Vigfús Bjarni Albertsson sjúkrahúsprestur á Landspítalanum leiðir hugann að okkur fullorðna fólkinu í færslu sinni á Facebook. Kom Vigfús Bjarni að fimmtán ára gömlum syni sínum, þar sem hann var að aðstoða mann að týna dósir. Keyrðu þeir feðgar síðan manninn í Sorpu með dósirnar. Veltir Vigfús Bjarni því fyrir sér hvort að fullorðna fólkið vanti ekki meira af náungakærleik, líkt og þeim sem sonurinn býr yfir, í stað þess að hugsa stöðugt um sjálft sig og stöðu sína.

Þegar ég kom heim úr vinnunni í dag var eldri sonur minn, Albert úti í garði að týna dósir með manni frá Nígeríu, við enduðum á því að fara með fullan bíl af dósum úr hverfinu sem hann safnaði saman fyrir manninn. Albert fræddi mig um hversu erfitt líf þessa manns væri og hve mikilvægt væri að styðja fólk. Ég hugsaði margt þegar við Albert keyrðum með manninn niður á dósastöðina. 15 ára unglingur fullur af raunverulegri samúð fyrir þeim sem eiga raunverulega bátt. Þakklæti fyrir betrung var ofarlega í huga, og hvað orðaprjál má síns lítið gagnvart raunverulegu verki. Kannski vantar fullorðna fólkinu meira af þessum æfingum í verki en stöðugum pælingum um sjálft sig og stöðu sína, meðferðartímum, æfingum og slagorð um um hamingjuna, mataræði og fortíðargramsi í sjálfum sér, um sig.