó meina að samkomulagið væri marklaust plagg þar sem strikað hefði verið yfir ákvæði um barneignir. Það hefði hún ekki gert sjálf og ekki verið meðvituð um útstrikunina fyrr en löngu síðar. Hún hafi skrifað undir samkomulagið eftir að hafa verið beitt miklum þrýstingi af aðstandendum mannsins og látið til leiðast þar sem hana langaði í annað barn. Hún hafi því gert getnað að skilyrði í samkomulaginu. Þetta hafi maðurinn samþykkt og konan verið í frjóvgunarferli síðan og litið svo á að maðurinn væri bundinn af ákvæðinu. Því hafi hún beðið hann um að koma með sér til Spánar til að vera sæðisgjafi en síðar ákvað hún reyndar að fá erlendan gjafa.
Lögmaðurinn sem áritaði samkomulagið vegna útstrikunarinnar, og vottaði undirritun hans, vissi ekki hver hefði strikað ákvæðin umdeildu út. Hann hefði fyrst séð samninginn með engri útstrikun og þá hafi maðurinn undirritað. Síðan kom samkomulagið til baka undirritað af báðum og þá var búið að strika ákvæðin út. Maðurinn hélt því fram að konan hefði sjálf strikað yfir ákvæðin. Dómari tók fram að ekki hefði verið sýnt fram á með óyggjandi hætti hvernig yfirstrikunin kom til og konan hefði ekki sannað að það hefði verið gert án hennar vitundar eða vilja.
Dómari rakti líka að eftir þann tíma sem konan sagðist hafa orðið áskynja um útstrikunina megi ráða af samskiptum hennar og mannsins að hún hafi litið svo á að samkomulagið væri í fullu gildi. Meginregla samningaréttar sé að samninga beri að halda og því taldi dómari að samkomulagið hefði ekki fallið úr gildi vegna yfirstrikunar ákvæða um barneignir. Var konunni því gert að greiða manninum í samræmi við samkomulagið. Að frádregnu því sem maðurinn hafði þegar fengið greitt við skiptin stóðu eftir 12,6 milljónir sem konan þarf að greiða honum auk 800 þúsund króna í málskostnað.
