Þann 29. maí 1968 sat June Brown niðurbrotin heima hjá sér í Newcastle upon Tyne á Englandi. Fjórum dögum áður hafði fjögurra ára gamall sonur hennar, Martin Brown, fundist lífvana í yfirgefnu húsi í hverfinu.
Þessi fjörugi og lífsglaði drengur var með froðu í munnvikunum og blóðblett í andlitinu. Við hlið hans lá tóm verkjatöfluflaska. Engin greinileg merki um ofbeldi voru á líkama hans en krufning leiddi í ljós að kenning lögreglunnar um að hann hefði látist af völdum of stórs skammts af verkjatöflum var röng.
Lík hans hafði verið flutt heim til June og hún var að undirbúa útförina þegar það var bankað. Fyrir utan stóðu nágrannastúlkurnar Mary Bell og Norma Bell. Þrátt fyrir að eftirnafn þeirra væri hið sama, voru þær alls óskyldar.
Norma var 13 ára en Mary varð 11 ára daginn eftir að lík Martin fannst. Þær voru komnar til að spyrja hvort þær mættu hitta Marty. Þegar June svaraði að það gætu þær ekki af því að hann væri dáinn, svaraði Mary þannig að June varð bæði reið og hrædd.
„Ég veit að hann er dáinn. Ég vil bara sjá hann í kistunni,“ sagði Mary. Rann June þá kalt vatn á milli skins og hörunds.
June bað stúlkurnar að koma ekki nærri heimilinu og skellti hurðinni. Hana grunaði ekki að hún hafði rekið morðingja Marty á brott.
Ofsafengin reiðiköst
Allt frá því að hún var lítil hafði Mary Bell slæmt orð á sér. Börnin í hverfinu og skólanum lærðu fljótt að forðast þessa villtu og ofbeldisfullu stúlku. Skap hennar var algjörlega ófyrirsjáanlegt, skapsveiflurnar miklar og hún hikaði ekki við að beita ofbeldi.
Það var ekki óalgengt að hún tæki skólasystkini sín hálstaki. Eitt sinn reyndi hún að stífla öndunarveg jafnaldra stúlku með sandi. Í annað skipti drap hún í sígarettu á kinn ungrar stúlku.
„Þú varst alltaf á varðbergi nærri henni. Maður sneri aldrei bakinu að henni,“ sagði skólasystir hennar í heimildarmyndinni „The Mary Bell case“.
Önnur skólasystir hennar sagði síðar að hún og aðrar stúlkur hefðu lært að þekkja hegðun Mary áður en hún missti stjórn á sér. Höfuð hennar fór þá að hristast og augnaráð hennar varð mjög stíft.
Þrátt fyrir að vitað væri um vandamál Mary, var lítið gert til að hjálpa henni eða finna orsökina. Foreldrar báðu börnin sín um að halda sig fjarri Mary sem átti bara eina vinkonu, fyrrnefnda Norma. Norma var undirgefin og lítillega þroskaskert.
Það hefði hugsanlega verið hægt að koma í veg fyrir andlát Martins ef gripið hefði verið til aðgerða tveimur vikum fyrir morðið. Þá fannst þriggja ára drengur blóðugur og illa áttaður í hverfinu. Hann sagði lögreglunni að hann hefði verið að leika við Mary og Norma uppi á þaki neðanjarðarbyrgis þegar honum var hrint niður, rúmlega tveggja metra fall. Hann gat þó ekki sagt til um hvor stúlkan hafði hrint honum.
Slapp með aðvörun
Þetta sama kvöld höfðu foreldrar þriggja stúlkna samband við lögregluna og sögðu að Mary og Norma hefðu reynt að kyrkja dætur þeirra þegar þær voru að leik í sandkassa.
Mary og Norma þvertóku fyrir að hafa hrint þriggja ára drengnum niður af þakinu. Þær sögðust bara hafa fundið hann blóðugan. Mary þvertók einnig fyrir að hafa tekið stúlkurnar hálstaki en Norma neitaði því ekki.
