Jónatan Hermannsson á einstakt samband við gulan kött sem hann kynntist hér á árum áður og halda þeir sambandi þó kisin Flækjufótur sé nú fluttur úr landi. Lyktin tengir þá saman.

Jónatan deildi frásögn af vinskapnum á Facebooksíðu sinni og hefur hún heldur betur hreyft við fólki. Hann gaf DV góðfúslega leyfi til að birta þessa hjartnæmu sögu.

„Ég vingaðist hér á árunum við gulan hefðarkött sem átti heima í Þingholtunum – hann flutti úr landi fyrir réttum tveimur árum

síðan höfum við ekki sést – en ég skrifaði honum bréf um jólin

ég hafði tusku í vasa mínum og þæfði hana fingrum í hálfan mánuð meðan ég gekki hring eftir hring um nesið – hugsaði alltaf að ég væri að skrifa á lyktarmáli

hann var vanur að heilsa mér með því að þefa af fingrum mér – ég bjó um tuskuna eins og sendibréf – skrifaði utan á og Gunnhildur færði honum

hann á nú heima í Finnlandi – þegar honum var hjálpað við að opna bréfið lagðist hann þegar á tuskuna og andaði að sér ilminum að heiman

hann ber hana ekki með sér – en hvar sem tuskan er lögð þá eltir hann – leggur höfuðið á hana og lokar augunum

því að þar er allt sem honum þótti vænt um í gamla landinu.“