Björn Bjarnason birti í vikunni vægast sagt langt sótta samsæriskenningu um hefndarhug núverandi borgarstjóra gagnvart félögum sínum í Samfylkingunni. Björn Bjarnason hefur löngum verið þekktur fyrir neikvæðan pólitískan áróður og oft og tíðum ómerkilegan málflutning. Það sem hann lét frá sér fara um meintan hefndarhug innan Samfylkingarinnar er í besta falli kjánalegt en verður mögulega frekar skrifað á elliglöp öldungsins skapstirða sem virðist stríða við hömlulausa tjáningarþörf.
Orðið á götunni er að enginn fótur sé fyrir fullyrðingu Björns um að Heiða Björg Hilmisdóttir, borgarstjóri, vilji koma fram hefndum gagnvart félögum sínum á lista Samfylkingar í Reykjavík vegna þess að hún náði ekki fyrsta sæti í prófkjöri eins og hún stefndi að. Heiða skipar annað sæti listans en Pétur Marteinsson, ný pólitísk stjarna flokksins, það fyrsta. Heiða valdi að taka annað sætið í samræmi við úrslit prófkjörsins og berjast með félögum sínum í flokknum. Borgarfulltrúar eru nú orðið vel haldnir í starfskjörum og því engin ástæða fyrir fólk að afþakka örugg sæti.
Björn Bjarnason heldur að sá sem verður undir í lýðræðislegu prófkjöri hafi ekki þroska til að taka því af heilindum og vilji koma fram hefndum. Vitanlega þekkir Björn svona viðbrögð úr Sjálfstæðisflokknum þar sem átök og erjur hafa staðið yfir milli manna síðustu 60 árin. Það er hins vegar einungis í Sjálfstæðisflokknum sem stöðug illindi standa yfir milli forystumanna flokksins. Því miður er greinilega eitthvað við flokkinn sem gerir það að verkum að menn geta ekki unnið saman heldur takast jafnvel á af heift eins og fjölmörg dæmi sýna og sanna. Hefndarárátta og átakavilji einkenna Sjálfstæðisflokkinn en ekki aðra flokka. Óhætt er að segja að margur heldur mig sig og þetta virðist Björn eiga erfitt með að skilja. Dæmin eru fjölmörg:
- Á sjöunda áratug síðustu aldar leyndu átök milli Gunnars Thoroddsen og æðstu manna Sjálfstæðisflokksins sér ekki.
- Á áttunda og níunda áratug síðustu aldar voru öllum ljós hatrömm átök milli Geirs Hallgrímssonar og Gunnars Thoroddsen.
- Á níunda áratug síðustu aldar tókust Albert Guðmundsson og Geir Hallgrímsson á, m.a. með þeim afleiðingum að Albert felldi formanninn Geir tvisvar úr efsta sæti flokksins í prófkjöri í Reykjavík. Gekk það svo langt að í kosningunum 1983 náði Geir ekki kjöri til þings.
- Á landsfundi Sjálfstæðisflokksins 1991 bauð Davíð Oddsson sig fram gegn sitjandi formanni, Þorsteini Pálssyni, og hafði sigur. Við það riðluðust fylkingar í flokknum með ýmsum afleiðingum.
- Árið 2002 ákvað forysta Sjálfstæðisflokksins að bjóða Björn Bjarnason fram sem leiðtoga flokksins í borgarstjórn Reykjavíkur og borgarstjóraefni. Hann leiddi lista flokksins í óþökk fjölda flokksmanna sem vildu heldur treysta Ingu Jónu Þórðardóttur fyrir hlutverkinu. Flokkurinn galt afhroð í kosningunum og tapaði fyrir R-lista Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur með minnsta fylgi sem Sjálfstæðisflokkurinn hafði þá fengið. Eftir þetta hefur það met verið slegið nokkrum sinnum.
- Guðlaugur Þór Þórðarson, þingmaður og ráðherra Sjálfstæðisflokksins, gerði tilraun til að fella sitjandi formann, Bjarna Benediktsson, í formannskosningu á landsfundi árið 2023 og fékk 40 prósent fylgi á landsfundinum. Bjarni hélt velli en milli fylkinga þeirra var mikil óeining – já, hefndarhugur.
- Fleiri átök mætti nefna sem dæmi um það að í Sjálfstæðisflokknum geta menn illa gert upp innanflokksátök án þess að illindi og hefndartilburðir fylgi. Í því sambandi mætti rifja upp þegar Guðlaugur Þór Þórðarson felldi Björn Bjarnason úr öðru sæti listans í prófkjöri árið 2006 og leiddi því annan lista flokksins í Reykjavík. Þá var Birni Bjarnasyni víst ekki skemmt og hugaði að hefndum! Sama gildir um átök Guðlaugs Þórs og Áslaugar Örnu Sigurbjörnsdóttur en Guðlaugur var maðurinn á bak við framboð Guðrúnar Hafsteinsdóttur til formanns flokksins árið 2025 sem heppnaðist þannig að Guðrún vann nauman sigur.
Orðið á götunni er að Björn Bjarnason ætti að líta sjálfum sér og flokki sínum nær áður en hann vænir frambjóðendur annarra flokka um að ganga fram af hefndarhug. Sá hugsunarháttur tíðkast einkum og sér í lagi í Sjálfstæðisflokknum eins og dæmin sanna.