„Mary gekk til einnar þeirra og sagði: „Hvað gerist ef þú reynir að kyrkja einhvern? Deyr hann?“ Síðan setti hún báðar hendurnar á háls stúlkunnar og herti að. Stúlkan varð fjólublá í framan. Ég sagði Mary að hætta en hún vildi það ekki. Síðan setti hún hendurnar um háls Pauline og hún varð líka fjólublá í framan. Síðan kom Susan og Mary gerði það sama við hana,“ sagði Norma við lögregluna.
Vegna ungs aldurs stúlknanna sluppu þær með aðvörun.
Óvelkomið barn
Líf Mary var erfitt allt frá fæðingu. Móðir hennar, Elizabeth Bell, var 17 ára gömul vændiskona. Mary var annað barn hennar.
Frænka hennar, Isa McCricket, sagði að Elizabeth hafi gert það deginum ljósara strax eftir fæðinguna að hún vildi ekkert með dóttur sína hafa að gera. „Takið þetta frá mér,“ hrópaði hún þegar ljósmæðurnar reyndu að leggja Mary í fang móður sinnar.
Enginn veit hver líffræðilegur faðir hennar var en hún kallaði Willam Bell „pabba“. Hann var ofbeldisfullur áfengissjúklingur sem var reglulega í fangelsi, meðal annars fyrir vopnað rán.
Elizabeth fór oft til Glasgow til að vinna við vændi og skildi Mary eftir eina eða hjá hinum ofbeldisfulla William.
Þegar Mary var þriggja ára „missti“ móðir hennar, sem glímdi við andleg veikindi, hana út um glugga. Öðru sinni gaf hún henni of stóran skammt af svefnlyfi. Hún seldi barnlausri konu hana síðar. Mary vætti rúm sitt alla barnæskuna.
„Allir í hverfinu vissu um móður Mary, að hún var stundum í burtu vikum saman. Allir vissu að hún var vændiskona,“ sagði fyrrum nágranni fjölskyldunnar í heimildarmyndinni.
Enn verra var að Elizabeth neyddi Mary með sér í vændi. Hún hafði sérhæft sig í að vera „drottnandi“ í vændinu. Í „Cries Unheard: The story of Mary Bell“ kemur fram að viðskiptavinir móðurinnar hafi misnotað Mary kynferðislega í sadómasísku kynlífi.
Fyrsta morðið
Eins og áður sagði var Martin Brown myrtur 25. maí 1968. Mary lokkaði hann þá í yfirgefið hús og kyrkti hann. Hún var þá 11 ára
Daginn eftir morðið brutust Mary og Norma inn í leikskóla þar sem þær unnu mikil skemmdarverk. Þær skildu líka eftir miða í húsinu sem þær höfðu skrifað á með mjög barnslegri rithönd og stafsetningavillum: „Ég drep til að ég geti komið aftur“, „Við drápum Martin Brown, farðu til helvítis auminginn þinn“ og „Farðu til helvítis, við drepum“.
Lögreglan taldi að hér hefðu börn verið að verki og rannsakaði skemmdarverkin ekki frekar.
Pyntaði og drap
Tveimur mánuðum síðar, 31. júlí, hvarf barn í hverfinu, hinn þriggja ára Brian Howe. Hann sást síðast að leik við heimili sitt með systkini sínu og Mary og Norma.
Hann fannst síðar á milli tveggja steinklumpa á sorphaug hverfisins. Hann var með greinilega áverka á hálsi. Við fætur hans voru ónýt skæri. Hann var með fjölda stungusára á fótunum, reynt hafði verið að klippa typpið af honum og hár hafði verið klippt af honum. Bókstafurinn „M“ hafði verið ristur á maga hans. Hann hafði verið kyrktur.
Þar sem lítið afl hafði þurft til að verða honum að bana var lögreglan beðin um að leita að ungum morðingja.
Ekki leið á löngu þar til lögreglan fann vitni sem höfðu séð drenginn með Mary og Norma. Þær staðfestu að þær hefðu leikið við hann en sögðust ekki hafa séð hann eftir hádegi.
