Rauði baróninn, saga umdeildasta knattspyrnudómara Íslandssögunnar kom út á síðasta ári en þar fer Garðar Örn Hinriksson yfir sögu sína.  Garðar var um langt skeið einn fremsti dómari landsins en hann var mikið í sviðsljósinu. Frásögn Garðars hefur vakið mikla athygli en bókin kom nýlega inn á Storytel og annast dómarinn sjálfur upplesturinn.

Ein sagan í bókinni hefur vakið meiri athygli en aðrar en hún tengist kvöldi af Hverfisbarnum sem var á þeim tíma vinsælasti skemmtistaður landsins.

„Ég slysaðist eina helgina árið 2004 inn á Hverfisbarinn með félögum mínum, stuttu eftir að ég hafði verið valinn dómari ársins. Áður en ég yfirgaf staðinn rakst ég á félaga minn sem var með þremur stelpum úr boltanum sem ég kannaðist aðeins við en þekkti ekki persónulega,“ skrifar Garðar í bókina sína Rauði baróninn

„Ein af þeim var kærastan hans og ætluðu þau rétt að kíkja í einn bjór áður en þau færu heim. Til að gera langa stuttu þú hurfu kunningi minn og kærastan fljótlega en hinar tvær urðu eftir. Einnig lét félagi minn sig fljótlega hverfa svo ég sat einn eftir með þeim“

Fyrst um sinn virtust konurnar ekki kannast við Garðar en þegar þær komust að því hver hann væri voru hlutirnir fljótir að breytast að hans sögn.

„Þær virtust ekki þekkja mig í sjón og veittu mér litla athygli í fyrstu, en um leið og þær komust að því hver ég var breytist allt. Andlitið greinilega ekki jafn sterkt og nafnið, allt í einu var farið að koma fram við mig eins og ég væri hálfgerður guð. Bjórnum var slátrað á 0,1 og næst var beðið um tequila á borðið og svo meira tequila. Allt í einu var kominn töluverður hiti í mannskapinn.“

Á Hverfisbarnum var haldið á dangsólfið þar sem Garðar lýsir því að mikill losti hafi gripið mannskapinn. „Þær drógu mig út á dansgólfið þar sem við kysstumst og enginn líkamspartur var látinn í friði, ég tók eftir því að flestir voru farnir að fylgjast með okkur en mér var alveg sama. Ég var þarna með tveimur gullfallegum stelpum úr efstu deild kvenna í fótboltanum á miðju dansgólfi. Þær í stuði og greinilega til í eitthvað meira en koss og káf“

Garðar og konurnar tvær héldu heim á leið og skrifar Garðar. „Stuttu síðar drógu þær mig út og kölluðu á leigubíl og heim til annarrar þeirra, þar sem stuðið var síst minna en á Hverfisbarnum. Eftir fjöruga nótt lagðist ég til hvíldar.“

Þegar fjörið var búið ákvað Garðar að leggja sig en hann segist ekki hafa fengið mikinn tíma til að hvílast.

„Ég held ég hafi ekki sofið í meira en klukkutíma þegar ég vakna við það að þær eru að leika hvor við aðra, ég þóttist vera sofandi því ég var þreyttur. Það breytti engu, rétt á eftir var bankað í öxlina á mér og mér boðið í þriggja manna partý. Að vísu dauðþreyttur en lét mig hafa það“

„Ég var hálf feginn þegar þetta var afstaðið og beið eftir að þær sofnuðu, svo ég gæti læðst út.“