Þar gerir hann að umtalsefni sláandi tölur um dauðsföll vegna lyfja og ávana- og fíkniefna en alls létust 56 í fyrra af þeim völdum. Um er að ræða met hvað þetta varðar.
Í grein sinni bendir Sigmar á að íbúar í Árneshreppi séu 53 og þó um sé að ræða eitt fámennasta sveitarfélag landsins geti allir verið sammála um að fólkið sem þar býr skipti máli fyrir íslenskt samfélag.
„Venjulegt, harðduglegt íslenskt fólk. Feður, mæður, bræður, systur, ömmur og afar.“
Sigmar segir að íslensk þjóð yrði slegin miklum harmi ef allir íbúar Árneshrepps féllu skyndilega frá. „Það yrði hræðileg blóðtaka fyrir íslenskt samfélag og þungbært áfall. Þjóðin myndi sameinast í mikilli sorg. Eðlilega. Það er nefnilega sárt þegar fólkið okkar fellur frá,“ segir hann.
Hann bendir á að 56 dauðsföll vegna lyfjaeitrunar séu sennilega vanmat því í tölfræðina vanti andlát sem rekja megi til ofneyslu lyfja þótt dánarorsök sé skráð sem önnur.
„Þetta eru fleiri en búa í Árneshreppi. Því miður þá sameinast þjóðin ekki í sorg þegar þetta góða fólk deyr. Þess í stað endar það sem tölfræði í gagnagrunni Landlæknis. Í exelskjali. Öll hétu þau þó eitthvað. Þetta voru jú feður, mæður, bræður, systur, ömmur og afar,“ segir hann.
Sigmar segir að þessir einstaklingar sem nú eru látnir vegna ömurlegs sjúkdóms skipti líka máli.
„Í þessum hópi var eitt barn undir átján. Ekki komið með aldur til að kaupa vín en samt dáið úr fíknisjúkdómnum. Ekki get ég sett mig í spor syrgjandi aðstandenda sem hafa misst svona mikið. Og svona sviplega. En ég held samt að við ættum öll að reyna. Þó ekki væri nema andartak. Þetta var ekki bara einhver einn í einhverri tölfræði, heldur manneskja af holdi og blóði. Barn sem átti annað og betra skilið,“ segir hann.
Í þessum hópi voru 38 einstaklingar á aldrinum 18 til 44 ára. Spyr hann hvað mörg ung börn hafi misst foreldra úr þessum hópi.
„Ég veit ekki svarið en þau hafa væntanlega verið nokkuð mörg. Þessi missir fylgir þeim út lífið og hefur meiri áhrif á þau en við getum ímyndað okkur. Sum þeirra munu ekki einu sinni eiga minningar um foreldra sína, sem dóu frá börnunum sínum vegna veikinda. Er eitthvað sorglegra en lítið barn sem hefur misst mömmu eða pabba? Varla. Það fylgir reyndar ekki sögunni í exelskjali Landlæknis en er staðreynd engu að síður.“
Sigmar bendir svo á að sautján úr þessum hópi hafi verið á aldrinum 45 til 74 ára. Örugglega feður og mæður líka.
„Og ætli það megi ekki slá því föstu að á bak við þessa tölfræði séu barnabörn sem hafi grátið með ekka í kirkju þegar afi eða amma var jarðsungin. Gætum við kannski mögulega reynt af veikum mætti að kveikja á þeirri staðreynd þegar lesum þessar örfáu fréttir sem sagðar eru af öllu nafnlausa fólkinu sem finna má í talnagrunni Landlæknis?“
Sigmar segir að þróunin sé mjög slæm og fari hratt versnandi. Þannig voru lyfjaandlátin 23 fyrir tíu árum en í fyrra voru þau 56. „Fyrir utan alla hina sem faldir eru annars staðar í tölfræði hins opinbera en dóu engu að síður úr sama sjúkdómi. Þessi aukning skelfir mig mikið.“
Sigmar segir að lokum að við eigum ekki að sætta okkur við þessi dauðsföll. Samfélagið sé að missa svo mikið.
„Auðvitað skiptir það gríðarlegu máli að efla þau úrræði sem við eigum og hafa reynst vel, til að talan lækki í exelskjalinu sem haldið er utan um af fagfólkinu í Katrínartúni. Fyrir því hef ég gert grein í fleiri ræðum og greinum en ég hef tölu á. En það skiptir samt enn meira máli að við áttum okkur á, í eitt skipti fyrir öll, að þetta er fólk. Ekki tölur á blaði.“
