Erlendar konur eru í miklu meirihluta meðal þeirra kvenna sem dvelja í Kvennaathvarfinu. Þær fá ekki túlkaþjónustu hjá Sýslumanni og enda oft á því að skrifa undir samkomulag sem þær skilja ekki. Þær hika frekar við að leita sér hjálpar þar sem þær eru líklegri, vegna vanþekkingar á regluverki hérlendis, til að trúa lygum makanna, sem beita þær ofbeldi, um að slíkt muni kosta þær börn sín og landvistarleyfið.
Þetta kom fram í kynningu Kvennaathvarfsins fyrir mannréttindaráð Reykjavíkurborgar á fundi þess í vikunni sem var að líða.
Fram kemur í kynningarefni sem fylgir fundargerð fundarins að af þeim konum sem leiti til Kvennaathvarfsins séu 65 prósent íslenskar, 19 prósent erlendar frá löndum innan EES og 16 prósent frá löndum utan EES. Íslenskar konur nýta sér hins vegar mun fremur viðtöl en að dvelja í Kvennaathvarfinu en 75 prósent kvenna sem dvelja þar eru erlendar.
Í sameiginlegri bókun allra fulltrúa í mannréttindaráði segir að svo virðist sem að meira þol sé fyrir því að flóttakonur sem verði fyrir ofbeldi megi bíða. Sýslumaður bjóði ekki upp á túlkaþjónustu og því sé þekkt að konur séu að skrifa undir samkomulög sem þær skilji ekki til fullnustu. Konur í ofbeldissamböndum fái oft rangar upplýsingar frá maka og óttist að vera sendar úr landi eða börnin verði tekin af þeim leiti þær sér hjálpar.
30 prósent kvenna af erlendum uppruna snúi aftur til gerenda en 11 prósent íslenskra kvenna. Þá sé brýnt að sálfræðiþjónusta sé í boði og að tryggt sé að félagsþjónusta leiðbeini og aðstoði konurnar við að fóta sig í kerfinu. Ráðið hvetur eindregið til þess að veitt verði gjaldfrjáls lögfræðiráðgjöf hjá nýrri Mannréttindastofnun Íslands líkt og Mannréttindaskrifstofa Íslands hafi veitt hingað til og að túlkaþjónusta sé veitt hjá Sýslumanni.
Samþykkt var að senda bókun mannréttindaráðs til Sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu og Mannréttindastofnunar Íslands.
Í kynningu Kvennaathvarfsins kom einnig fram að þegar kemur að úrlausn mála erlendra kvenna sem verða fyrir heimilisofbeldi á Íslandi sé við fjölmargar áskoranir að glíma. Þær snúi að stuðningsneti kvennanna, þekkingu þeirra á kerfinu hér á landi og réttindum sínum, dvalarleyfi þeirra, atvinnu og tekjum, húsnæði, lögfræðiþjónustu, sálfræðiþjónustu, félagsþjónustu og loks sýslumanni.
