Kristján bjó fyrstu fimm árin fyrir norðan og leið þar vel. Hann segir að hann hafi fengið nóg af ást og kærleika frá ömmum sínum og öfum. „Þeim fannst ég heldur ekkert óþekkur eða ómögulegur. Þetta góða í mér er frá þeim,“ segir hann.
Hann flutti til Ísafjarðar með móður sinni og hóf skólagöngu sína þar. Hún gekk brösuglega, hann byrjaði ungur að sýna mikla áhættuhegðun og var – eins og hann orðar það – fingralangur.
„Mér tókst svo að láta reka mig úr skólanum fyrstu vikuna í ellefu ára bekk á Ísafirði. Ég var erfiður og búinn að vera með vesen,“ segir hann.
Aðspurður hvernig vesen segir hann að lögreglan hafi komið og gert húsleit heima hjá honum.
„Ég var mikið að brjótast inn í bíla, hús og kveikja í á þessum tíma,“ segir hann.
Kristján var í kjölfarið sendur í burtu á fyrsta unglingaheimilið. Hann var byrjaður í neyslu en kynntist þarna eldri drengjum og alvöru neyslu.
„Ég var farinn að éta allar pillur sem ég sá þegar ég var bara krakki, hvort sem það voru getnaðarvarnarpillurnar hennar mömmu, hjartalyfin hennar ömmu eða eitthvað annað. Ég vissi að ég kæmist í eitthvað ástand af einhverjum pillum svo ég tók bara allt sem ég sá.“
Kristján var á þessu heimili, sem hann segir að hafi verið út í rassgati, í eitt og hálft ár. Eftir það flutti hann til Reykjavíkur með mömmu sinni en áfram gekk honum illa að fóta sig í skóla.
„Mér tókst svo að láta reka mig aftur úr skóla þrettán ára og þá var ég líka rekinn að heiman. Þá varð ég götustrákur. Ég festi hvergi rætur og kallaði ekkert heima nema kannski þegar ég fór til ömmu og afa,“ segir hann.
Í þættinum talar Kristján um hvernig hann hafi upplifað mikla höfnunartilfinningu og rótleysi sem barn og unglingur, og að hann hafi þráð að vera samþykktur af öðrum.
Hann hélt áfram niður dimman veg og leiddist á braut vímuefna og afbrota.
„Sautján ára fór ég fyrst inn á níuna, Skólavörðustíginn. Það töluðu allir um hvað það væri ógeðslegur staður, sveppur í sturtunni og svona en mér fannst það fínt, hafði verið á mun verri stöðum,“ segir hann.
Kristján viðurkennir að á þeim tíma hafi hann gengið um með skotvopn, en í hans nærumhverfi var normið að bera vopn og beita ofbeldi.
„Ég var alltaf með vopn á mér, skammbyssu eða afsagaða haglabyssu. Þetta var eðlilegt fyrir mér og í mínu umhverfi svo ég hélt að það væri allir vopnaðir,“ segir hann.
Kristján segir að það sé mikilvægt að ná til unglinga áður en þeir eru komnir á jafn hættulegan stað og hann var þegar hann hóf sína sjálfsvinnu fyrir tæplega fjórum árum.
„Við sjáum þetta í dag, hvatvísir strákar, undir áhrifum sem hafa eitthvað að sanna og með skotvopn. Það er ekki góð hugmynd,“ segir Kristján, sem er í dag einn af nokkrum sem er í samstarfi við lögregluna og yfirvöld til þess að reyna að grípa einhverja af þessum unglingum.
„Ég veit að við björgum ekki heiminum en bara ef maður nær að sá fræjum þá er það eitthvað. Ég þurfti að kyngja stórum bita til að fara í samvinnu við lögreglu en það eru góðir gæjar þarna. Við erum þá tengiliðir ef þessir strákar gætu haft áhugamál, vilja verða edrú, eru í fangelsi eða hvað sem er.“
Kristján segir að hann hafi aldrei búið við jafn mikið öryggi og þegar hann fór í fangelsi. Hann segir að það hafi auðvitað verið vont að missa frelsið en annars hafi verið ágætt þarna.
Eftir afplánun var ekkert sem beið hans nema gamla lífið, ekkert til að grípa hann eða aðstoða, svo hann fór í sama farið.
„Strákar eins og ég samþykkjum stimpilinn með því að einmitt nota svona tal, strákar eins og ég, um ofbeldismenn. Ég var ofbeldismaður. Ég hafði lagt mikið í það og það var mitt vörumerki. Þegar ég fór í þessa sjálfsvinnu komst ég að því að ég hef óbeit á ofbeldi,“ segir hann.
Kristján segir að hann hafi verið týndur og ekki vitað hver hann var ef hann var ekki ofbeldið sem hann hafði beitt í neyslu öll þessi ár. Hann viðurkennir að innst inni hafi hann verið bara brotinn og hræddur lítill strákur.
„Ég var fyrsti maðurinn sem flutti inn í Batahúsið, það bjargaði mér. Það er engin spurning að ég væri ekki á þeim stað sem ég er í dag ef ekki væri fyrir Batahúsið og strákana þar,“ segir hann.
Hlustaðu á þáttinn hér að neðan.
Fylgstu með Sterk saman á Facebook.
