Flestum gengur erfiðlega að skilja þá ákvörðun að ráða Bjarna Benediktsson, fyrrverandi formann Sjálfstæðisflokksins, í stöðu framkvæmdastjóra Samtaka atvinnulífsins. Samtökin gegna lykilhlutverki í samningagerð á vinnumarkaði og þurfa að halda góðu sambandi við launþegahreyfinguna. Að ráða fyrrum formann Sjálfstæðisflokksins, sem er jafnan höfuðandstæðingur launafólks, í hlutverk aðalsamningamanns atvinnulífsins er eins og að veifa rauðri dulu framan í forystu verkalýðshreyfingarinnar. Erfitt er að sjá fyrir sér að mikil heilindi geti orðið í samskiptum Bjarna við ýmsa verkalýðsforingja eins og til dæmis Sólveigu Önnu Jónsdóttur, formann Eflingar og Höllu Gunnarsdóttur, formann VR, sem eru formenn langstærstu launþegafélaganna sem telja um helming alls vinnumarkaðarins. Báðar þessar konur eru svarnir andstæðingar Sjálfstæðisflokksins og líta örugglega á ráðningu Bjarna sem ögrun. Vonlaust er að leggja upp í samninga á vinnumarkaði þegar liðsskipan er með slíkum hætti.
Orðið á götunni er að ráðning Bjarna sé vanhugsuð af hálfu Samtaka atvinnulífsins. Þá eru margir mjög hissa á Bjarna sjálfum að vilja taka við þessu hlutverki. Ætlað var að hann veldi sér frekar eitthvað sem sátt gæti orðið um eftir að hafa staðið í eldlínu stjórnmála á Íslandi sem formaður Sjálfstæðisflokksins í 15 ár þar sem mikið hefur gengið á, meðal annars það að tiltrú kjósenda á flokknum hefur hrapað jafnt og þétt. Sjálfstæðisflokkurinn fékk 36,6 prósent atkvæða í síðustu þingkosningunum áður en Bjarni tók við formennsku og hann skilaði af sér í kosningunum 2024 fylgi sem nam 19,4 prósentum en í þeim kosningum höfnuðu kjósendur þáverandi ríkisstjórnarflokkum. Í formannstíð Bjarna minnkaði fylgi flokksins um nærri helming. Af þeirri staðreynd hefði bæði Bjarni sjálfur og formaður Samtaka atvinnulífsins átt að draga þá ályktun að ekki væri næg eftirspurn eftir forystu hans eða getu til að ná sátt á vinnumarkaði.
Þeir sem þekkja til innan Samtaka atvinnulífsins vita að starf framkvæmdastjóra samtakanna er mjög erilsamt og krefst stöðugrar yfirlegu og viðveru. Menn eru ekki sannfærðir um að það henti Bjarna Benediktssyni vel því vitað er að hann á sér mörg tímafrek áhugamál sem honum hugnast vel að sinna. Hann er ástríðulaxveiðimaður, liðtækur í golfi og mikill áhugamaður um íþróttir, einkum fótbolta. Auk þess mætti nefna margt annað. Þá hafa ýmsir hnotið um að náfrænka Bjarna er næstæðsti starfsmaður samtakanna, Anna Hrefna Ingimundardóttir, aðstoðarforstjóri og yfirmaður hagdeildar, er dóttir Ingimundar Sveinssonar föðurbróður Bjarna. Ekki gengur að breyta þessum heildarsamtökum atvinnulífsins í eins konar fjölskyldufyrirtæki Engeyinganna. Á því yrði ekki góður svipur. Reyndar algerlega óþolandi sem hlýtur að benda til þess að Anna Hrefna hverfi til annarra starfa.
Orðið á götunni er að Bjarni Benediktsson hafi ýmsa góða kosti og sé geðþekkur maður. En hann passar engan veginn inn í það hlutverk að gerast helsti samningamaður atvinnulífsins við verkalýðshreyfinguna einungis einu ári eftir að hann lætur af ráðherradómi og formennsku í Sjálfstæðisflokknum eftir 15 ára formannsferil. Það hlýtur að teljast vera alvarlegt dómgreindarleysi að veifa slíkri rauðri dulu framan í forystu launþegahreyfingar landsins. Vinnumarkaðurinn er viðkvæmur þar sem allar línur eru þunnar og því mikilvægt að menn stigi ekki á strik eða yfir strikin.
Bent hefur verið á að stjórnmálamenn hafi áður sinnt þessari stöðu. Þá er vísað til Vilhjálms Egilssonar sem gegndi henni í sjö ár frá 2006 til 2013 á mjög krefjandi tímum. Hann hafði áður verið þingmaður Sjálfstæðisflokksins í 12 ár, en hvorki formaður flokksins né ráðherra eins og Bjarni. Vilhjálmur gat sér gott orð á Alþingi sem sáttasemjari og maður sem miðlaði málum milli þingmanna og flokka. Verkalýðshreyfingin treysti Vilhjálmi og vann náið með honum. Slíkt er alls ekki sjálfgefið og sú staða er ekki uppi núna.
Líta verður á það sem ögrun að velja Bjarna Benediktsson í þessa stöðu núna þegar Sjálfstæðisflokkurinn er í grenjandi stjórnarandstöðu og virðist reyna að gera allt sem gæti orðið núverandi ríkisstjórn til óþurftar. Hvernig til tekst á vinnumarkaði skiptir verulegu máli varðandi framvindu þjóðfélagsins og efnahagsþróun í landinu. Þá gengur ekki að lykilsamtök streitist á móti stefnu stjórnvalda og reyni að skemma fyrir. Menn hafa furðað sig á framgöngu Samtaka fyrirtækja í sjávarútvegi og reyndar hvernig Jón Ólafur Halldórsson hefur tjáð sig um ýmis mál eftir að hann tók við formennsku Samtaka atvinnulífsins. Það er eins og hann geri sér ekki ljóst að hann er formaður samtaka alls atvinnulífsins – ekki bara sjávarútvegsins. Jón Ólafur var stjórnandi hjá Olís á meðan félagið var í eigu Samherja og Kaupfélags Skagfirðinga.
Orðið götunni er að eftir ráðningu Bjarna, verði hún látin taka gildi, verði betur fylgst með framkomu Samtaka atvinnulífsins en áður hefur tíðkast. Það kann ekki góðri lukku að stýra ef heildarsamtök atvinnulífsins ganga í samsærisliðið með stjórnarandstöðunni, Morgunblaðinu og hagsmunasamtökum sægreifanna þar sem hroki og hortugheit einkenna málflutninginn. Það eflir ekki þjóðarhag.
