Ég fæddist í Reykjavík skömmu eftir lok seinni heimsstyrjaldar. Í fyllingu tímans var ég skýrður af sr. Jóni Thorarensen. „Hvað á barnið að heita?“ Óttar var svarið. Klerkur hváði enda var nafnið óvenjulegt á þessum tíma. Hann skráði í skírnarvottorðið að drengurinn héti Othar að norskum sið. Faðir minn leiðrétti þetta en lét prestinn skrá Óttarr með tveimur errum af eintómri tilgerð. Teningunum var kastað og ég kominn með nafn sem átti eftir að fylgja mér ævina á enda.
Það var ekki auðvelt að heita Óttar á sjötta og sjöunda áratug liðinnar aldar. Nafnið gaf tilefni til óteljandi brandara og útúrsnúninga. Spurður að nafni sagðist ég heita Óttar. „Ekki óttast ég það,“ var svarið eða „ósköp ertu óttalegur eða óttasleginn.“ Smám saman fór ég að „óttast” mitt eigið nafn og öll þessi heimskulegu viðbrögð. Ekki bættu errin tvö úr skák. Þau gáfu tilefni til enn frekari leiðinda og hártogana. Þegar ég var kominn í menntaskóla naut þekktur íslenskufræðingur þess að taka mig upp og segja: „Óttarr með tveimur errum, vilt þú lesa.“ Þessi brandari var endurtekinn margsinnis mér til mikilla leiðinda þar til ég lét fjarlægja annað errið.
Í gömlum fræðum stendur að fjórðungi bregði til fósturs og fjórðungi til nafns. Nafnið skiptir miklu máli og verður smám saman óaðskiljanlegur hluti af persónuleikanum.
Ég reyndi að finna mér einhverjar hetjur í Íslendingasögum sem hétu Óttar til að taka mér til fyrirmyndar. Óttar svarti skáld var hirðmaður bæði í Svíþjóð og Noregi. Hann var kvensamur og þver og þrjóskur og lét illa að stjórn. Ólafur digri Noregskonungur dæmdi skáldið til dauða en Óttar bjargaði sér naumlega með því að yrkja lofkvæði um konung sem hann meinti ekkert með. Óttar snoppulangur kemur við sögu í Sturlungu og barðist með Ásbirningum og drap Kægil-Björn Dufgusson frænda minn. Mér var fremur vel við Óttar svarta en illa við Snoppulang. Báðir voru þeir meingallaðir hvor á sinn hátt.
Ég hef oft velt því fyrir mér hvort ég hefði orðið allt annar maður með einhverju öðru nafni. Hef ég kannski samsamað mig að brengluðum persónuleika Óttars svarta og Snoppulangs. Er það vandamálið? Er ekki bara einfaldast að heita Jón?
