Maður þarf ekki að vera sjálfstæðismaður til að finna til söknuðar nú þegar Þórdís Kolbrún Reykfjörð Gylfadóttir, fyrrum varaformaður Sjálfstæðisflokksins, hefur ákveðið að kveðja stjórnmálin og taka við nýju starfi sem sendiherra.
Íslensk stjórnmál þarfnast sannarlega manneskju eins og Þórdísar Kolbrúnar. Hún hefur á sínum pólitíska ferli verið óvenju hógvær af íslenskum stjórnmálamanni að vera. Margir þeirra hafa gaman af að láta á sér bera, hafa óþarflega hátt og æsa sig út af minnstu málum til þess eins að minna á tilveru sína. Þórdís Kolbrún var á sínum pólitíska ferli ætíð yfirveguð og málefnaleg. Maður hafði aldrei á tilfinningunni að hún væri að setja sig í hlutverk og tala gegn eigin sannfæringu af því það hentaði þá stundina, til dæmis af því flokkur hennar væri í stjórnarandstöðu. Það var auðvelt að taka mark á henni því hún virkaði alltaf heiðarleg, sanngjörn og víðsýn. Án allra öfga.
Þórdís Kolbrún er allt önnur týpa en hægri öfgafólkið sem fór að froðufella af bræði um leið og það frétti að hún og Dagur B. Eggertsson væru byrjuð með hlaðvarpsþætti. Það átti víst að jafngilda svikum við Sjálfstæðisflokkinn. Í augum þessa fólks er Dagur hinn illi og fyrirlitlegi borgarstjóri sem tókst að halda flokki þeirra frá völdum í ansi langan tíma og það skal ekki fyrirgefið. Það að fyrrum varaformaður flokksins skuli vinna með honum í hlaðvarpi þykir hneyksli. Auk þess leikur sterkur grunur á að Þórdís Kolbrún sé laus við óbeit á Evrópusambandinu. Það þykir alls ekki æskilegt í þessum fyrrum stóra flokki – og er ekki til að bæta stöðu hennar í hugum trumpistanna. Mikið ósköp er hugmyndaheimur þessa fólks fátæklegur í sinni æpandi þröngsýni.
Því miður varð Þórdís Kolbrún ekki formaður Sjálfstæðisflokksins á sínum tíma. Ef hún hefði boðið sig fram og náð kjöri hefði hluti flokksins, æstasta hægrið, lagt sig fram við að gera henni lífið leitt. Þrátt fyrir þá erfiðleika hefði flokkurinn verið á réttri leið með hana í formannssæti og laðað til sín frjálslynd borgaraleg öfl sem væru ekki með blótsyrði á vör í hvert sinn sem Evrópusambandið ber á góma.
Staða Sjálfstæðisflokksins er ekki góð. Það blasir við að hann hefur villst illilega af leið. Forystan er farin á taugum og virðist ekki eiga mörg svör önnur en þau að elta Miðflokkinn í örvæntingarfullri leit að áherslumálum.
Ansi oft vita harðlínu-flokkshestar ekki hvað flokki þeirra er fyrir bestu – þótt sú hugsun hvarfli aldrei að þeim í sjálfumgleði vegna vissu um eigin yfirburði. Þetta á við um þann hóp sjálfstæðismanna sem hafa beinlínis unnið að því að skaða eigin flokk með öfgafullum áherslum sem hafa flæmt kjósendur frá flokknum. Fátt afsakar til dæmis ofstækisfulla bræði vegna fyrirhugaðrar þjóðaratkvæðagreiðslu um áframhaldandi viðræður við Evrópusambandið. Það er eins og það hafi gjörsamlega farið fram hjá þessum hópi að kjósendum er fullkomlega frjálst að segja nei. Þeir þurfa heldur ekki að mæta á kjörstað frekar en þeir vilja.
Brotthvarf Þórdísar Kolbrúnar er missir fyrir Sjálfstæðisflokkinn. Harðasta hægrið í flokknum mun vissulega ekki sakna hennar. Þeir sem vilja heiðarleg stjórnmál munu hins vegar sakna Þórdísar Kolbrúnar úr íslenskum stjórnmálum um leið og þeir óska henni velfarnaðar á nýjum vettvangi.
Þess skal einnig óskað að Sjálfstæðisflokkurinn finni aftur fjölina sína. Þó eru ekki miklar líkur á að það gerist á næstunni. Flokkurinn virðist vera búinn að brjóta og týna stefnu sem áður laðaði að kjósendur úr öllum stéttum samfélagsins. Það er vitanlega rannsóknarefni út af fyrir sig hvernig hægt er að glutra niður fylgi í jafn miklum mæli og Sjálfstæðisflokkurinn hefur gert á síðustu misserum. Freistandi er að líkja því við hrun Gömlu Samfylkingarinnar sem var steinhætt að hlusta á kjósendur, talaði stöðugt niður til þeirra og skynjaði ekki straumana í þjóðfélaginu.
Nú eru góðir tímar hjá Samfylkingunni. Hið sama verður ekki sagt um Sjálfstæðisflokkinn, sem nú hefur misst besta þingmann sinn.
