Verulegur hluti vísindarannsókna á Íslandi nýtur stuðnings frá vísindasjóði Rannís.  Sjóðurinn styrkir aragrúa verkefna á fjölmörgum sviðum.  Verkefnin sem eru styrkt hafa verið rýnd af sérfræðingum á viðkomandi sviði.  Þeir líta til margra þátta sem skipta máli þegar kemur að því að fá traust svör við ósvöruðum spurningum sem skipta máli fyrir samfélagið og vísindin sjálf.  Vísindasjóður fær um 3 milljarða króna á ári úr sjóði almennings.

Nú ber svo við að hávær hópur manna krefst þess að Ísland sæki um aðild að Evrópusambandinu til að svara einhverjum ósvöruðum spurningum.  Ríkisvaldið hefur metið að ferlið, að atkvæðagreiðslu meðtalinni, kosti 2-3 milljarða króna.  Líklega er það verulegt vanmat, því það kostar mikið að hafa her manns að störfum við að funda og rýna skjöl á öllum helstu málasviðum stjórnsýslunnar.

Fjölmargir rýnar hafa opinberlega bent á að aðildarferli að Evrópusambandinu muni ekki svara ósvöruðum spurningum, sem ekki má annað hvort svara með því að hringja í vin í Brussel eða með því að fletta upp í þeim 170 þúsund síðum sem munu rúma lög og reglur sambandsins.  Eftir munu þó standa ótal spurningar sem lúta að framtíðinni.  Engin mun svara þeim í aðildarferli. Ný lög koma á færibandi og enginn veit hvað kann að standa í óskrifuðum lagabálkum.  Við vitum þó að Evrópusambandið er í samrunaþróun og stefnir í átt að einu ríki.  Það gengur hægt, en gengur þó.  Hluti af samrunaþróuninni er að minnka vægi smáþjóða og þrengja að neitunarvaldi einstakra ríkja.  Ekkert bendir til annars en að sú þróun muni halda áfram.

Hvað ætli Rannísmenn segðu ef þess væri óskað að fá allan vísindsjóð með manni og mús til að borga fyrir eina rannsókn sem vitað væri að engu mundi skila?