Gunnar Smári Egilsson, stofnandi Sósíalistaflokksins, gerir breiðsíðuárás á Ríkisútvarpið í langri Facebook-færslu þar sem hann leggur út af því sem hann kallar „gjammið“ í Baldvin Þór Bergssyni, öðrum stjórnenda leiðtogaumræðnanna í sjónvarpinu á sunnudagskvöldið.
„Ríkisútvarpið þarf að horfast í augu við að það sjálft er hluti hins þrönga valds og þess vegna þarf að brjóta upp leiðtogaumræðurnar, opna þær fyrir vaxandi óþoli almennings gagnvart valdinu. Þáttastjórnendur eru ekki nægjanlegt mótvægi við frambjóðendur, þeir mala sama bullið og fyrri ár, eru fullkomlega ábyrgðarlausir.
Það er ekki boðlegt að láta áhorfendur sitja undir loforðaflaumi fólks um aðgerðir í húsnæðis- og heilbrigðismálum; sama fólki og eyddi ekki meira en þremur korterum í að ræða þessi mál á þingi það ár sem liðið er síðan það var kosið síðast. Stjórnmálin eru lokuð inn í einhverri ábyrgðarlausri búblu og Ríkisútvarpið á að gera sitt til að sprengja þessa búblu.“
Sem dæmi um aðhaldsleysi fjölmiðla og þá RÚV í þessu tilfelli nefnir Gunnar Smári Baldvin Þór Bergsson, fréttamann og annan stjórnenda umræðuþáttarins í gærkvöldi, og það sem hann kallar „gjammið“ í fréttamanninum.
Fjölmiðlarnir eru ekkert síður veikar stofnanir eftir Hrun en stjórnmálaflokkarnir. Og eins og þeir hafa ritstjórnirnar átt í erfiðleikum með að endurmeta stöðuna og sjálfan sig. Þeir vella áfram út frá úreltum hugmyndum, alveg eins og stjórnmálin. Þetta heyrðist ágætlega í gjammi Baldvins Þórs Bergssonar í gærkvöldi. Hann reyndi að halda því fram að rannsóknir sýndu að gjaldfrjáls heilbrigðisþjónusta leiddi til ofþjónustu, án þess að geta þess hvaða rannsóknir það væru.
Baldvin Þór hafi hins vegar ekki gjammað fram í þá sem „vildu viðhalda einakvæðingu að rannsóknir sýndu að aukin einkavæðing leiddi til óþarfra aðgerða, lélegri þjónustu og meiri kostnaðar fyrir ríkissjóðs. Samt eru hundruð rannsókna sem sýna það síðarnefnda en engin það fyrra, að ég veit um.“
Gunnar Smári segir lausnina fyrir RÚV felast í því að „halda leiðtogaumræður þar sem almenningur spyr og þar sem frambjóðendur þurfa að ávarpa fólk sem býr á götunni, greiðir 70% af ráðstöfunarfé sínu í húsnæði, stendur frammi fyrir gjaldþroti eftir að hafa verið greinst með krabbamein, er svipt öllu sínu aflafé þar sem það þarf þjónustu sjúkrahúss fyrir aldraða (sem kölluð eru hjúkrunarheimili) og svo framvegis.“
Ríkisútvarpið eigi að horfast í augu við breytta stöðu og að fjölmiðlarnir hafi misst hlutverk sitt sem fulltrúar almennings. Hrunið hafi afhjúpað að þeir eru hluti valdsins.
Getuleysi fjölmiðla til endurnýjunarveldur því þannig að spyrlar halda á lofti löngu föllnum trúarsetningum nýfrjálshyggjunnar, búa ekki yfir þekkingu á nýjum rannsóknum eða ríkjandi viðhorfum í hagfræði og stjórnmálum og virka þannig sem heftandi afl á tímum sem kalla á endurnýjun hugmyndanna. Þetta bætist síðan við króníska virðingu fjölmiðlafólks fyrir grónu valdi; þeir grípa fram í fyrir frambjóðendum nýrra framboða (sem eru merki þess að almenningur er að brjóta af sér gamla valdið) en láta fulltrúa hins gróna valds mala ótruflaða.
Gunnar Smári hefur verið duglegur að höggva í RÚV undanfarið og skemmst er að minnast þess þegar hann gerði athugasemdir við að Einar Þorsteinsson, fréttamaður, tók viðtal við Sigríði Andersen, dómsmálaráðherra, í Kastljósi í lok september. Þá tók hann í kjölfarið snerru við Helga Seljan, kastljóssmann, sem þótti gagnrýni Gunnars Smára ómakleg í meira lagi.
