Þegar Guðni forseti tilkynnti afsögn sína í frægu áramótaávarpi ákvað ég að flytja til Bessastaða. Eftirspurnin eftir karli á mínum aldri var þó engin svo að ég varð að hætta við framboðið með tár á hvarmi. Ég samdi þó nýársávarp sem ég hefði haldið ef ég hefði unnið. Mér hefur alltaf fundist ljúfsárt að lifa lífinu í viðtengingarhætti þátíðar. Þegar ég skrifa ævisögu mína í fyllingu tímans á hún að heita: „Ef ég bara hefði!“

Góðir landsmenn til sjávar og sveita.

Á þessum áramótum leitar hugurinn til Bjarna Thorarensen sem orti á 19. öld:

Íslands
óhamingju
verður allt að vopni!
eldur úr iðrum þess,
ár úr fjöllum
breiðum byggðum eyða!

Hann sá þannig fyrir endalausar ófarir karlalandsliðsins í fótbolta, eldgosið fyrir utan Grindavík og aurskriður liðins árs. Egill afi minn Skallagrímsson vitjaði mín reyndar á dögunum og bað íslenskri þjóð allrar blessunar. Hann lýsti yfir sérstakri ánægju með mig sem nýjan forseta og varaði við hrakspám jarðfræðinga og Bjarna Thor. „Á nýju ári lagast allt,“ sagði Egill til að telja kjark í þjóð sína.

Ég vil minnast hins drykkfellda hollvinar míns Sigurðar Breiðfjörð sem sannaði á sjálfum sér að annað er gæfan en gjörvugleikinn. Fyrsta verk nýrra ríkisstjórnar er efling meðferðarúrræða. Öflug áfengismeðferð hefði bæði bjargað Sigga Breiðfjörð og Jónasi Hall með ómældum hagnaði fyrir bókmenntalíf þjóðarinnar. Vinsældir þeirra beggja hefðu reyndar snarminnkað við edrúmennskuna.

Enginn skyldi heldur gleyma smáfuglunum sem hrekjast veðurbarðir undan hverri lægðinni á fætur annarri. Víkjum að þeim brauðmylsnu í öllum allsnægtunum.

(Svo fer ég með þessa vísu úr Þjóðhátíðarkvæði frá 1974 af miklum þunga:)

Íslendingur er og verður,
eins og hann var forðum gerður.
Hann mun aldrei haltur ganga,
hafi hann fætur tvo jafnlanga.

Guð blessi land og þjóð og sjálfan mig á þessari hátíðastundu!

Myndavélin fer af mér og staðnæmist á íslenska fánanum meðan Megas frændi minn raular þjóðsönginn. Þetta hefði verið sérlega fallegt áramótaávarp.