Eyja Margrét Brynjarsdóttir, prófessor í heimspeki við HÍ, segir umræðuna um slaufun og slaufunarmenningu oft byggða á ýktum viðbrögðum við gagnrýni á meinta gerendur. Viðbrögðum sem Eyja Margrét setur í samhengi við siðfár í nýjustu þáttaseríu hlaðvarpsins Karlmennskan:
„Það er einmitt svona nokkuð sem að ég hef verið að velta fyrir mér, hvort tal um slaufunarmenningu sé siðfár, þar sem verið er að halda því fram að þessar baráttuhreyfingar séu bara að setja allt úr skorðum í samfélaginu og eyðileggja allt.“
Hún telur að það ríki tæplega slaufunarmenning.
„Það er ekkert eins og það sé einhver slaufunarnefnd eða slaufunarlögregla eða slaufunardómstóll sem tekur ákvarðanir, þetta gerist ekki þannig […] Ég myndi segja að þegar haldið er fram að það sé einhver slaufunarmenning sem sé bara kúgandi og skemmandi fyrir í samfélaginu þá sé það einfaldlega ekki rétt.“
Eyja ávarpar þversagnir í orðræðu um slaufun þar sem hún segir þá sem kvarta helst undan slaufunum sé sama fólk og dæmi ófullkomleika baráttufólks hvað harðast:
„Það er eins og það sé ætlast til þess að til að geta gagnrýnt eitthvað í samfélaginu verðir þú að vera 100% fullkomin, og að ósamkvæmni sé bara versti glæpur sem hægt er að hugsa sér, miklu verri en nokkuð annað sem einhver hefur gert.“
Þegar talað er um slaufun þá, segir Eyja Margrét, þurfi að hafa skilgreiningu á hugtakinu á tæru.
„Stundum er tónleikum ekki aflýst eða slaufað heldur er þeim frestað, stundum um óákveðinn tíma og kannski er það bara það sem gerist.“
Þannig telur Eyja Margrét að þótt einhverjir hafi misst vinsældir eða stöðu sína um tíma sýnist henni flestir komnir til baka.
„Mér hefur sýnst að þeim takist yfirleitt að koma fljótt aftur og þeir séu fljótlega komnir í svona fyrri eða svipaða stöðu, þó að þeir búi við mótlæti um tíma.“
Hægt er að horfa á þáttinn á karlmennskan.is og í hlaðvarpinu Karlmennskan.