Mary sagði lögreglunni að hún hefði séð átta ára strák með Brian og hefði hann slegið Brian. Hún sagði einnig að hann hefði verið með skæri.
„Ég sá hann reyna að klippa skottið af ketti en skærin voru ónýt. Annar hluti þeirra var beyglaður,“ sagði hún.
Á þessari stundu áttaði James Dobson, rannsóknarlögreglumaður, sig á að Mary hlyti að hafa verið á staðnum þegar Brian var drepinn. Ástæðan var að aðeins lögreglan vissi að ónýt skæri höfðu fundist hjá líkinu.
Átta ára strákurinn var fljótlega hreinsaður af öllum grun. Hann var á flugvellinum með foreldrum sínum þegar morðið var framið.
Fór í vörn
Norma byrjaði að opna sig í yfirheyrslum hjá lögreglunni. Í fyrstu sagði hún að Mary hefði sýnt sér lík Brian og að Mary hefði sagt að hún hefði neyðst til að drepa hann. Síðar játaði Norma að hafa horft á þegar Mary myrti hann.
Þegar þetta var borið undir Mary fór hún í mikla vörn. „Þið eruð bara að reyna að heilaþvo mig! Ég mun hafa samband við lögmann sem kemur mér út úr þessu,“ sagði hún.
Við rannsóknina og réttarhöldin sem fylgdu síðar vörpuðu stúlkurnar sök á hvor aðra. Þær játuðu innbrotið í leikskólann og að hafa skilið miðana eftir þar.
Var greind sem sjúk á geði
Geðlæknar komust að þeirri niðurstöðu að Norma væri lítillega þroskaheft og væri óörugg með sig og auðvelt hefði verið fyrir Mary að stjórna henni.
Mary var lýst sem greindri, ófyrirsjáanlegri, tilfinningalausri, ofbeldishneigðri og með litla félagslega færni. Geðlæknarnir sögðu hana þjást af „persónuleikaröskun“.
Dómurinn
Norma var sýknuð fyrir dómi en Mary var dæmd til ótímabundinnar fangelsisvistar því hún væri svo hættuleg samfélaginu.
Hún var látin laus úr fangelsi 1980, þá orðin 23 ára. Hún fékk nýtt nafn. Fjórum árum síðar eignaðist hún barn, dóttur sem vissi ekkert um fortíð móður sinnar þar til blaðamenn bönkuðu upp á hjá þeim dag einn. Í kjölfarið neyddist fjölskyldan til að flytja í annan landshluta.
Árið 2003 vann Mary mál fyrir hæstarétti þar sem hún hafði gert kröfu um að upplýsingum um hana, dóttur hennar og barnabarn yrði haldið leyndum ævilangt. Dómarinn hrósaði Mary fyrir að hafa alið upp „heillandi dóttur“.
Brain Roycroft, félagsráðgjafi sem vann við endurhæfingu Mary, sagði að Mary hafi komið úr fangelsi í góðu jafnvægi og verið skynsöm. Hún hafi náð stjórn á lífi sínu og orðið góður þjóðfélagsþegn að hans mati.
Mary ræddi við rithöfundinn Gitta Sereny um fortíð sína og sagði að dómurinn yfir henni hefði verið réttur og að sú misnotkun sem hún varð fyrir í æsku geri ekki að verkum að hún sé saklaus af morðunum.
Það var ekki fyrr en móðir hennar lést 1995 sem hún opnaði sig um þann hrylling sem hún upplifði í æsku.
Mary Bell er á lífi en ekki er vitað hvar hún heldur sig því samkvæmt fyrrgreindum dómi hæstaréttar er óheimilt að veita þær upplýsingar.
Lítið er vitað um líf Norma Bell eftir að hún var sýknuð. Hún lést 1989, 34 ára að aldri.
Byggt á umfjöllun Historybyday.com, wikipedia, crimeandinvestigation.co.uk, theguardian.com, dailymail.co.uk og heimildarmyndinni The Mary Bell case.
