Alexander Svanur er nýjasti viðmælandi hlaðvarpsins Það er von en hann byrjaði að fikta við neyslu kannabisefna í 10. bekk og segir frá sinni sögu.

Hann hefur verið án hugbreytandi efna í fjóran og hálfan mánuð núna og segir sjálfur að þrátt fyrir stuttan edrú tíma hefur hann lært margt, bæði um sjálfan sig og sjúkdóminn.

Í uppvextinum var heimilið þjakað af sorg og erfiðum tilfinningum eftir að bróðir Alexanders lést og faðir þeirra lenti í alvarlegu umferðarslysi þar sem ökumaður undir áhrifum lyfja keyrði hann niður, þar sem hann var á mótorhjóli.

Alexander var í grunnskóla settur á ritalin en vildi ekki taka lyfið svo hann losaði sig við það til sprautufíklanna niðri á Granda, eins og hann orðar það. 17 ára gamall var hann kominn í viðskipti við hættulega einstaklinga og segist hafa orðið hræddur og bakkað.

„Ég fór að vinna á bensínstöð og borgaði skuldirnar mínar. Mér hefur aldrei tekist að selja fíkniefni í hagnaði,“ segir Alexander en neyslan hætti ekki og spann hann stóran lygavef til þess að fela neysluna frá kærustunni sinni og foreldrum sínum.

Eftir að tíu ára sambandi Alexanders og þáverandi kærustu hans lauk tók við gott tímabil í hans lífi, þar til neyslan tók öll völd á ný.

„Ég var í einhverri maníu, misnotaði lyfin mín og tók sterk fíkniefni til að keyra mig áfram. Það sem mér finnst verst er hvað mín hegðun hafði áhrif á marga, fjölskylduna mína, vini og vinnuumhverfi, maður dreifði bara skít allsstaðar,“ segir Alexander.

Einn daginn á niðurtúr spurði pabbi hans hvað væri að og Alexander sagði satt, honum leið nógu illa til þess. Á þessum tímapunkti hófst meðferðarsaga, honum var hent út, flutningar milli íbúða, tímabil sem einkennist af miklu ofbeldi og neyslan orðin að volæði.

„Þarna var ég löngu orðinn maðurinn sem ég ætlaði aldrei að verða,“ segir Alexander um þetta tímabil ævi sinnar.

Síðasta fall Alexanders endaði illa og upplifði hann örvæntingu drukknandi manns sem var tilbúinn að gera hvað sem er til að ná bata. Hann talar um fyrirgefningu og tilfinningar og hvernig meðferð í Svíþjóð hefur hjálpað honum að líða betur í eigin skinni.

Það sem stendur upp úr á þessum tíma sem hann hefur verið edrú er að Alexander finnur að honum getur liðið vel edrú, það er allt í lagi að vera alkahólisti og honum má líða vel.  Hann segir það vera ómetanlegt að fá að vera til staðar og fá traust.

„Ég er ótrúlega þakklátur fyrir það í dag hvað foreldrar mínir voru erfiðir við mig þegar ég var að reyna að vera í neyslu.“

Þáttinn má hlusta á í heild sinni hér fyrir neðan.