Mount Caramel er gamall kirkjugarður í Illinois í Bandaríkjunum en þar hvílir meðal annars hinn þekkti glæpamaður Al Capone. Önnur gröf er þó ekki síður fræg, en það er gröf ungrar konu að nafni Julia Buccola Petta og tengist hún flökkusögu sem kallast „Ítalska brúðurin“.
Sagan segir frá hinni ungu Juliu frá Chicago sem lést af barnsförum árið 1921, aðeins 29 ára að aldri. Hún var grafin í brúðarkjól sínum með andvana son sinn, Filippo, í fanginu. Eftir útförina fór móður Juliu, Filomenu Buccola, að dreyma undarlega drauma um dóttur sína, nótt eftir nótt. Julia birtist móður sinni í draumum, sagðist hafa verið grafin lifandi og grátbað móður sína um að bjarga sér úr gröfinni.
Filomena tók þessum draumum alvarlega og árum saman barðist hún fyrir því að fá dómara til að heimila uppgröft. Barátta hennar bar loks árangur árið 1927 þegar Julia var grafin upp. Eftir að kistan var opnuð fékk Buccola-fjölskyldan áfall. Kistan bar þess merki að sex ár höfðu liðið síðan mæðginin voru grafin. Líkamsleifar Filippu voru í ástandi sem við mátti búast eftir þetta langan tíma. Það sama átti ekki við um Juliu. Hún var nánast fullkomlega varðveitt. Það var eins og tíminn hefði staðið í stað og að hún hefði bara nýlega verið jarðsungin.
Vakti þetta gríðarlega athygli. Julia og fjölskylda hennar höfðu flutt til Bandaríkjanna frá Ítalíu og voru kaþólikkar. Samkvæmt trú þeirra gat það bent til þess að hinn látni hefði verið heilagur, eða jafnvel dýrlingur, ef lík hans rotnaði ekki. Filomena ákvað að fanga þetta kraftaverk á mynd og í kjölfarið var reist stytta af Juliu í fullri stærð við gröfina og þar má eins finna myndina sem móðir hennar tók við uppgröftinn.
Samkvæmt flökkusögunni mun Julia hafa birst gestum kirkjugarðsins sem vofa í brúðarkjól sem gengur um garðinn.
Þar sem um flökkusögu er að ræða er ekki hægt að fullyrða hvort að hér sé um heilagan sannleik að ræða. Myndin sem um ræðir er vissulega til, en sýnir hún Juliu sex árum eftir að hún lést, eða var hún tekin áður en unga konan var jarðsungin? Sagnfræðingurinn Adam Selzer rannsakaði málið og ræddi meðal annars við ættingja Juliu og Filomenu. Samkvæmt þeim hafði fjölskyldan ávallt staðið í þeirri trú að Filomena hafi kennt sjálfri sér um andlát dóttur sinnar þar sem hún meinaði Juliu að leita læknisaðstoðar á meðgöngunni. Sektarkenndin hafi mögulega verið ástæðan fyrir draumunum en ættingjunum þótti líklegra að Filomena hafi hreinlega verið að ljúga. Sökum draumanna hafi sonur Filomenu, Henry, talið nauðsynlegt að reisa fagran minnisvarða um systur sína svo hún gæti hvílt í friði. Þetta kostaði hann ævisparnaðinn og allar götur síðan var minnisvarðinn sem og líf Juliu viðkvæmt umræðuefni innan fjölskyldunnar.
Þrátt fyrir þetta lifir flökkusagan góðu lífi. Sumir hafa gert sér ferð í kirkjugarðinn til að sækja mold úr gröf Juliu í þeirri trú að moldin hafi lækningamátt eða að hún geti hjálpað konum að verða þungaðar. Margar sögur eru til af fólki sem hefur rekist á vofu Juliu og íbúar í nágrenninu hafa greint frá undarlegum hljóðum sem minna helst á grátandi konu.
Selzer rakti að fleiri dæmi séu um óvenjulega vel varðveitt lík sem gjarnan má rekja til myndunar á svokölluðu líkvaxi (e. adipocere) sem er efni sem getur myndast þegar niðurbrot líks á sér stað í blautri jörð. Um er að ræða vaxkennt efni sem getur varðveitt líkamann í langan tíma. Selzer tók fram að þó að margar frásagnir séu til af vel varðveittum líkum þá sé sjaldgæft að sjá ljósmyndir af þeim. Myndin af líki Juliu var brennd á legstein hennar og því hafi eiginlega verið óhjákvæmilegt að sögur færu á kreik. Sagnfræðingurinn er þó nokkuð viss um að lík Juliu hafi vissulega verið grafið upp og hafi vissulega verið við það tilefni sem myndin var tekin.
