Hann hafði aðeins þurft að hafa afskipti af nokkrum ökumönnum á vaktinni vegna minniháttar umferðarlagabrota. Klukkan var nákvæmlega 22 þegar kallað var í hann í talstöðinni og hann beðinn um að fara á Route 95, þar hefði orðið umferðarslys. Þrátt fyrir að vaktinni hans væri lokið gerði hann það enda skammt frá slysstaðnum.
Óhætt er að segja að það hafi skipt sköpum fyrir rannsókn málsins að hann fór á vettvang þrátt fyrir að vera búinn á vaktinni. Skynsemi hans, reynsla og innsæi sagði honum svolítið sem meira að segja reyndustu réttarmeinafræðingar sáu ekki.
Á slysstaðnum var ljóst að hin 41 árs Deborah Hollermann var látin. Læknar, réttarmeinafræðingar og lögreglumenn töldu að hún hefði látist í slysinu. En Tony var allt annarrar skoðunar því þegar hann kíkti inn í bíl hennar áttaði hann sig strax á að það var allt of mikið blóð í honum til að það gæti hafa runnið í tengslum við slysið.
Hún sat í farþegasætinu en Steve Hollermann, eiginmaður hennar, í bílstjórasætinu þegar bíllinn lenti í árekstri við kyrrstæðan fólksbíl nokkra kílómetra frá heimili þeirra.
Slysið var óskiljanlegt því Steve hafði góða möguleika á að bregðast við og sveigja fram hjá kyrrstæða bílnum.
Hann slapp með smávegis skrámur, meðal annars vegna þess að hann var með öryggisbeltið spennt en það var Deborah ekki.
Öryggisbeltisþátturinn var einmitt mjög áhugaverður því sonur Deborah, Eric McBroom, sagði lögreglunni að móðir hans hafi nánast verið móðursjúk varðandi notkun öryggisbelta. „Hún var alltaf með öryggisbeltið spennt, bæði þegar hún var undir stýri og þegar hún var farþegi. Ef aðrir í bílnum spenntu ekki beltið, þá neitaði hún að aka,“ sagði hann.
Eiginmaður í sjokki
Þegar Tony kom á vettvang mætti hann óeinkennisklæddum lögreglumanni, sem hafði komið á slysstaðinn fyrir tilviljun. Hann sagði Tony að bíll, með tveimur í, hefði verið ekið á kyrrstæðan bíl í vegkantinum.
Bíllinn hafði bilað og ökumaðurinn hafði lögum samkvæmt sett aðvörunarþríhyrning upp um 60 metrum fyrir aftan hann.
Steve virtist vera í sjokki. Hann var allur útataður í blóði og ráfaði um á veginum og hrópaði nafn Deborah hvað eftir annað.
Deborah sat lífvana í bílnum og það var blóð út um allt. Tony var hissa á öllu blóðinu og þegar búið var að taka lík Deborah úr bílnum ákvað hann að skoða bílinn betur. En áður en hann gerði það, náði hann að ræða aðeins við Steve. Hann sagðist hafa séð afturljós kyrrstæða bílsins en hafi ekki náð að bremsa. Þegar Tony spurði hann hversu hratt hann hafi ekið sagðist hann hafa ekið á tæplega 100 km/klst.
Hraðinn reyndist afgerandi þegar sannleikurinn um „banaslysið“ kom í ljós.
Krufningin
Réttarmeinafræðingar úrskurðuðu að Deborah hefði látist af völdum mikilla höfuðáverka. Í skýrslu þeirra stóð að „heilinn hefði kastast á milli hliðanna og harður hlutur hefði lent á enninu“. Þeir slógu því föstu að dánarorsökin hefði verið umferðarslys.
Í upphafi undruðust lögreglumennirnir ekki að heilinn hefði kastast á milli hliðanna í höfuðkúpunni þrátt fyrir að Deborah hefði kastast í átt að framrúðunni við áreksturinn.
