Ýmsir hafa stigið fram og tjáð sig um líkamsfordóma eftir að Vísir birti frétt um rimmu Manuelu Óskar Harðardóttur og Ágústu Evu Erlendsdóttur í kjölfar þess að sú fyrrnefnda birti sjálfsmynd af sér á Instagram og sú síðarnefnda sagði henni að fá sér að borða. Ýjaði Ágústa þar að því að Manuela væri mögulega í of litlum holdum en heilbrigt gæti talist.
Hefur sumum þótt Ágústa fara fram úr sér með athugasemdinni og benda á að grannt fólk verði fyrir líkamsfordómum ekki síður en þeir sem eru of feitir.
Tara Margrét Vilhjálmsdóttir, formaður Samtaka um líkamsvirðingu segir í samtali við Vísi: „Okkar afstaða í samtökum um líkamsvirðingu er sú að svona athugasemdir eigi aldrei rétt á sér. líkamsvirðing er fyrir alla, hvernig sem holdafar þeirra er.“
Fjölmargir aðrir hafa tjáð sig um málið á samfélagsmiðlum í dag. Þeirra á meðal er Eva Rós G. Hauth, 28 ára tveggja barna móðir búsett í Svíþjóð. Hún er ein þeirra sem hefur barist við það fá unga aldri að halda líkamsþyngd. Í færslu sinni á facebook byrjar hún á að lýsa athugasemdum sem hún fékk á grunnskólaaldri vegna líkamsvaktar síns hvar sem er og hvenær sem hún var ekki kappklædd.
„Hversvegna ertu svona mjó?“
„þú verður að borða meira“
„þú ert liggur við bara beinagrind“
„þú ert eins og tannstöngull“
„þú mátt nú alveg við þessu enda næstum að detta í sundur“
og síðast en ekki síst „þú ert eins og anorexíusjúklingur“
Eva Rós heldur áfram og lýsir líðaninni sem athugasemdirnar framkölluðu.
Þið getið rétt ímyndað ykkur vanlíðanina sem fylgir því svo að vera kannski 10 ára og skammast sín fyrir að vera í hlýrabol vegna þess að fólk mun kommenta á það hvað þú ert með mjóa handleggi.
Eða að vita eiginlega ekki hvernig þú átt að svara þegar fólk segir að þú þurfir að borða meira – þegar þú borðar bara ósköp venjulega.
Eva Rós segist alla tíð hafa borðað vel og haft nægan aðgang að mat.
Ég fór til dæmis aldrei svöng að sofa. Mér var aldrei meinaður aðgangur að mat vegna þess að það væri alveg að koma kvöldmatur. Ég borðaði þegar ég var svöng og ég var mjög hraustur krakki en það spurði auðvitað enginn að því… Ég held meira að segja að mamma hafi fengið að heyra það í óspurðum fréttum hvað við systur værum hrikalega mjóar… það má jú alveg segja við fólk að það sé horað. Börn eða fullorðnir.
Frásögn Evu Rósar heldur áfram árið 2009.
Ég var 161 cm á hæð og hafði tekist (með erfiði) að ná að halda mér í 48 kg og mér leið dúndurvel svona miðað við fyrri ár.
Ég verð ófrísk og ég æli af mér amk 3 kg. Ég hætti að fara á vigtina þegar ég sá 45 kg þar til ég var komin með sýnilega kúlu og nokkuð viss um að ég hefði þyngst.
Athugasemdir og tortryggni hélt áfram í kjölfar fæðingar dóttur hennar, en þá átti Eva Rós aftur erfitt með að halda þyngd.
„Ertu ekki örugglega að borða nóg?“
„þú verður að borða meira svo þú mjólkir vel“
„þú ert ennþá eins og beinagrind“
og það besta
„hvernig hafðiru pláss fyrir barn svona hrikalega horuð“
(við geymum auðvitað barnið í fitunni en ekki í leginu 😂)
Hún segir að áberandi margir í samfélaginu geri ráð fyrir að það sé val þeirra sem eru „of grannir“ að vera þannig – og heldur áfram í kaldhæðnum tón:
Hvaða 10 ára krakki vill ekki vera kallaður beinagrind og tannstöngull?
Hvaða nýbakaða móðir vill ekki vera sökuð um að borða of lítið til að mjólka – vegna þess hversu mittismjó hún er?
Það er auðvitað ekkert nema væll að tala um fordóma gagnvart „of“ grönnu fólki því allir vilja jú vera spurðir hvort þeir séu ekki að borða nóg, allir vilja vera kallaðir tannstönglar eða mjónur eða horrenglur, er það ekki?
Það er draumurinn að þurfa að vera alltaf meðvitaður um það að beinin sjást þar sem þau sjást ekki hjá öllum.
Að lokum segir Eva Rós:
Ef ég hefði verið sterkari karakter þegar ég var 10 ára eða 20 ára hefði ég viljað segja þessu fólki að troða bara sjálft í sig mat og hætta að uppnefna mig fyrir það sem ég ræð ekkert við.
Fullorðið fólk á að vita betur
Ágústa Eva á að vita betur…
