Fyrir allmörgum árum skrifaði ég bókina Kleppur í 100 ár. Ég kynnti mér sögu fyrsta yfirlæknis spítalans, Þórðar Sveinssonar sem var mikill afburðamaður. Hann kunni bæði latínu og grísku, var ágætlega hagmæltur og áhlaupsmaður um andatrú og pólitík. Mér fannst eins og Þórður hefði brennandi áhuga á öllu nema geðlækningum. Hann langaði greinilega til að gera eitthvað allt annað en að stjórna Kleppi. Oft hefur mér flogið þetta í hug þegar þekktar persónur hafa birst í skylduviðtölum starfs síns vegna.

Ég vorkenni alltaf Katrínu Jak. þegar fjölmiðlamenn spyrja hana í hundraðasta sinn um ömurlegt gengi VG í skoðanakönnunum. Á þeirri stundu held ég að hana langi til að hætta í pólitík og fara að skrifa glæpasögur.

Bjarni Ben. er oft þreytulegur í viðtölum um Íslandsbankasöluna  og langar ekkert frekar en að vera þjálfari hjá Stjörnunni í fótbolta. Sigurður Ingi þráir stundum ekkert heitar en að geta stundað dýralækningar á nýjan leik. Dýrin eru hvorki sívælandi og vanþakklát yfir vegakerfi landsmanna né heimta göng til Vestmannaeyja.

Guðni Th. á hinn bóginn nýtur þess að starfa við að vera óþægilega alþýðlegur forseti. Hann langar ekki til að verða fræðimaður og kennari aftur.

Margir þingmenn eru alsælir í vinnunni. Björn Leví er á réttri hillu enda erfitt að ímynda sér einhvern annan vinnuveitanda sem gæti nýtt sér ótvíræða hæfileika hans að tala klukkustundum saman um ekki neitt.

Egill afi minn neyddist til að verða ofbeldismaður og víkingur til að uppfylla drauma mömmu sinnar. Hann langaði alltaf til að kenna ungum Borgnesingum bragfræði og bókmenntir en fékk það ekki. Fræðimenn telja þetta ástæðuna fyrir óhamingju Egils og beiskju í ellinni.

Mestu skiptir því að finna fjölina sína eins og Guðni forseti og una glaður við sitt.