Thomas Möller skrifar um tækifærin í Evrópusambandinu í DV 11. febrúar sl. Hann fer mörgum orðum um samninga við Evrópusambandið, en sneiðir listilega fram hjá því að Evrópusambandið sjálft segir kýrskýrt að ekki sé gefinn kostur á að semja um undanþágur frá lögum þess. Eins hefur hann lítið um það að segja hvað ætti að semja um, sem er í samræmi við viðtal við hann á Samstöðinni nýverið þar sem hann gaf í skyn að Íslendingar þyrftu ef til vill engar undanþágur frá lögum Evrópusambandsins. Vaknar þá upp spurningin hvers vegna þurfi að greiða atkvæði um að ganga til samninga.
Þá lofar Thomas ungu fólki ódýru lánsfé, námstækifærum og styrkjum.
Sjá einnig:
Thomas Möller skrifar:
JÁ þýðir já við nýjum tækifærum
Raunvextir, þ.e. vextir umfram verðbólgu, eru mælikvarði á verð lánsfjár. Þeir eru með ýmsum hætti í Evrópusambandinu og alls ekki augljóslega hærri í þeim löndum sem ekki eru með evru en í evrulöndum. Þvert á móti eru lönd á borð við Svíþjóð með mun lægri raunvexti en t.d. Frakkland og Ítalía og er þó sænska krónan smámynt í samanburði við evruna. Raunvextir á húsnæðislánum víða í Frakklandi eru um þessar mundir í hærri kantinum, miðað við önnur evrulönd og á svipuðu róli og hjá t.d. Söfnunarsjóði lífeyrisréttinda í Reykjavík, eða tæplega fjögur prósent. Raunvextir eru mun lægri í Svíþjóð þessa dagana. Enginn í Frakklandi eða á Íslandi talar þó um að taka upp sænska krónu og raunar er sú hugmynd að lækka lánsfjárkostnað með því að skipta um gjaldmiðil svo frumleg að hún er óþekkt, nema hjá litlum hópi frelsaðra Evrópusambandssinna á Íslandi. Aðild að evru er ekki ávísun á ódýrt lánsfé.
Almennt gildir að skólar í Evrópu standa Íslendingum galopnir. Mjög margir þeirra, t.d. á hinum Norðurlöndunum, í Þýskalandi og í Frakklandi eru nánast ókeypis fyrir nemendur. Skiptir þjóðerni þar ekki máli. Styrkir eru með ýmsu móti og óljóst hvaða styrkir mundu bjóðast ef Ísland væri Evrópusambandinu, sem ekki bjóðast nú. Ljóst er hinn bóginn að framlag Íslendinga í þá sjóði sem fóðra styrkina verður alltaf miklu hærra en summa allra styrkja sem fara til Íslands.
Aðild að Evrópusambandinu hefði á hinn bóginn annað í för með sér fyrir unga fólkið. Það fengi að borga, borga og borga. Borga há félagsgjöld í Evrópusambandinu, borga fyrir stórfellda útþenslu stjórnkerfis, sem Evrópusambandið gerir vel að merkja kröfu um, borga fyrir hervæðingu bandalagsins og borga fyrir allar þær reglur og lög sem koma í tölvupósti og eru óþarfi, en kostar mikið að framfylgja. Þótt aðeins lítill minnihlut Evrópulaga væri því marki brenndur að vera óþarfi mundi það kosta okkur mikið. Reikningarnir yrðu margir og himinháir. Í staðinn fá menn að vera þegnar í verðandi stórríki gömlu evrópsku nýlenduveldanna. Er það þess virði?
Höfundur er formaður Heimssýnar.
