Íslensk kona sem hefur framleitt og selt erótískt myndefni í gegnum vefsíðuna OnlyFans á rétt á að draga kaup á undirfötum frá skatti af þeim tekjum sem hún hefur haft af starfseminni.
Þetta er niðurstaða yfirskattanefndar.
Kærði konan til nefndarinnar úrskurð ríkisskattstjóra um endurálagningu opinberra gjalda fyrir gjaldárin 2022, 2023 og 2024. Voru henni færðar til tekna vanframtaldar tekjur af áskriftarsölu á OnlyFans, samtals um 7 milljónir króna. Taldi ríkisskattstjóri að um væri að ræða tekjur af atvinnurekstri. Ákvarðaði ríkisskattstjóri frádrátt frá tekjunum, samtals um 390.000 krónur og lækkaði því skattstofn konunnar um þessa upphæð en ríkisskattstjóri bætti síðan 25 prósent álagi við skattstofninn.
Krafðist konan þess að úrskurður ríkisskattstjóra yrði felldur úr gildi eða að endurákvörðun opinberra gjalda yrði lækkuð verulega.
Málið hafði raunar einnig áhrif á maka konunnar og var kæran lögð fram í nafni þeirra beggja en hækkunin á tekjuskattstofni konunnar varð til þess að barnabætur makans voru lækkaðar.
Þegar ríkisskattstjóri spurðist fyrst fyrir um tekjur konunnar af sölu á efni á OnlyFans svaraði hún því til að ekki væri um umfangsmikinn rekstur að ræða og að utanumhald um starfsemina hefði verið takmarkað, en hún hafi haft af rekstrinum nokkurn kostnað sem taka bæri tillit til, þar á meðal kaup á undirfötum. Í kjölfarið úrskurðaði ríkisskattstjóri um áðurnefnda endurálagningu opinberra gjalda, gegn mótmælum konunnar.
Í úrskurðinum kom fram að konan hefði viðurkennt að hafa ekki talið fram tekjurnar frá OnlyFans. Um væri að ræða skattskyldar tekjur af atvinnurekstri. Þá væri komið fram að konan hefði greitt tveimur erlendum einstaklingum sem hefðu nýtt áskriftarreikning hennar á OnlyFans og haft tekjur af. Um frádrátt rekstrarkostnaðar gilti að það bæri undir framteljanda að sýna fram á að honum bæri sá frádráttur sem tilfærður væri í rekstri og rökstyðja skilmerkilega skiptingu útgjalda sem tilheyrðu bæði rekstri og persónulegri neyslu. Af skoðun á innsendum gögnum virtist mega draga þá ályktun að um væri að ræða kaup á fatnaði og millifærslur fjármuna á einstaklinga og rekstraraðila gistingar. Um mikið magn gagna væri að ræða án nokkurrar samantektar eða frekari skýringa á meintum rekstrarkostnaði.
Sagði ríkisskattstjóri að koma þyrfti fram hvernig föt sem konan klæddist, í því myndefni sem hún seldi, væru beintengd rekstrinu, t.d. ef óskað hefði verið eftir ákveðnu myndefni. Orsakasamband yrði að vera á milli reksturs og fatakaupa.
Almennar upplýsingar þættu ekki vera nægjanlegar í því sambandi heldur yrðu gögn og eftir atvikum skýringar að vera gleggri en svo og með beina tengingu við tiltekið rekstrarlegt tilefni. Í skattframkvæmd hefði verið litið svo á að útgjöld til fatakaupa teldust vera persónuleg útgjöld sem heyrðu ekki undir frádráttarbæran rekstrarkostnað nema þegar um sérgreindan vinnufatnað væri að ræða sem einungis nýttist við þá vinnu sem stunduð væri. Þætti konan ekki hafa sýnt fram á með óyggjandi hætti hvaða kostnaður hefði fallið til við öflun þessara tekna hennar.
Í kæru konunnar til yfirskattanefndar kom fram að í því skyni að selja hið erótíska myndefni hefði hún meðal annars keypt tilheyrandi undirfatnað og hafi þannig svarað eftirspurn áskrifenda. Hún hafi lagt fram ljósmyndir af sér í fatnaðinum. Það vekti furðu að því væri slegið föstu af ríkisskattstjóra að ekki hafi verið sýnt fram á að fatnaðurinn hafi verið nýttur til framleiðslu hins selda efnis. Væri augljóst að ekki væri um hefðbundinn fatnað að ræða og þyrfti ekki sérfræðing til að slá því föstu.
Hefði hún einnig lagt fram kvittanir vegna greiðslna til þeirra tveggja erlendu kvenna sem nýtt hafi reikning hennar á OnlyFans til sölu á eigin myndefni og skjáskot af pöntunum á undirfötunum. Þar með hafi hún sýnt fram á rekstrarkostnað vegna starfseminnar sem draga ætti frá skattstofni hennar.
Yfirskattanefnd segir í sinni niðurstöðu að það sé óumdeilt að konan hafi haft tekjur af sölu myndefnis á OnlyFans sem ekki hafi verið taldar fram til skatts. Því sé ágreiningslaust að hækka bæri skattstofn hennar vegna áðurnefndra þriggja gjaldára. Ágreiningurinn snerist hins vegar um hvort og þá hversu mikinn rekstrarkostnað ætti að draga frá skattstofninum. Þar á meðal vegna kaupa á undirfatnaði til að svara eftirspurn áskrifenda og hafi konan lagt fram ljósmyndir af sér í umræddum fatnaði.
Nefndin segir að þegar kemur að útgjöldum vegna fatakaupa séu þau þess aðlis að almennt verði að miða við að um sé að ræða persónuleg útgjöld og því óviðkomandi tekjuöflun í atvinnurekstri eða sjálfstæðri starfsemi, nema atvik leiði sérstaklega til annarrar niðurstöðu.
Í tilviki konunnar væri um að ræða fatnað sem hafa mætti til persónulegra nota, m.a. undirföt og bikiní. Þá hafi konan ekki gert neina skilmerkilega og tölulega grein fyrir frádráttarkröfum vegna kaupa hennar á fatnaði þau ár sem málið taki til heldur látið sitja við almenna tilvísun til skjáskota af pöntunum á ýmsum vörum á netinu og færsluyfirlitum sem ekki beri með sér fullnægjandi tilgreiningu á því sem keypt hafi verið hverju sinni. Verði því að taka undir með ríkisskattstjóra að ekki hafi verið sýnt fram á frádráttarbærni alls kostnaðar sem um ræði.
Nefndin segir hins vegar að það þyki ekki varhugavert, í ljósi eðlis starfsemi konunnar, að miða við að útgjöld hennar vegna kaupa á umræddum fatnaði hafi verið umfram það sem almennt gerist. Þar sem skorti hins vegar á að gerð sé nægileg grein fyrir kostnaðinum vegna kaupanna sé frádráttarbær hluti þessa rekstrarkostnaðar áætlaður samtals 630.000 krónur. Fellst nefndin á varakröfu konunnar um að rekstrarkostnaður vegna kaupa á undirfötum, að upphæð samtals um 240.000 krónur, verði dregin frá hækkun ríkisskattstjóra á skattstofni hennar.
Kröfum konunnar um að greiðslur hennar til erlendu kvennanna tveggja yrðu einnig dregnar frá skatti var hins vegar hafnað á þeim grundvelli að þær væru ekki studdar fullnægjandi gögnum og skýringum. Sömuleiðis var kröfum hennar um að 25 prósent álag ofan á skattstofninn yrði fellt niður hafnað.
Úrskurð yfirskattanefndar í heild sinni er hægt að kynna sér hér.
