Í Grettis sögu er fjallað um Þorstein Drómund, hálfbróður Grettis. Hann fór alla leið suður í Miklagarð  (Istanbul) til að drepa Þorbjörn öngul banamann bróður síns. Drómundi var kastað í fangelsi en tókst að syngja sig úr prísundinni. Hann tók saman við gifta konu, Spes að nafni og bjó með henni. í nokkur ár. Þau settust að lokum í helgan stein sem þýddi að þau fóru í sitthvort klaustrið og biðu þar dauða síns. Drómundur og Spes höfðu lifað ókristilegu lífi og vildu láta refsa sér á lokametrunum. Klaustrin voru einangraður staður þar sem gamalt fólk gat gert yfirbót og beðið endalokanna í dapurlegri einveru. Þannig mátti tryggja eilífa sælu á himnum.

Á dögunum voru kynnt ný áform Kópavogskaupstaðar að byggja íbúðakjarna og hjúkrunarheimili eða „lífsgæðasamfélag“ fyrir eldra fólk við Gunnarshólma við Suðurlandsveg. Þarna á að koma fyrir nokkur þúsund misveikum gamlingjum í einangrun langt frá ys og þys höfuðborgarinnar. Þetta minnir á gamalt snjallræði þegar safna átti börnum af öllu landinu með sérþarfir saman í skóla í Krýsuvík langt frá mannabyggðum. Horfið var frá þeim hugmyndum og börnunum komið í skóla á heimaslóðum.

Það er gleðilegt að Kópavogskaupstaður hefur hætt við þá stefnu að búseta fólks skuli vera blönduð og kynslóðir  lifi saman. Auðvitað á að safna gamla fólkinu saman uppi í sveit svo að aðrir íbúar þurfi ekki að hafa fyrir augunum hrörnun og vandamál ellinnar. Gamalt fólk er rándýr sjónmengun sem ber að einangra og refsa eins og kennt er í Grettis sögu. Gott væri að reisa rammgeran múr í kringum þetta lífsgæðasamfélag. Það fer vel á því að þetta öldrunargúlag fái að heita Gunnarshólmi sem minnir á dapurleg örlög Gunnars á Hlíðarenda. Ófáir gamlingjar munu deyja á þessum stað úr einmanakennd og einangrun og hreinum leiðindum. En þá er tilganginum náð.