Þegar Tony komst að því að lögreglan ætlaði að hætta að rannsaka málið, þar sem um hörmulegt umferðarslys hefði verið að ræða, brá honum mikið.
„Ég skildi ekkert í þessu og var öskureiður. Á 23 ára ferli í umferðarlögreglunni hefði ég komið að mörg hundruð slysum. En ég hef aldrei séð eins mikið blóð á svo mörgum stöðum í bíl sem hefur lent í slysi. Höfuð Deborah hafði lent í framrúðunni en af svo litlu afli að rúðan brotnaði ekki einu sinni,“ sagði Tony.
Hann var sannfærður um að eitthvað hefði gerst í bílnum áður en slysið átti sér stað. Það var blóð út um allt, á mælaborðinu, á gólfinu, hurðinni, hliðarrúðunni og meira að segja á ökumannssætinu þar sem Steve hafði setið.
En það undarlegasta var að sjúkraflutningsmennirnir fundu blóð við hurðina farþegamegin þegar þeir opnuðu hana og drógu Deborah út. Þetta blóð gat ekki hafa lent þar við slysið, það hlaut að vera frá því áður en bíllinn lenti á kyrrstæða bílnum.
Ástkonan
Tony gat ekki hætt að hugsa um slysið. Hann gat ekki sofið á nóttinni og var lystarlaus. Hann var sannfærður um að eitthvað glæpsamlegt hefði átt sér stað.
Hann ræddi við starfsbræður sína í morðdeildinni en þeir héldu sig fast við niðurstöðu réttarmeinafræðinganna og sögðu að loka þyrfti málinu hið fyrsta af tilliti til ættingja Deborah.
Á meðan fjölskylda Deborah syrgði hana, spurðist út að Tony teldi maðk vera í mysunni varðandi málið.
Í ljós kom að daginn fyrir slysið sagði Steve vinnufélaga sínum að bíll hefði verið skilinn eftir á Route 95 og að hann skildi ekki af hverju hann væri ekki fjarlægður. „Hann er til hættu fyrir aðra ökumenn,“ sagði hann við vinnufélagann.
Hann vissi sem sagt að bíllinn var þarna þegar hann ók eftir veginum að kvöldi 22. mars 2002.
Tony barst svo nafnlaus símhringing þar sem honum var sagt að Steve ætti ástkonu og hefði átt hana í um eitt ár.
En upplýsingarnar, sem mestu skipti, fékk Tony þegar hann ræddi við góðan vin sinn sem var sérfræðingur í rannsókn umferðarslysa.
Vinurinn skoðaði myndir frá slysstaðnum og út frá fjarlægðinni á milli bílanna tveggja gat hann reiknað úr hraða bílsins, sem Steve ók, þegar áreksturinn átti sér stað. Hann var ekki um 100 km/klst, heldur aðeins 60 til 67 km/klst.
Allir voru sammála um að Deborah hefði ekki getað hlotið svo alvarlega áverka, sem raun bar vitni, ef bílinn hefði verið á þeim hraða.
Á grundvelli þessara nýju upplýsinga ákvað morðdeildin að hefja rannsókn málsins á nýjan leik fjórum dögum eftir að slysið átti sér stað.
Christopher Janssen, lögreglustjóri, sagði á fréttamannafundi að rannsóknin væri jafn mikið til að hreinsa Steve af öllum grun og til að fá skýringar á nokkrum atriðum.
Steve hafði sagt lögreglunni að þau hjónin hefðu verið á heimleið eftir verslunarferð í verslunarmiðstöð. En það sem þau höfðu keypt, var ekki í bílnum. Upptökur eftirlitsmyndavéla sýndu að þau yfirgáfu verslunarmiðstöðina klukkan 20.
Lögreglan vildi því vita hvar hjónin voru frá 20 til 22.
Lögreglan hafði uppi á ástkonu Steve og yfirheyrði hana. Hún vann með honum á rannsóknarstofu sjúkrahúss.
