Það verður ekki á verkalýðshreyfinguna logið. Árum saman hefur hún vanrækt að gæta hagsmuna félagsmanna sinna þegar kemur að húsnæðismálum með þeim afleiðingum að metskortur er á húsnæði og fólk á miðlungslaunum og neðar þarf að sætta sig við fokdýrar leiguíbúðir, sé það nógu heppið að hafa nælt í eina slíka.

Þar til nýlega hafa verkalýðsfélög og lífeyrissjóðir tekið fálega í allar hugmyndir um uppbyggingu ódýrra íbúða. Leigufélagið Bjarg er fyrst núna að hefja framkvæmdir, mörgum árum of seint og ekkert hefur verið gert með ágætar tillögur Helga í Góu um íbúðir fyrir aldraða.

Verkalýðshreyfingin hefur jafnframt algjörlega hlíft vinstri meirihlutanum í borginni þótt öllum beri saman um að lóðaskortur og fyrirhyggjuleysi borgaryfirvalda hafi átt mestan þátt í að magna upp húsnæðisbóluna á höfuðborgarsvæðinu.

Það er nefnilega ekki sama hver á í hlut.

En þegar IKEA tekur sig til og byggir blokk í Garðabæ til að tryggja starfsfólki sínu húsnæði og Kalkþörungaverksmiðjan á Bíldudal hlýtur landsathygli fyrir að byggja nýtt og hagkvæmt fjölbýlishús fyrir starfsfólk sitt mætir forysta Alþýðusambandsins í sjónvarpsfréttir og varar við því að starfsfólk leigi hjá vinnuveitendum sínum.

Það þarf alveg sérstaka tegund af hroka og yfirlæti til að kunna ekki að skammast sín yfir ástandinu á leigumarkaði en ráðast þess í stað á þá sem reyna þó að bæta stöðuna og láta hendur standa fram úr ermum.

Fjölbýlishúsið á Bíldudal er það fyrsta sem er byggt í bænum í áratugi. Forysta ASÍ teldi hagsmunum félagsmanna sinna vafalaust betur borgið með því að byggja það ekki.

Er hægt að finna betri sönnun fyrir því að verkalýðsfélögin séu komin algjörlega úr sambandi við hinn venjulega mann — fólkið í landinu?