Landsréttur hefur hafnað beiðni Ársæls Guðmundssonar um að leiða fram fyrir dóm ellefu tilgreind vitni. Dómari benti á að Ársæll hefði ekki útskýrt hvaða atvik hann vildi sanna með því að leiða fram hvert vitni og með hvaða hætti þessi vitni gætu borið um þau atvik. Þar með hefði hann ekki lögvarða hagsmuni af því að vitnaleiðslur færu fram fyrir dómi og jafnframt var dómara ófært að taka afstöðu til vitnaskyldu og hvort Ársæll hefði þegar undir höndum næg gögn til að leggja mat á tilefni málshöfðunar. Úrskurður Landsréttar féll þann 30. apríl en hefur nú verið birtur.
Vitnin sem Ársæll vildi leiða fram voru:
Frægt er orðið þegar Guðmundur Ingi, þáverandi ráðherra, ákvað að auglýsa stöðu skólameistara Borgarholtsskóla. Lögum samkvæmt ber að tilkynna embættismanni það tímalega ef til stendur að auglýsa embætti hans að skipunartíma liðnum. Ef ekki er tilkynnt að embættið verði auglýst framlengist skipun embættismannsins sjálfkrafa. Ársæll taldi að það væri óskrifuð regla um að embætti skólameistara væru ekki auglýst ef skólameistari hefði hug á að sitja áfram – ekki nema stjórnvöld hefðu eitthvað út á störf viðkomandi að setja. Ársæll var þó fullvissaður um að þetta væri ekki persónulegt heldur í samræmi við stefnu stjórnvalda um að auglýsa embætti. Ársæll gæti eftir sem áður sótt um embættið að nýju.
Ársæll ákvað að sækja ekki um starfið aftur og taldi sig hafa verið beittan órétti. Líklegast væri hér verið að refsa honum fyrir gagnrýni á störf ríkisstjórnarinnar og fyrir að afhjúpa stóra skómálið svokallaða, en þar hafði Ársæll tjáð sig opinberlega um símtal sem hann átti við Ingu Sæland eftir að skór barnabarns hennar týndust í Borgarholtsskóla.
Hefur Ársæll ákveðið að leita réttar síns og vildi leiða fram áðurnefnd vitni til að sanna það að starf hans hafi verið auglýst vegna persónulegrar óvildar í hans garð, eða vegna gagnrýni hans á ríkisstjórnina og Ingu Sæland. Vísaði Ársæll til laga um meðferð einkamála en þar er að finna ákvæði sem heimilar fólki að afla sönnunargagna fyrir dómi áður en mál er höfðað. Til að beita megi þessari undantekningarheimild þarf viðkomandi að hafa lögvarða hagsmuni og að sönnunarfærslan geti ráðið niðurstöðu um hvort verði af málshöfðun eða ekki.
Landsréttur taldi þó að málatilbúnaður Ársæls hefði ekki sýnt fram á lögvarða hagsmuni. Ljóst væri hverju Ársæll væri að fiska eftir með vitnaleiðslunni en hann hefði þó ekki fært viðhlítandi rök fyrir því nákvæmlega hvað hvert og eitt vitni ætti að vita og hvað framburður þeirra ætti að sanna. Þar með væri ekki um lögvarða hagsmuni að ræða og dómara eins ófært að taka afstöðu um það hvort Ársæll hafi næg gögn í málunum til að leggja mat á tilefni málshöfðunar.
Eins tók Landsréttur fram að jafnvel ef vitnaleiðsla hefði verið samþykkt hefði ekki verið hægt að kalla Guðmund Inga inn sem vitni. Þó að Guðmundur Ingi sé ekki ráðherra lengur þá sé ljóst að mál þetta snúist um ákvörðun sem hann tók í embætti. Guðmundur gæti því verið aðili að væntanlegu dómsmáli og af því leiði að ekki sé hægt að taka af honum vitnaskýrslu fyrir dómi.
Landsréttur staðfesti úrskurð Héraðsdóms Reykjavíkur frá því í mars.