Hún sagði lögreglunni frá ástarsambandi þeirra og sagðist hafa verið með Steve í sumarhúsi hans og Deborah við Green Lake síðdegis þann dag sem slysið átti sér stað.
Þau höfðu stundað kynlíf og talað um framtíð þeirra saman. Hún sagði að Steve og Deborah hafi ætlað að fara í sumarhúsið eftir verslunarferðina og vera þar fram á laugardag.
Lögreglan fann það sem hjónin höfðu keypt í sumarhúsinu. En hún fann líka blóð í svefnherberginu og reyndist það vera úr Deborah.
Þegar leiðin frá húsinu og að innkeyrslunni, þar sem hjónin lögðu bíl sínum yfirleitt, fann lögreglan einnig blóðbletti með reglulegu millibili. Þetta benti til að Deborah hefði verið laminn til blóðs í sumarhúsinu og síðan ferjuð, meðvitundarlaus eða látin, út í bílinn.
Nú blikkuðu öll rauðu ljósin hjá lögreglunni. Kannski hafði Tony rétt fyrir sér um að Deborah hefði verið myrt.
Janis Amatuzio, réttarmeinafræðingur, var beðin um að fara yfir málið og gera skýrslu varðandi dánarorsökina. Hún komst að þeirri niðurstöðu að Deborah hefði verið með fleiri áverka á höfðinu en hún hefði getað fengið við áreksturinn.
Hún gerði einnig aðra mikilvæga uppgötvun – blóðblettirnir í bílnum voru ekki allir frá sama tímapunktinum. Þeir voru mismunandi og sumir pössuðu vel við þann tíma sem það tók að aka frá sumarhúsinu á slysstaðinn.
Hún var einnig sammála Tony um að Deborah gæti ekki hafa misst svo mikið blóð við áreksturinn.
Mikið af blóðinu, sem var í hári hennar, skyrtu og í andlitinu var storknað þegar viðbragðsaðilar komu á vettvang og því gat það ekki verið eftir slysið.
Þess utan hefði Deborah ekki verið án öryggisbeltisins í bíl á ferð. Önnur atriði bentu einnig til að slysið hefði ekki orðið fyrir tilviljun. Meðal annars vegna þess að storknað blóð úr Deborah fannst á handfanginu, sem er notað til að stilla bílstjórasætið.
Skipulagt slys
Það var ljóst að slysið hafði verið skipulagt í minnstu smáatriðum. Steve hafði myrt eiginkonu sína og reynt að láta líta út fyrir að hún hefði látist af slysförum með því að aka á kyrrstæðan bíl.
Með þessu gat hann í ró og næði skapað sér tækifæri til að hefja nýtt líf með ástkonunni, meðal annars vegna þess að Deborah var líftryggð fyrir sem svarar til um 40 milljóna íslenskra króna.
Steve var handtekinn, grunaður um morð.
Ítarleg rannsókn á bílnum leiddi í ljós að höfði Deborah hafði margoft verið lamið ofan í mælaborðið.
Þegar málið kom fyrir dóm sumarið 2004 neitaði Steve sök og hélt því fram að Deborah hefði látist af slysförum.
Hann játaði þó að hann og Deborah hefðu rifist í bílnum því hún hefði sagt að hún vissi um ástkonuna og sagðist hann hafa misst stjórn á sér við það.
Hann sagðist hafa slegið hana í andlitið og vildi ekki útiloka að hann hefði lamið höfði hennar niður í mælaborðið.
Hann var dæmdur í sautján og hálfs árs fangelsi. Hann fékk reynslulausn 2014 eftir að hafa setið í fangelsi í ellefu ár. Hann flutti þá til Princeton með ástkonunni.
Fjölmiðlar hömpuðu Tony mjög vegna málsins og hann var valinn lögreglumaður ársins 2002 í Princeton.
